บทที่220

บทที่220

ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังเป็นน้องสาวของไอ้หัวล้านหลิวอีกด้วย ถึงบุคลิกเธอจะดูไม่เหมือนก็เถอะ แต่ยังไงเธอก็ยังเป็นแค่เด็กผู้หญิง พากลับบ้านไปก็คงไม่เป็นไรหรอก ไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยพาเธอไปส่งที่ไอ้หัวล้านหลิวก็ได้

หลิวเสียเป็นคนที่ไม่ค่อยถือตัว การที่เขาทำอย่างนี้เธอก็ไม่ได้รู้สึกขัดข้องอะไร แถมยังทำตัวสบายๆ ด้วยซ้ำ

หลิวเสี่ยวอิงเบะปากแล้วทำเสียงฮึดฮัด

หลังผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ไป๋ยี่เฟยได้ส่งหลิวเสี่ยวอิงไปที่หลงหลิงหลิงก่อน จากนั้นค่อยพา หลิวเสียกับไป๋หู่กลับไปที่วิลล่าหลันโปกั่ง

พอลงจากรถ ไป๋ยี่เฟยก็ได้พูดกับหลิวเสียว่า “คุณอยากนอนห้องไหนก็ตามสบายเลยนะครับ พอดีผมมีธุระต้องไปทำก่อน”

พูดจบเขาก็เดินไปทางวิลล่าของหลี่เฉียงตงทันที

หลิวเสียยืนอึ้งอยู่กับที่ จากนั้นก็มองไปที่ไป๋หู่ แล้วพูดออกมาเบาๆ ว่า “พี่ชาย พี่จะไปหาห้องนอนด้วยกันไหมคะ?”

ไป๋หู่มองเธอด้วยสายตาที่เรียบเฉย โดยไม่ได้พูดอะไร จากนั้นเขาก็เดินจากไป

หลิวเสียรีบกะโกนเรียก “นี่พี่ชาย คุณไม่นอนที่นี่เหรอคะ? ทำไมพี่ไปทางนั้นล่ะ?”

ไป๋หู่ไม่หันกลับมามองเลยด้วยซ้ำ

หลิวเสียเบะปาก จากนั้นก็หัวเราะคิกคัก “วิลล่าหลันโปกั่งเอ๋ย! ในที่สุดฉันก็ได้เข้ามาอยู่ในวิลล่าหลันโปกั่งสักที!”

เธอเดินไปข้างหน้า เข้าไปยังวิลล่า จากนั้นก็วิ่งว่อนไปทั่ว

อีกด้านหนึ่ง ไป๋ยี่เฟยมาถึงที่หน้าประตูแล้ว หลี่เฉียงตงเป็นคนมาเปิดประตูให้เขา

“คุณอากลับมาแล้วเหรอคะ?” พอหลี่เสว่เห็นไป๋ยี่เฟย เธอก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที

หลิวจื่อหยุนที่เห็นอย่างนั้นก็ได้พูดขึ้นว่า “ดึกดื่นป่านนี้แล้วค่อยกลับบ้าน งานยุ่งจริงๆ รึเปล่าก็ไม่รู้?”

ไป๋ยี่เฟยยิ้มออกมาอย่างขมขื่น “แม่ครับ งานที่บริษัทมันเยอะจริงๆ นะครับ”

ส่วนโจวฉวี่เอ๋อที่เห็นว่าไป๋ยี่เฟยกลับมาถึงแล้ว เธอก็ได้ลุกขึ้นยืนและพูดว่า “คุณอา คุณน้าคะ ดึกขนาดนี้แล้ว หนูว่าหนูกลับก่อนดีกว่านะคะ”

“ให้ไป๋ยี่เฟยไปส่งแล้วกัน” หลิวจื่อหยุนพูดขึ้น “เด็กสาวคนเดียวกลับไปตอนนี้มันอันตราย”

หลี่เฉียงตงเห็นด้วย “ก็ดีเหมือนกัน ให้เขาไปส่งนั่นแหละ!”

ความจริงโจวฉวี่เอ๋อก็ไม่อยากรบกวน แต่ก็ไม่อยากขัดใจทั้งสอง จึงต้องลำบากไป๋ยี่เฟยอีกรอบ

………

ณ วิลล่าอีกแห่งในหลันโปกั่ง

หลิ่วจาวเฟิงที่เพิ่งวางสายไป ก็ได้เผยรอยยิ้มออกมา