บทที่732คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร

พอชายคนนั้นเห็นไป๋ยี่เฟย เขาก็ถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยว่า “คุณมาหาใครครับ?”

เขาไม่ได้เปิดประตูออก เขาแค่แง้มประตูออกให้ตัวเองพอยื่นหน้าออกไปเท่านั้น

“ผมมาหาไป๋หยุนเผิงครับ” ไป๋ยี่เฟยตอบ

เมื่อชายวัยกลางคนได้ยินแบบนั้นเขาจึงส่งเสียงฮึดฮัดออกมา “เป็นไอ้หน้าโง่จากไหนกัน? การที่แกมาเรียกชื่อของผู้นำตระกูลของเราตามใจชอบแบบนี้ แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? คิดว่าตัวเองอยากเจอก็ได้เจอรึไง?”

“หลีกไปเดี๋ยวนี้!” ไป๋ยี่เฟยกำลังร้อนรน ไม่อยากมาเสียเวลาอยู่กับชายคนนี้

ไป๋ยี่เฟยตั้งใจผลักชายวัยกลางคนให้พ้นทางไป

แต่พอมือของเขาสัมผัสโดนตัววัยกลางคน เขาก็ถูกแรงอันมหาศาลสวนกลับไป

ไป๋ยี่เฟยตกใจมาก ร่างกายก็ถอยหลังไปด้วยหลายก้าว

ชายวัยกลางคนยิ้มออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ “คิดจะใช้กำลังเหรอ? รนหาที่ตาย!”

พูดจบ เขาก็โน้มตัวมาข้างหน้า ยกกำปั้นขึ้น แล้วชกไปยังหน้าอกของไป๋ยี่เฟย

การเคลื่อนไหวของชายวัยกลางคนนั้นเร็วมาก ไป๋ยี่เฟยไม่มีทางตอบได้ทัน เขาทำได้เพียงยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมากันจากนั้นกำปั้นของชายวัยกลางคนก็ปะทะกับร่างกายของเขาอย่างจัง

“ตุ๊บ!”

ไป๋ยี่เฟยกระเด็นออกไปจนกระแทกลงพื้น

ชายวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจพร้อมกับท่าทางที่ดูถูกเหยียดหยาม “ไอ้หมาบ้ามาจากไหน? ถึงกล้ามาก่อความวุ่นวายที่ตระกูลไป๋แบบนี้?”

“หลังจากที่ถูกฉันโจมตีใส่แล้วไม่มีใครเลยที่สามารถยืนขึ้นมาได้อีก นอนอยู่ตรงนั้นไปเถอะ ถ้าบังเอิญมีคนใจบุญผ่านทางมาแกอาจจะรอดก็ได้”

พูดจบเขาก็หันหลังเพื่อกลับเข้าบ้าน

แต่พอหันหลังไปเขาก็ต้องชะงักลง เพราะเขาสามารถรับรู้ได้ว่าไป๋ยี่เฟยที่อยู่ด้านหลังกำลังยืนขึ้นมา

ชายวัยกลางคนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “แกนิดอึดใช้ได้เลยนี่”

“เอื้อก!”

ไป๋ยี่เฟยกระอักเลือดออกมา เอามือกุมหน้าอกของตัวเองไว้ แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นมาอย่างโซซัดโซเซ

ไป๋ยี่เฟยจ้องเขม็งมาที่ชายวัยกลางคน จากนั้นก็พูดออกมาอย่างไม่ชอบใจว่า “ให้ผมเข้าไปพบไป๋หยุนเผิง แล้วผมจะไว้ชีวิตคุณ”

พอชายวัยกลางคนได้ยินอย่างนั้น เขาก็ยิ้มเยาะเย้ยออกมา “แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? แกคิดว่าแค่อยากเจอก็สามารถเจอท่านเจ้าบ้านได้เลยรึไง?”

“ยังมาบอกว่าจะไว้ชีวิตฉันอีก? โอหังใช้ได้เลยนี่ ที่กล้ามาพูดจาใหญ่โตต่อหน้าตระกูลไป๋ของเราแบบนี้!”

“ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันที่แกบอกว่าจะไว้ชีวิตฉันมันเป็นยังไง?”

เมื่อไป๋ยี่เฟยได้ยินอย่างนั้น เขาก็ขำออกมาอย่างไม่ชอบใจ “คุณจบไม่สวยแน่”

ชายวัยกลางคนก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว และขำออกมาอย่างไม่ชอบใจเหมือนกัน “ถ้าอย่างนั้นก็แสดงให้ฉันดูหน่อยสิว่ามันจะหนักซะแค่ไหนเชียว”

ชายวัยกลางคนคิดว่าไป๋ยี่เฟยตั้งใจจะใช้กำลังกับเขา คิดว่าไป๋ยี่เฟยยังมีไพ่ตายอะไรซ่อนอยู่รึเปล่า หรือไป๋ยี่เฟยมีดีแค่ปากเท่านั้น

แต่จะยังไงมันก็ไร้ค่า เพราะไม่ว่าจะใช้เล่ห์กลอะไร เมื่ออยู่ต่อหน้าความแข็งแกร่งแล้วมันก็ไร้ความหมายอยู่ดี

ทว่า ไป๋ยี่เฟยกลับไม่ได้ใช้กำลัง

ไป๋ยี่เฟยแค่ยิ้มให้ชายวัยกลางคนอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วถามว่า “คุณไม่รู้สึกว่าหน้าผมมันคุ้นๆ บ้างเหรอ?”

พอชายวัยกลางคนได้ยินอย่างนั้น เขาก็ชะงักไป จากนั้นก็ใช้ความคิด มันก็คุ้นจริงๆ นั่นแหละ เหมือนเคยเจอเขามาก่อน แล้วเคยเจอที่ไหนล่ะ?

ไป๋ยี่เฟยถามต่อ “คุณไม่รู้สึกว่าผมหน้าตาเหมือนใครที่คุณรู้จักบ้างเหรอ?”

“ก็คล้ายๆ ……กับ……” จู่ๆ ชายวัยกลางคนก็อึ้งไป

ทันใดนั้น ไป๋ยี่เฟยก็ชูคอขึ้นมาตะโกนเข้าไปทางวิลล่า “ผมคือไป๋ยี่เฟย! มีคนกำลังจะฆ่าผม!”

……

ภายในห้องรับแขกของวิลล่า

อู๋กุ้ยเซียงจับมือของไป๋ยี่เฟยไว้ และกำลังรู้สึกดีอกดีใจ

ไป๋หยุนเผิงก็ยืนอยู่ข้างๆ พร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้มเหมือนกัน

ซึ่งวัยกลางคนนั้นก็คือพ่อบ้านของตระกูลไป๋ เขาชื่อเจี่ยงอาน

เขายื่นอยู่ด้านหลังของทั้งสามด้วยร่างกายที่สั่นเทา พร้อมกับเม็ดเหงื่อที่เต็มหน้าผาก

เจี่ยงอานกำลังรู้สึกเสียใจมาก ทำไมเขาถึงดูไม่ออกนะว่าไอ้หนูนี่มันหน้าตาเหมือนไป๋หยุนเผิงเลย

ไป๋นี่เฟยเองก็เหมือนกัน บอกชื่อมาเลยก็ได้ไม่ใช่รึไง เรื่องก็ไม่ต้องวุ่นวายแล้ว ฉันก็จะไม่ใช้กำลังกับแกแล้ว!