บทที่34

บทที่34

"คู่ในงานเลี้ยงหรือ?"หลี่เสว่รู้สึกสงสัย

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า"ใช่ไง คุณก็รู้ว่างานพวกนี้ล้วนชอบพาแฟนไปด้วย ฉันมีภรรยาที่สวยแบบคุณ แน่นอนต้องพาคุณไปด้วยสิ"

พอคำพูดนี้พูดออกมาเสร็จ สีหน้าของหลี่เสว่ก็ยิ่งน่าเกลียดกว่าเดิม เธอสงสัยว่าไป๋ยี่เฟยคงจะรู้อยู่ว่าเธอจะเป็นคู่ในงานเลี้ยงให้หลิ่วจาวเฟิง ดังนั้นจึงเจตนาที่จะพูดให้ตนเองฟัง เพื่อให้เธอรู้สึกคับแคบแอบใจ!

"ไป๋ยี่เฟย!"หลี่เสว่ตัวสั่นเล็กน้อย"คุณเจตนาใช่ไหม?"

ไป๋ยี่เฟยเห็นหลี่เสว่โมโหขึ้นมา จึงค่อนข้างจะรู้สึกมึนงง"ฉันเจตนาทำอะไรหรือ?"

เขาแค่อยากจะให้หลี่เสว่ยอมเป็นคู่ในงานเลี้ยงให้เขา เพื่อที่จะได้ทิ้งหลิ่วจาวเฟิงไป หรือว่าถูกเธอสังเกตได้แล้วหรือ?

ความคิดของทั้งสองคนไม่ได้อยู่ในประเด็นเดียวกันเลย

หลี่เสว่เห็นเช่นนี้ก็ทนไม่ไหวอีกแล้ว พูดอย่างน้อยใจ"คุณรู้ว่าฉันจะไปเป็นคู่ในงานเลี้ยงให้หลิ่วจาวเฟิง ดังนั้นจึงเจตนาที่จะพูดออกมา เพื่อให้ฉันต้องอับอาย แถมยังเป็นการด่าว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ไม่รู้จักรักนวลสงวนตัวใช่ไหม?"

ไป๋ยี่เฟยมึนงงมากๆ

เมื่อเห็นว่าหลี่เสว่เกือบจะร้องไห้ ไป๋ยี่เฟยจึงอธิบายเร่งด่วน"ไม่ใช่เป็นแบบนี้ ตามจริงฉันก็รู้อยู่แล้ว แต่ว่าฉันแค่อยากจะให้คุณไปเป็นคู่ในงานเลี้ยงให้ฉัน อยากไปให้หลิ่วจาวเฟิง"

นํ้าตาของหลี่เสว่เกือบจะไหลออกมา แต่หลังจากได้ยินคำพูดของไป๋ยี่เฟยแล้วก็นิ่งอึ้งทันที

"อะ......อะไรนะ?"

ไป๋ยี่เฟยพูดต่อว่า"ฉันไม่อยากให้คุณไปเป็นคู่ในงานเลี้ยงให้หลิ่วจาวเฟิง ฉันแค่อยากให้คุณเป็นคู่ในงานเลี้ยงให้ฉัน ดังนั้นคุณอย่าไปหาหลิ่วจาวเฟิงเลย"

หลี่เสว่กระพริบตา เมื่อเข้าใจแล้ว เธอจึงค่อนข้างจะรู้สึกเก้อเขิน"แต่ว่า ฉันรับปากกับเขาแล้ว......"

"เสว่เอ๋อ หลิ่วจาวเฟิงไม่ได้คิดจะช่วยคุณตั้งแต่แรกเลย"ไป๋ยี่เฟยพูด"คุณคิดดูสิ คุณเพิ่งกลับมาก็ได้เห็นฉันแล้ว นี่หมายความว่ามันไม่มีความเกี่ยวข้องกับเขาสักนิดเลย"

จนถึงบัดนี้ หลี่เสว่ถึงจะนึกขึ้นมาได้ ตอนนั้นเธอเพิ่งจะให้หลิ่วจาวเฟิงช่วยไป๋ยี่เฟยออกมา ตนเองก็ได้เห็นไป๋ยี่เฟยกลับมาแล้ว

แม้ว่าเป็นเส้นใหญ่ขนาดไหนก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเร็วขนาดนี้ แถมระหว่างทางกลับอย่างน้อยยังต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมง!

เธอเห็นว่าไป๋ยี่เฟยพูดคุยอย่างสนุกสนานกับคนอื่น แต่ตนเองกลับต้องเป็นขอร้องความช่วยเหลือจากผู้อื่น จึงรู้สึกเสียใจมาก ดังนั้นเลยไม่ได้สังเกตอย่างละเอียด

"ถ้าเป็นแบบนี้ เขาไม่ได้ช่วยหรือ?คุณออกมาเองใช่ไหม?"หลี่เสว่มองไปที่ไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า"ใช่ ตำรวจเปิดกล้องวงจรไปดู แล้วตรวจสอบความจริงได้แล้ว เลยปล่อยฉันออกมา"

หลี่เสว่รู้สึกละอายใจเล็กน้อย"ขอโทษ......"

"ทำไมต้องพูดขอโทษล่ะ ฉันเป็นสามีของคุณ!"

พอเห็นเช่นนี้ หัวใจของหลี่เสว่ก็เต้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ก้มหน้าลงด้วยความอาย"แล้วถ้าฉันพลาดนัด ต้องอธิบายกับหลิ่วจาวเฟิงยังไงล่ะ?"

ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างราบเรียบ"ฉันมาจัดการ คุณไม่ต้องห่วง "

ดังนั้นทั้งสองคนเลยมาที่โรงแรมหลิ่วซื่อด้วยกัน

เพิ่งจะลงรถ ก็เจอกับหลี่ฝาน

สีหน้าของหลี่เสว่ไม่ค่อยดี ส่วนไป๋ยี่เฟยก็ยิ่งจนคำพูดเข้าไปใหญ่ แม่งเอ๋ย อยู่ที่ไหนล้วนสามารถเจอกับมันได้!

วิญญาณของมันนี่ติดตามทุกที่ทุกทางเลย!

"เอ๊ะ เสว่เอ๋อ คุณนี่ช่างเก่งหรือเกิน พาผัวของตนเองมาด้วยแต่ตนเองกลับไปเป็นคู่ของคนอื่น"หลี่ฝานหัวเราะเยาะ

หลี่เสว่จ้องไปที่เขาอย่างโกรธ"หลี่ฝาน แกอย่ามาพูดมั่วซั่ว!"

ไป๋ยี่เฟยโมโหมาก"ในเมื่อที่แกอยากจะถูกตบนั้นก็ตามใจแก!"

พอพูดเสร็จ ไป๋ยี่เฟยก็ให้หลี่เสว่เข้าไปก่อน ส่วนตนเองเดี๋ยวค่อยเข้าไป

"แต่คุณ......"หลี่เสว่เป็นห่วงเล็กน้อย

"ไม่เป็นไร เชื่อฉันเถอะ"

หลี่เสว่เห็นเช่นนี้เพียงต้องพยักหน้า แล้วเดินเข้าไปก่อน

แต่หลี่ฝานกลับหัวเราะเยาะออกมา"ฉันยังไม่เคยเห็นผู้ชายที่ไร้ความสามารถอย่างแกเลย ยอมมอบผู้หญิงตนเองไปให้ผู้ชายคนอื่น!"

ไป๋ยี่เฟยโกรธจนหัวเราะออกมา"ฉันก็ไม่เคยเห็นผู้ชายที่ตอแหลกว่าแกอีก วันๆรู้แต่อวดเงินอวดทอง กลัวว่าคนอื่นไม่รู้ว่าแกอยากจะถูกตบหรือไงวะ!"