ตอนที่ 680
บทที่680 แรงฮึกเหิม
October 28, 2026
บทที่680 แรงฮึกเหิม
ไป๋ยี่เฟยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แล้วพูดไปว่า “พวกคุณช่วยรอตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมขึ้นไปดูก่อน แล้วทำทุกอย่างตามที่วางแผนไว้”
หลี่เสว่พยักหน้า “ค่ะ”
ไป๋ยี่เฟยเดินขึ้นชั้นบนไป
แต่หลังจากที่เขาขึ้นไปได้ไม่นาน ก็มีรถสปอร์ตที่ค่อนข้างโดดเด่นคันหนึ่งขับเข้ามาในโรงพยาบาล จากนั้นก็จอดอยู่ที่หน้าประตูของโรงพยาบาล
ซุนเหาลงมาจากรถคันนั้น แถมยังถือกุหลาบมาด้วยช่อหนึ่ง สิ่งเดียวที่เขาเปลี่ยนไปจากก่อนหน้านี้ก็คือ เขามาในชุดสูทที่ไม่เหมือนเดิม สีน้ำเงินประกายมุข มันทำให้เขายิ่งดูดีขึ้นไปอีก
เขาถือช่อกุหลาบเข้ามาในห้องโถง เดินมาถึงตรงหน้าของหลี่เสว่ ยื่นช่อกุหลาบให้หลี่เสว่ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม “เสว่เอ๋อ กุหลาบช่อนี้ให้คุณครับ”
พอหลี่เสว่ได้เห็นซุนเหา สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันอยู่ที่นี่?”
หลี่เสว่ไม่ได้รับดอกไม้ แต่ซุนเหาก็ยังดึงดันที่จะยัดมันให้เธอ เขาตอบคำถามของหลี่เสว่ไปแล้วตั้งคำถามไป “แปลกตรงไหนครับ? ในเมืองหลวงแห่งนี้ การที่ผมอยู่รู้ว่าคนๆ ไปไหนบ้างมันก็เป็นเรื่องที่ง่ายมากเลยไม่ใช่เหรอครับ?”
หลี่เสว่ผลักดอกไม้ของซุนเหาออกไป แล้วพูดด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจว่า “ซุนเหา คุณรู้แล้วนี่คะว่าฉันแต่งงานแล้ว คุณอย่าทำแบบนี้อีกเลยนะคะ”
ซุนเหาถูกหลี่เสว่ปฏิเสธอีกครั้ง แน่นอนว่าสีหน้าต้องดูไม่ดีบ้าง จากนั้นเขาก็ถอนหายใจออกมา เหมือนเขาจะยังรู้สึกเสียดายหลี่เสว่อยู่ “เสว่เอ๋อ ทั้งๆ ที่คุณเพียบพร้อมขนาดนี้ สวยขนาดนี้ คุณควรได้อยู่กับผู้ชายที่ดีกว่านั้น แต่ทำไมคุณถึงต้องไปแต่งานกับนักธุรกิจต๊อกต๋อยจากเมืองเล็กๆ นั่นด้วย?”
“เสว่เอ๋อ คุณไม่คิดจะหันมามองผมบ้างเลยเหรอครับ? ผมหล่อกว่ามัน รวยกว่ามัน แถมยังทรงอำนาจมากกว่า ดีกว่ามันทุกอย่าง คุณมองไม่เห็นผมบ้างเลยเหรอครับ?”
“เสว่เอ๋อ คุณช่วยพิจารณาผมหน่อยจะได้มั้ยครับ? หย่ากับนักธุรกิจต๊อกต๋อยนั่นซะ มันไม่สามารถเติมเต็มความสุขให้คุณได้หรอกครับ ผมต่างหากล่ะที่ทำได้ ไม่ว่าคุณต้องการอะไร ผมก็สามให้คุณได้ทั้งนั้น”
“ที่สำคัญ คุณเองก็รู้ว่าพ่อผมนั้นเป็นรองประธานของสหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวงด้วยเหมือนกัน ถ้ามีเขาอยู่ด้วย การทำงานของคุณก็จะง่ายขึ้นแน่นอน ถ้าคุณต้องการละก็ แม้แต่ตำแหน่งประธานสหพันธ์ธุรกิจรุ่นต่อไปก็สามารถจัดการให้คุณได้นะครับ”
หลังจากหลี่เสว่ได้ฟังสิ่งที่ซุนเหาพูดมาทั้งหมด สิ่งที่เธอสนใจมีเพียงแค่คำเดียวก็คือ นักธุรกิจต๊อกต๋อย นับตั้งแต่ที่ไป๋ยี่เฟยรับโหวจวี๋กรุ๊ปมา ก็ไม่เคยมีใครเรียกเขาว่านักธุรกิจต๊อกต๋อยมาก่อนเลย
แต่ถ้าลองมาคิดดูแล้วมันก็จริง เดิมทีซุนเหาก็ดูถูกนักธุรกิจที่สุดแล้วการที่เขาจะพูดแบบนี้ออกมามันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
เขาเองก็เป็นคนของทางสหพันธ์ ส่วนนักธุรกิจเหล่านั้นก็ถูกควบคุมโดยทางสหพันธ์ ถ้าเขาออกไปทำงานข้างนอก แล้วเจอกับพวกนักธุรกิจเข้า ด้วยฐานะของเขา นักธุรกิจเหล่านั้นก็จะปฏิบัติกับเขาดีเป็นพิเศษ จนถึงขั้นประจบประแจงเอยพูดจาเยินยอเอย
สรุปสุดท้าย ซุนเหาจึงรู้สึกว่านักธุรกิจเหล่านั้นเป็นคนที่อยู่ระดับต่ำกว่าตัวเองอยู่แล้ว เขาจึงไม่ให้เกียรติพวกเขานั่นเอง
พอซุนเหาเห็นว่าหลี่เสว่ไม่พูดอะไร เขาจึงได้ก้าวมาข้างหน้า ยื่นมือมาพร้อมกับพูดออกมาอย่างเร่งรีบว่า “เสว่เอ๋อ คุณช่วยพิจารณาผมหน่อยได้มั้ยครับ?”
แต่เธอก็ก้าวถอยหลังตามไป เพื่อหลบมือที่ยั้วเยี้ยของซุนเหา แล้วยิ้มอย่างไม่ชอบใจ “ซุนเหาคะ การกระทำของคุณนี่มันตลกสิ้นดี”
ซุนเหาชะงักไป จากนั่นก็ขมวดคิ้ว “นี่คุณหมายความว่ายังไง?”
หลี่เสว่ขำออกมาอย่างไม่ชอบใจอีกครั้ง “คำพูดกับการกระทำของคุณมันทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงมากเลยค่ะ ที่สำคัญคุณไม่ได้รู้จักสามีของฉันเลยสักนิด สามีของฉันนั้นรวยมาก รวยกว่าคุณอีก อีกอย่าง ตอนนี้ฉันก็เป็นรองประธานของสหพันธ์แล้ว ตำแหน่งของฉันอยู่สูงกว่าคุณ เหตุผลที่เราอยู่ด้วยกันนั้นไม่ได้เป็นเพราะเงิน และไม่ได้เป็นเพราะอำนาจด้วย”
“เป็นไปไม่ได้!” ซุนเหาไม่เชื่อ จู่ๆ เขาก็โมโหขึ้นมา “ผู้หญิงน่ะต้องชอบเงินอยู่แล้ว และพวกผู้หญิงต่างก็ปากแข็งกันทั้งนั้น ปากบอกไม่ชอบ แต่ในใจนั้นรักยิ่งกว่าชีวิต พวกคุณก็แค่อยากให้คนอื่นมองว่าตัวเองใสซื่อบริสุทธิ์เท่านั้น”
“อีกอย่างนะ ที่คุณบอกว่ามันรวยกว่าผมน่า อย่ามาล้อเล่นหน่อยเลย”
“รถสปอร์ตที่จอดอยู่หน้าประตูน่ะเห็นมั้ย? สามีของคุณมันซื้อไหวมั้ย? ผมว่านะ อย่าว่าแต่ซื้อเลย แม้แต่เห็นยังไม่เคยเห็นเลยมั้ง!”
“ผมรู้นะว่าเมื่อกี้ตอนที่พวกคุณน่ะนั่งแท็กซี่ที่โรงพยาบาล มันไม่มีรถเป็นของตัวเองเลยด้วยซ้ำ แล้วยังจะมาบอกผมว่ามันรวยอีกนะเหรอ?”
“เสว่เอ๋อ ขอแค่คุณเลือกผม ผมสามารถซื้อรถสปอร์ตให้คุณได้ ให้คุณได้นั่งรถสปอร์ตทุกวัน”
“เสว่เอ๋อ มาอยู่กับผมนะ ผมรักคุณมากกว่ามัน ผมจะทำดีกับคุณด้วยหัวใจ”
ระหว่างที่พูดนั้น ซุนเหาก็เริ่มคึกขึ้นมาอีกครั้ง จนอยากจะยื่นมือไปหาหลี่เสว่อีก
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
จู่ๆ เสียงที่เปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็นก็ดังขึ้น
ไป๋ยี่เฟยเดินออกมาจากลิฟต์พร้อมกับเข็นหลงหลิงหลิงที่นั่งอยู่บนรถเข็น พอออกมาก็เห็นซุนเหาที่กำลังจะลงไม้ลงมือกับหลี่เสว่เข้าพอดี ซึ่งตอนนี้เขากำลังมองหน้าซุนเหาด้วยสายตาที่เย็นเยือก
พอซุนเหาเห็นว่าเป็นไป๋ยี่เฟย เขาก็หยุดการกระทำของตัวเองลงทันที
ไปไป๋ยี่เฟยเข็นหลงหลิงหลิงมาถึงตรงหน้าของหลี่เสว่ จากนั้นก็ปล่อยมือออกจากรถเข็น ยืนอยู่ตรงหน้าของหลี่เสว่พร้อมกับจ้องเขม็งไปที่ซุนเหา แล้วพูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “คุณชื่อซุนเหาใช่มั้ย? คิดจะทำอะไรกับภรรยาของผมอย่างนั้นเหรอ?”
ตอนอยู่ที่อาคารสหพันธ์ธุรกิจ ซุนเหานั้นคำนึงถึงคนอื่นๆ จึงได้รักษาภาพพจน์ที่เป็นสุภาพบุรุษของตัวเองเอาไว้ แต่ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล การถูกไป๋ยี่เฟยมาขัดขวางการที่กำลังทำดีกับหลี่เสว่แบบนี้ เมื่อเอาความโกรธของทั้งสองครั้งมารวมกันมันก็ทำให้เขาแสดงต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว
ซุนเหาพูดกับไป๋ยี่เฟยพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ชอบใจ “บอกมาว่าแกต้องการเงินเท่าไหร่?”
“เงินเหรอ?” ไป๋ยี่เฟยรู้สึกงงเล็กน้อย
ซุนเหายิ้มอย่างไม่ชอบใจต่อไป “แกต้องการเท่าไหร่ถึงยอมหย่ากับเมียของแก?”