บทที่514

บทที่514

“แผนเหรอ? แผนอะไร?” ไป๋ยี่เฟยไม่ค่อยเข้าใจ ลองเปลี่ยนมุมมองแล้วถามต่อว่า “คุณรู้จักกับไป๋หยุนเผิงด้วยเหรอ?”

“ใช่ครับ” หวังโหลวพยักหน้าอีกครั้ง “พ่อตาของคุณเป็นคนแนะนำให้พวกเรารู้จักกันเองครับ”

ความจริงแล้ว ทุกอย่างที่หวังโหลวทำมันเป็นแผนที่ไป๋หยุนเผิงวางไว้ทั้งสิ้น เพราะต้องรอให้ข้างกายไป๋ยี่เฟยไม่หลงเหลือความช่วยเหลือจากใครแล้ว คนพวกนั้นถึงจะแสดงตัวออกมา

มันก็ทำให้การหาตัวการที่อยู่เบื้องหลังเร็วขึ้นมากเลย

ถ้าไป๋ยี่เฟยเกิดล้มเหลวกลางคัน ความจริงเขายังมีหวังโหลวคอยช่วยเหลืออยู่เพียงแค่ไม่มีคนรู้เท่านั้น

พอไป๋ยี่เฟยฟังจบ เขาก็ก้มหน้าไม่พูดอะไร

หวังโหลวเองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ รอให้ไป๋ยี่เฟยใช้เวลาค่อยๆ ย่อยข้อมูลต่างๆ ก่อน

ส่วนหลี่เสว่ก็กำลังมองไป๋ยี่เฟยด้วยความเป็นห่วง

ผ่านไปเนิ่นนาน ไป๋ยี่เฟยก็ขำออกมาทั้งที่กำลังก้มหน้าอยู่ “ผมเข้าใจแล้ว ไม่ว่ายังไง เขาก็จะเอาผมออกมาเป็นเหยื่อล่ออยู่ดีใช่มั้ย? ทำเป็นพูดจาดิบดี หึ……”

“ไม่ใช่นะครับ ความจริงคุณอาเขาเป็นห่วงคุณมากเลยนะ” พอเห็นไป๋ยี่เฟยเป็นแบบนี้ หวังโหลวก็อดไม่ได้ที่จะพูดแทนไป๋หยุนเผิง

ไป๋ยี่เฟยเงยหน้าขึ้นมาด้วยแววตาที่สับสน “ถ้าเขาเป็นห่วงจริงแล้วจะใช้ผมเป็นเหยื่อทำไม? เขาเก่งมากไม่ใช่เหรอ? ตัวเองเอาไม่อยู่แล้ว เลยต้องใช้ชีวิตของลูกชายมาแลกถึงจะสำเร็จใช่มั้ย?”

“เขาเหมาะที่จะเป็นพ่อคนมั้ย? ไม่เลย!”

ไป๋ยี่เฟยยิ่งพูดยิ่งอารมณ์ขึ้น เสียงที่พูดก็ดังขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว จนทำให้คนที่อยู่รอบๆ ต้องหันมามอง

พอหวังโหลวเห็นอย่างนั้น เขาก็รีบหันไปขอโทษทันที “ขออภัยที่รบกวนครับ”

พูดจบเขาค่อยหันมาพูดกับไป๋ยี่เฟยว่า “คุณช่วยใจเย็นลงก่อน ที่เรื่องมันรุนแรงแบบนี้ มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้จริงๆ ครับ”

ไป๋ยี่เฟยขำประชด “ช่วยไม่ได้เหรอ? ถ้าอย่างนั้นทำไมเขาถึงไม่เอาไป๋เซี่ยวไปเป็นเหยื่อแทนล่ะ? ไป๋เซี่ยวเองก็เป็นลูกชายของเขาด้วยไม่ใช่รึไง? หึ เห็นๆ กันอยู่ว่าลำเอียง ใครบ้างที่ดูไม่ออก?”

หวังโหลวชะงักไป จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า “ไป๋เซี่ยวเขาไม่คู่ควร!”

“ก่อนหน้านี้ผมเองก็เคยสงสัยเหมือนกัน ผมก็เคยถามคุณอาหลี่เหมือนกัน คุณอาหลี่บอกว่า ไป๋เซี่ยวนั้นไม่คู่ควรพอ”

“ตระกูลไป๋นั้นมีความเป็นมาที่ยาวนาน พวกเขาให้ความสำคัญกับผู้สืบทอดมาก ไป๋เซี่ยวได้สูญเสียคุณสมบัตินี้ไปแล้วดังนั้นเขาจึงไม่คู่ควร!”

“คุณเองก็น่าจะรู้ดี ว่าเขาเคยเกิดอุบัติเหตุ จนตอนนี้……เขาไม่สามารถมีลูกได้แล้ว”

“คนที่ไม่สามารถสืบตระกูลไป๋ได้แบบนี้ คนในตระกูลไม่มีทางสนใจเขาหรอก ถ้าเกิดใช้เขาเป็นเหยื่อล่อ จะมีใครเชื่อครับ?”

ไป๋ยี่เฟยตะลึงไปทันที เบิ่งตากว้าง ความคู่ควรมันวัดกันที่มีลูกได้รึเปล่าเนี่ยนะ?

ในตอนนี้ ไป๋ยี่เฟยไม่ได้รู้สึกดีใจอะไรเลย เขาแค่รู้สึกถึงความหนาวเย็นที่มาเป็นพักๆ

นี่นะหรือตระกูลใหญ่ที่ว่า?

เพียงแค่สูญเสียความสามารถในการมีลูกไป ก็ไม่เหลือค่าอะไรแล้ว แม้แต่เบี้ยที่เอาไปใช้งานยังไม่คู่ควรเลย

ฮึ สำหรับเขาความสัมพันธ์แบบเครือญาตินั้นคงเทียบไม่ได้กับผลประโยชน์ที่น้อยนิดแล้ว

ไป๋ยี่เฟยขำออกมาอย่างขมขื่น “ผมยินดีจากใจที่จะให้เป็นไป๋เซี่ยว”

การที่ถูกวงศ์ตระกูลทอดทิ้ง สำหรับเขาแล้วมันถือว่าเป็นเรื่องดีเลยล่ะ อย่างน้อยเขาก็สามารถใช้ชีวิตในแบบของตัวเองและเพื่อผลประโยชน์ของวงตระกูลอย่างนั้นอย่างนี้เขาก็ไม่ต้องออกไปทำในสิ่งที่ตัวเองไม่อยากทำ อย่างเช่นตอนนี้

หวังโหลวมองหน้าไป๋ยี่เฟยด้วยความตกใจ “ทำไมคุณถึงมีความคิดแบบนี้เนี่ย?”

ไป๋ยี่เฟยขำออกมาอย่างไม่ชอบใจ “ผมไม่ใช่ไป๋เซี่ยว ผมไม่อยากเป็นผู้สืบทอดของตระกูลไป๋ ผมแค่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไปกับภรรยาของผมเท่านั้น”

พอหลี่เสว่ได้ยินอย่างนั้นเธอก็สะดุ้งอย่างไม่รู้ตัว

ตระกูลไป๋ต้องการผู้สืบทอดที่สามารถมีลูกได้ ไป๋เซี่ยวทำไม่ได้ แต่ไป๋ยี่เฟยได้

แต่ เธอไม่สามารถมีลูกได้อีกแล้ว