บทที่35

บทที่35

"คุณหนูหลี่เสว่คงก็รู้สึกว่าไป๋ยี่เฟยเปล่าประโยชน์เช่นกัน เพราะยังไงคุณชายหลิ่วก็ดีกว่าเขาไม่รู้กี่พันเท่า คุณชายหลิ่วก็ไม่รังเกียจคุณด้วยซ้ำ เดี๋ยวถ้าอนาคตพวกคุณแต่งงานกัน คงจะต้องมีความสุขมากไป"

การปกป้องที่หลี่เสว่มีต่อไป๋ยี่เฟยในครั้งก่อนนั้นเซียวหรงเทาไม่ได้ไว้ในใจเลย เพราะไป๋ยี่เฟยขยะเกินไป แถมตอนนั้นก็อยู่ในที่สาธารณะด้วย เธอคงแค่เป็นการทำให้คนอื่นดูเฉยๆ

เพราะผู้หญิง แน่นอนต้องชอบผู้ชายที่รํ่ารวยอยู่แล้ว แถมหลิ่วจาวเฟิงยังชอบหลี่เสว่ นั้นถ้าเขาเอาใจหลี่เสว่ ก็ถือว่าเป็นการเอาใจหลิ่วจาวเฟิง

เซียวหรงเทายังคิดจะพูดต่อ แต่ถูกหลี่เสว่ขัดจังหวะพูดด้วยเสียงที่เย็นชา"พอแล้ว!"

"ความสัมพันธ์ของฉันกับสามีของฉันเป็นยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ ส่วนฉันกับหลิ่วจาวเฟิงนั้นก็ไม่มีความสัมพันธ์อะไรเลย!"

"มีความสุขหรือไม่มันไม่ได้วัดด้วยเงินทอง!"

แต่เซียวหรงเทากลับตอบอย่างไม่เห็นด้วย"ไม่ใช่หรือ?อาศัยอยู่ในวิลล่าและได้ขับรถที่หรูหรา กับอาศัยอยู่ในบ้านเช่าและนั่งรถเมล์ เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ใครๆก็รู้ว่าอันไหนดีกว่ากัน!"

"ใช่ การอาศัยอยู่วิลล่าและขับรถที่หรูหรามันดีจริงๆ แต่มันเป็นเพียงแค่ความพอใจทางด้านวัตถุเครื่องใช้ ฉันไม่ต้องการ!"หลี่เสว่ทำหน้าที่เย็นชา"แถมไป๋ยี่เฟยก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเงินซื้อรถและวิลล่า เขาซื้อตั้งสองหลัง อยู่ที่หลันโปกั่งนี่เอง"

"อะไรนะ? หลันโปกั่ง?เซียวหรงเทาอ้าปากกว้าง ประหลาดใจมาก

ราคาบ้านของหลันโปกั่งเป็นยังไงเขาไม่ใช่ว่าไม่รู้ เนื่องจากว่ารู้ถึงจะประหลาดใจมาก ไป๋ยี่เฟยยากจนขนาดนั้น จะมีเงินซื้อวิลล่าที่หลันโปกั่งได้ยังไง?

"คุณพูดเล่นหรือเปล่า?วิลล่าที่หลันโปกั่งไม่ใช่ว่าใครๆก็ซื้อได้นะ!"เซียวหรงเทาพูดอย่างไม่เชื่อ

หลี่เสว่เอ่ยเสียงเฮ่ออกมาเบาๆ"เรื่องแบบนี้พูดเล่นได้หรือ?"

หลังจากได้เห็นเช่นนั้น หลี่เสว่ก็ไม่คิดจะพูดต่อ จึงคิดจะไปหาไป๋ยี่เฟย

พอดีในเวลานี้ เสียงดนตรีดังขึ้นมา ไฟฟ้าทั้งหมดภายในฮอลล์ล้วนรวมตัวไปบนเวที

หลิ่วจาวเฟิงยืนอยู่บนเวที ตื่นเต้นมาก มองไปที่หลี่เสว่แล้วก็กระแอมลำคอพร้อมพูดว่า"ยินดีต้อนรับทุกท่านมาถึงงานฉลองครบรอบยี่สิบปีของหลิ่วซื่อกรุ๊ป......"

หลังจากพูดคำพูดอันเป็นทางการเสร็จ หลิ่วจาวเฟิงก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นกว่าเดิม

เพราะว่าพวกเขาได้เชิญชวนประธานใหญ่ของโหวจวี๋กรุ๊ป นั่นเป็นองค์กรชั้นนำในเมืองเทียนเป่ย!สามารถมาที่งานฉลองครบรอบของหลิ่วซื่อกรุ๊ปได้ ถ้าพูดออกไปแล้วถือว่าเป็นเกียรติอันสูงยิ่ง!

ที่เมืองเทียนเป่ย มีกฎที่รู้กันทั่วไป ก็คือถ้าเป็นงานเลี้ยงหรืองานเต้นรำขนาดใหญ่ประเภทนี้จะมีการเต้นรำละตินเปิด แล้วการเต้นรำละตินเปิดมักจะให้คนที่มีฐานะที่สุดมาเต้น

นั้นแน่นอนว่าคนที่มาเต้นรำเปิดต้องเป็นประธานใหญ่ของโหวจวี๋กรุ๊ป

หลิ่วจาวเฟิงทนความตื่นเต้นในใจลงไป แล้วพูดว่า"ต่อมาขอเชิญประธานใหญ่ของโหวจวี๋กรุ๊ปมาเต้นรำละตินเปิด

ทุกคนได้ยินเสียง ต่างก็มองไป งานเลี้ยงครั้งก่อนยังไม่มีใครได้เห็นประธานใหญ่ของโหวจวี๋กรุ๊ป ครั้งนี้กว่าจะมีโอกาสได้เห็นตัวตนจริงๆแล้ว

แต่ไม่มีใครขยับ ส่วนไป๋ยี่เฟยที่เพิ่งเข้ามาได้เดินไปทางเวทีเต้นทีละก้าว

พอเห็นเช่นนี้ สีหน้าของหลิ่วจาวเฟิงก็ดำขึ้นทันที"ไป๋ยี่เฟย แกมาทำอะไรที่นี่?อย่ามาก่อความวุ่นวายนะ!"

เมื่อกี้นี้หลี่เสว่ก็บอกว่าได้มากับไป๋ยี่เฟย เขายังไม่เชื่อ แต่คาดไม่ถึงว่าไป๋ยี่เฟยได้มาจริงด้วย!ฮือ!มาแล้วก็ดี พอเขาได้เห็นว่าหลี่เสว่มาเป็นคู่เต้นของเขา ทั้งสองคนก็ต้องทะเลาะกัน พอถึงเวลานั้นเขาก็สามารถฉวยโอกาสเอาหลี่เสว่ให้ได้

พอดีว่าไป๋ยี่เฟยเดินไปถึงตรงหน้าของเซียวหรงเทา เซียวหรงเทาจึงดึงไป๋ยี่เฟยไว้ทันที"ไป๋ยี่เฟย! แกมาทำอะไรที่นี่?รีบออกมาให้พ้นเลย!"

หลี่ฝานเดินตามเข้ามาพอดี พอเห็นเช่นนี้ ก็หัวเราะเยาะออกมา"ไป๋ยี่เฟย รีบออกไปเถอะ!สถานที่แบบนี้ไม่ใช่คนอย่างแกสามารถเข้ามาได้หรอก"

หลี่เสว่ที่อยู่ฝั่งนู้นได้เห็นไป๋ยี่เฟยแล้ว เธอรู้สึกค่อนข้างเป็นห่วง ทำไมไป๋ยี่เฟยถึงเดินมาทางนี้ในเวลานี้ล่ะ?

ไป๋ยี่เฟยมองไปที่ทุกคน พอดีในเวลานี้ ไฟฟ้าเรเซอร์ก็รวมตัวมาทางนี้

"ประธานใหญ่ของโหวจวี๋กรุ๊ปมาเต้นรำเปิดไม่ใช่หรือ?"

ทุกคนล้วนนิ่งอึ้งทันที

"คุณ คุณเป็นประธานใหญ่ของโหวจวี๋กรุ๊ปหรือ?"

"อะไร?นี่ นี่มันเป็นไปได้ยังไง?"

ทุกคนตกใจมาก มองไปที่ไป๋ยี่เฟยอย่างมึนงง

ไป๋ยี่เฟยเดินไปทางหลี่เสว่ ก้มเอวเล็กน้อย แล้วเอื้อมมือข้างหนึ่งออกมา"คุณหนูหลี่เสว่ที่แสนสวย ฉันสามารถเชิญชวนคุณมาเต้นละตินแรกของคืนนี้ได้ไหมครับ?"

หลี่เสว่มองไปที่ไป๋ยี่เฟยอย่างมึนงง ไป๋ยี่เฟยเป็นประธานใหญ่ของโหวจวี๋กรุ๊ปคำพูดนี้ดังขึ้นอยู่ในสมองของเธอซํ้าแล้วซ้ำเล่า ทำให้เธอหมดสติ

ถ้าเป็นเช่นนี้นั้นทุกสิ่งทุกอย่างของก่อนหน้านี้ล้วนสามารถอธิบายได้แล้ว รถมาเซราติ วิลล่าที่หลันโปกั่งสองหลัง สัญญาทางธุรกิจพันล้าน......

หลี่เสว่รู้สึกว่าตนเองเกือบจะหายใจไม่ออกแล้ว แต่หลังจากได้เห็นใบหน้าของไป๋ยี่เฟย เธอก็เอื้อมมือออกด้วยจิตสำนึก"ฉันยอมค่ะ"