บทที่219

บทที่219

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้ว “รู้จักตัวตนของผมแล้วเหรอ?”

ใบหน้าของต้าส้งแดงก่ำ แต่ก็ไม่ได้อธิบายว่ารู้ได้ยังไง ตอนนี้เขาไม่กล้าหาเรื่องไป๋ยี่เฟยอีกต่อไปแล้ว เขาจึงพูดพร้อมกับยิ้มแห้งๆ ไปว่า “ท่านประธานไป๋ครับ ผมผิดไปแล้วจริงๆ ผม……”

“คุณทำอะไรผิดอย่างนั้นเหรอครับ?” ไป๋ยี่เฟยถามลอยๆ

ต้าส้งอึ้งไป เขาจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่าตัวเองทำผิดตรงไหน?

ไอ้คำว่า “ผิดไปแล้ว” มันก็แค่คำที่นิยมใช้กัน ใครจะไปรู้หล่ะว่าตัวเองทำอะไรผิด?

ต้าส้งพยายามใช้ความคิด จากนั้นก็ตอบไปอย่างระมัดระวังว่า “เรื่องที่ผมไปไถเงินคุณเหรอครับ?”

ไป๋ยี่เฟยส่ายหน้า

ต้าส้งตอบอีก “เรื่องที่ผมจับตัวพวกคุณ?”

ไป๋ยี่เฟยส่ายหน้าอีก ถ้าสองเรื่องที่พูดไปมันไม่ใช่ งั้นเขาก็ไม่รู้แล้วว่าตัวเองทำอะไรผิดไป

หลิวเสี่ยวอิงก็มองมาที่ไป๋ยี่เฟยด้วยความสงสัยเหมือนกัน เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เหรอ?

ไป๋ยี่เฟยพูดออกมาอย่างเรียบเฉย “คุณผิดที่เชื่อคนง่ายไป”

“ตอนที่ผมให้คุณโทรศัพท์นั้น ถึงคุณจะสงสัย แต่คุณก็ยังโทร เป็นถึงมาเฟีย แต่ไม่คิดที่จะตรวจสอบหน่อยเลยเหรอ?”

“ถ้าเป็นผมละก็ ผมจะสั่งให้อีกฝั่งปลดล็อกหน้าจอก่อน จากนั้นก็ตรวจดูข้อความในมือถือ วิเคราะห์คาดการณ์ ใครคือคนที่สำคัญกับผมมากที่สุด แบบนี้ตอนที่เอาเงินมาส่งโอกาสที่จะสำเร็จก็จะสูงยิ่งขึ้น แถมยังไม่ต้องมาพะวงอีกว่าคนๆ นั้นจะเป็นบอดี้การ์ดหรือเปล่า”

“อะไรนะครับ?” ต้าส้งถึงกับตาค้าง “บอดี้การ์ด?”

พูดจบต้าส้งก็มองไปที่ไป๋หู่ พอมาดูอีกที ต้าส้งก็ต้องรู้สึกว่าตัวเองนั้นโง่แค่ไหน คนแบบเขามันเหมาะจะเป็นผู้ช่วยซะที่ไหน? ต้องบอดี้การ์ดสิถึงจะเหมาะ!

“ทำไมถึงต้องจับตัวผมมาด้วย?” ไป๋ยี่เฟยถาม

พอต้าส้งได้ยินอย่างนั้นก็ตอบกลับไปในทันทีว่า “เพื่อเงินครับ”

ไป๋ยี่เฟยถามต่อ “นอกจากเรื่องเงินล่ะ?”

“ห๋า?” ต้าส้งแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ ในเมื่อเบื้องบนสั่งให้เขาดูไป๋ยี่เฟยให้ดี และพวกเขาก็ไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนแสดงว่าไม่ต้องการให้ใครสืบถึงตัวได้ ดังนั้นต้าส้งเลยทำเป็นไม่รู้เรื่องซะเลย

“นอกจากเงิน ยังต้องมีเหตุผลอื่นอีกใช่ไหม?”

ความจริงคือเขากำลังสงสัยอยู่ว่ามีใครอยู่เบื้องหลังหรือเปล่า ถ้ามีจริงเขาจะได้เตรียมแผนรับมือได้ก่อน

ไป๋ยี่เฟยจ้องเข้าไปในนัยน์ตาของเขา จากนั้นก็พูดออกมาอย่างเชื่องช้าว่า “ผมจะเล่าอะไรให้ฟัง”

ต้าส้งกะพริบตาปริบๆ เต็มไปด้วยความสงสัย เปลี่ยนเรื่องเร็วไปนะ

“ก่อนหน้านี้เคยมีนักฆ่าคนหนึ่งต้องการที่จะฆ่าผม แต่โชคร้ายที่เขามีความสามารถไม่มากพอ จนถูกผู้ช่วยของผมคนนี้จับตัวเข้า จากนั้นผมก็สั่งให้ขังเขาไว้ในตู้คอนเทนเนอร์”

ผมไม่ใช่คนที่โหดเหี้ยมขนาดนั้น และไม่อยากให้มือเปื้อนเลือด ดังนั้น ผมจึงปล่อยให้เขาอยู่ตามยถากรรมของตัวเองในตู้คอนเทนเนอร์ไป”

“คุณเองก็น่าจะรู้ดีว่าภายในตู้คอนเทนเนอร์นั้น นอกจากประตูที่เข้าไปแล้วก็ไม่มีทางออกทางอื่นเลย แม้แต่หน้าต่างที่ระบายอากาศก็ไม่มี อาหารกับน้ำก็ไม่มี”

“ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะสามารถทนได้นานขนาด? คุณสนใจที่จะหาคำตอบให้ผมไหมครับ?”

ต้าส้งมองมาที่ไป๋ยี่เฟยด้วยความหวาดกลัว

ภายในตู้คอนเทนเนอร์ไม่มีทั้งทางออก อาหารกับน้ำ ปล่อยให้ตายไปตามยถากรรมของตัวเอง นี่ไม่เรียกว่าโหดเหี้ยมแล้วจะให้เรียกว่าอะไร?

“มะ ไม่ดีกว่าครับ…” ต้าส้งไม่อยากตายเพราะการขาดอาหาร ขาดน้ำ หรือขาดอากาศ

ไป๋ยี่เฟยร้องอ๋อออกมา “ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยตอบมาทีว่า นอกจากเงินแล้วคุณจับผมมาทำไม?”