บทที่407

บทที่407

หยางหนิวเดินเข้ามาตรงกลางและยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะหลักฐานทางกายภาพ ล้องมือลงไปในกระเป๋าเสื้อและควานหา นาทีต่อมา ก็หยิบมีดที่มีคราบเลือดสีแดงเข้มออกมา

ทุกคนนั่งตัวตรงพยายามมองไปที่สิ่งที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหลักฐานทางกายภาพนั้น

หลังจากทางตระกุลฉุงได้เห็นมีดนั้นแล้ว ต่างพากันเงียบและตื่นตระหนก

ส่วนด้านของไป๋ยี่เฟยนั้น ยังคงดูไม่ออกเพราะพวกเขานั้นแสดงออกแบบนั้นตั้งแต่ต้นจนจบแทบจะไม่มีการเปลี่ยนแปลง

หลังหยางหนิวแสดงหลักฐานทางกายภาพแล้วพูดขึ้น: “นี่คืออาวุธที่ใช้ฆ่า มีลายนิ้วมือของเซินเหอ และ DNA ของหวังไห่อยู่ด้วย พวกคุณตรวจสอบได้”

“เซินเหอคือฆาตกรที่ฆ่าหวังไห่”

“ส่วนฐานะของเซินเหอนั้น คิดว่าทุกคนคงคุ้นเคย เขาคือคนที่อยู่ข้างกายฉุงโยวเวย”

เมื่อคำพูดจบลงฉุงเฉ่าเจว๋และทนายหูก็สะดุดกึกในใจ และเสียท่าในทันใด

ผู้พิพากษาเห็นเช่นนั้นจึงถามขึ้น: “โจทก์ พวกคุณยังมีอะไรต้องการจะพูดหรือไม่?”

ทนายหูยิ้มอย่างขมขื่นและส่ายหน้า “ไม่มีแล้วครับ”

พยานบุคคล หลักฐานทางกายภาพ มีหมดแล้ว ยังจะพูดอะไรได้อีก?

ฉุงเฉ่าเจว๋ก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก ตอนนี้เขาคิดถึงเรื่องที่มากกว่านั้น ในขณะเดียวกันก็รู้ว่าวันนี้เขาแพ้แล้วอย่างสิ้นเชิง

หยางหนิว คนนี้ดูเฉื่อยชาและไม่แยแสแต่เขาไม่คิดว่ามันเป็นแค่บุคลิกส่วนตัว แต่เป็นเพียงเพราะเขามั่นใจและไม่กลัวตัวตนของทุกคนที่นี่

คนแบบนี้ ไม่มีทางเป็นคนของไป๋ยี่เฟย

สถานะของคนในสี่ตระกูลใหญ่นั้นคล้ายคลึงกันดังนั้นหยางหนิว ไม่น่าจะทัศนคติแบบนี้ต่อพวกเขา ท่าทีของเขาบอกได้แค่เพียงว่าบุคคลที่อยู่เบื้องหลังเขาจะต้องใหญ่กว่าสี่ตระกูลใหญ่แน่นอน

คนที่สามารถอยู่เหนือสี่ตระกูลใหญ่ ก็มีเพียงความเป็นไปได้ว่าเป็นคนจากสหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวง!

สหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวงอยากจะช่วยไป๋ยี่เฟย!

เมื่อคิดถึงจุดนี้ ฉุงเฉ่าเจว๋ก็ตกตะลึงและอ่อนแออย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน เขาคิดแค่อยากจะแก้แค้นให้ลูกชาย ตอนนี้กลับต้องยอมแพ้เพราะการแทรกแซงของสหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวง

ไม่เต็มใจ โกรธ กลับไม่กล้าพูดมาก

ฉุงเฉ่าเจว๋เงยหน้ามองไป๋ยี่เฟย ไป๋ยี่เฟยมีสีหน้าเมินเฉยแต่ก็ยังมีรอยยิ้มอยู่บ้าง

เห็นดังนั้น ฉุงเฉ่าเจว๋กำหมัดแน่น เขากลัวว่าเขาจะทนไม่ได้และลงมือฆ่าไป๋ยี่เฟยในศาลนี่เสียเลย

ตอนนี้เขารู้แล้วว่าทำไมไป๋ยี่เฟยจึงได้สงบนิ่งตั้งแต่ต้นจนจบแบบนี้ เพราะเขาคำนวณมาก่อนแล้วอย่างดีแล้ว พัวพันถึงสหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวง สหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวงทำเพื่อหน้าตาซึ่งไม่มีทางให้คนอื่นรู้ว่าพวกเขาเป็นคนสั่งฆ่า เช่นนั้นการช่วยไป๋ยี่เฟยพลิกคดี ถือเป็นตราประทับเพื่อความราบรื่น

ถ้าหากเขายังโวยวายต่อไป เช่นนั้นก็จะกลายเป็นปรปักษ์กับสหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวง นี่ถือว่าไม่ดี ตระกูลใหญ่สี่ตระกูลนั้นต่างแก่งแย่งชิงดี ถ้าหากตระกูลฉุงผิดใจกับสหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวงแล้วล่ะก็ พวกเขาคงจะถูกอีกสามตระกูลนำหน้าไปอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ฉุงเฉ่าเจว๋ไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว เขากลัวแล้ว

ตอนนี้เองเมื่อผู้พิพากษาเห็นเช่นนี้จึงยกมือขึ้นเพื่อเคาะค้อนประธานเพื่อจะอ่านคำตัดสินตามที่สมควร

แต่กลับถูกทนายหูพูดขัดจังหวะ

“ศาลที่เคารพ ผมยังมีเรื่องอยากจะพูด”

“เชิญ” หยุดชั่วคราวแล้ววางค้อนในมือของเขาลง

ทนายหูพูดขึ้นอย่างเรียบเฉย: “พยานบุคคลเมื่อครู่สามารถยืนยันได้ว่าหวังไห่ถูกฆ่าจริง และพิสูจน์จำเลยถูกข่มขู่ แต่นี่ไม่ได้ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าผู้เสียหายต้องการฆ่าคน และไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าจำเลยฆ่าคนเพื่อป้องกันตัว”

ตอนนั้นอยู่ในห้องรับรอง เดิมทีคนที่อยู่ด้านนอกไม่สามารถสังเกตเห็นได้ด้วยซ้ำ เมื่อตำรวจมาถึงเห็นมีเพียงไป๋ยี่เฟยเท่านั้นที่ฆ่าฉุงโยวเวยเท่านั้นเอง

หลังจากทนายหูพูดจบ คนตระกูลฉุงก็มีปฏิกิริยาตอบกลับทันที หลักฐานดังกล่าวข้างต้นสามารถพิสูจน์ได้ว่าหวังไห่ถูกสังหาร แต่ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าไป๋ยี่เฟยป้องกันตัว

ฉุงเฉ่าเจว๋ผ่อนคลายลงเล็กน้อยและกล่าวว่า: “ศาลที่เคารพ สถานการณ์ในตอนนั้นเป็นอย่างไรพวกเราไม่อาจเข้าใจได้อย่างแจ่มชัด มีเพียงคำให้การของเขาเพียงฝ่ายเดียวจึงไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าเขาฆ่าเพื่อป้องกันตัว”

ต่งหยีซวนยิ้มเล็กน้อยเมื่อเธอเห็นสิ่งนี้ ในที่สุดเธอก็ถึงคราวที่เธอจะได้พูดบ้างแล้ว แต่ในขณะที่เธอกำลังจะพูดไป๋ยี่เฟยก็ก้าวไปข้างหน้า

“แล้วถ้าผมมีหลักฐานที่พิสูจน์ได้ว่าผมฆ่าเพื่อป้องกันตัวล่ะ?” ไป๋ยี่เฟยถามอย่างเรียบเฉย

ทนายหูพูดขึ้นในทันที: “หากคุณมีหลักฐานพิสูจน์ว่าตนเองนั้นฆ่าเพื่อป้องกันตัว ผมจะไม่พูดอะไรอีกเด็ดขาด!”

ฉุงเฉ่าเจว๋พูดตามขึ้นมาอย่างเหน็บแนม “เพ้อเจ้อให้มันน้อยหน่อย แกมีหลักฐานไหม?”

ในวันที่สองฉุงเฉ่าเจว๋ขอให้คนตรวจสอบกล้องวงจรปิดของไนต์คลับซิงคง แต่น่าเสียดายที่ทางไนท์คลับปกป้องความเป็นส่วนตัวของแขกจะไม่มีการกล้องในห้องส่วนตัว แต่มีเฉพาะด้านนอกของทางเดินเท่านั้น