บทที่733คนไร้ค่าคนหนึ่ง

ยังไงซะคนที่หายตัวไปก็คือลูกสะใภ้ที่กำลังตั้งท้องของเขา

เนื่องจากคนรุ่นหลังของตระกูลไป๋มีไม่กี่คนหรอกที่พอใช้ได้ พอเอามาเทียบดูแล้ว ลูกชายของเขาทั้งสองต่างก็ดูเก่งกว่าพวกนั้นทุกคน

ส่วนตระกูลไป๋ก็ค่อนข้างให้ความสำคัญกับการสืบทอดทางสายเลือด คนอื่นๆ ในตระกูลไป๋ต่างก็จะนกเอาเรื่องที่ลูกชายของไป๋หยุนเผิงไม่สามารถมีลูกได้มากดดันเขาอยู่เสมอ

ไป๋หยุนเผิงรู้สึกไม่พอใจมาตั้งนานแล้ว

ไป๋เซี่ยวนั้นประสบอุบัติเหตุ เพื่อช่วยพ่อแม่ของตัวเองจนกลายเป็นคนพิการและไม่สามารถมีทายาทได้

ส่วนภรรยาของไป๋ยี่เฟยก็ถูกคนวางยาจนไม่สามารถมีลูกได้

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเหมือนแล้ว เพราะภรรยาของไป๋ยี่เฟยได้ต้องท้องแล้ว แถมยังเป็นลูกแฝดด้วย

ในที่สุดไป๋หยุนเผิงก็สามารถระบายมันออกมาต่อหน้าคนอื่นได้สักที โดยเฉพาะกับพวกตาแก่ของตระกูลพวกนั้น เขาสามารถทำตามที่ตัวเองต้องการได้มากกว่าเดิมสักที

ตอนนี้ภรรยาของไป๋ยี่เฟยได้หายตัวไป มีความเป็นไปได้สูงที่เธอจะถูกคนจับตัวไป ดังนั้นทำไมเขาถึงจะระเบิดความโกรธออกมาไม่ได้ล่ะ?

ไป๋ยี่เฟยค่อนข้างแปลกใจกับเรื่องนี้ การที่เขามาที่นี่เพียงเพื่อต้องการให้ไป๋หยุนเผิงใช้กำลังคนของตระกูลไป๋ไปตามหาหลี่เสว่เท่านั้น

แต่ทว่า ตอนนี้มันไม่ได้มีแค่ตระกูลไป๋เท่านั้น

ไป๋หยุนเผิงได้โทรหาหลินยู่ชังและเย่เจี่ย

“ช่วยผมตามหาลหี่เสว่ลูกสะใภ้ของผมให้หน่อย ต่อไปในด้านธุรกิจของตระกูล ผมสามารถยกเมืองให้พวกคุณได้คนละเมือง”

ไป๋หยุนเผิงเดินทางไปที่บ้านเก่าตระกูลไป๋

การที่เขาทำแบบนี้เขาไม่ได้ปกปิดใครเลยทั้งนั้น

ไป๋ยี่เฟยไม่รู้ว่าคนอื่นๆ กำลังรู้สึกยังไง เขาแค่กำลังรู้สึกร้อนรนและตื่นเต้นไปในเวลาเดียวกัน

เพราะอีกเดี๋ยวเขาก็จะได้เห็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงของสี่ตระกูลใหญ่แล้ว

ระหว่างเหตุการณ์ทั้งหมด ไป๋เซี่ยวเอาแต่นั่งอึ้งอยู่กับที่

หลังไป๋หยุนเผิงจากไป ไป๋เซี่ยวถึงได้หันมาพูดกับไป๋ยี่เฟยว่า “พี่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ พี่สะใภ้เธอไม่เป็นไรหรอกครับ”

ไป๋ยี่เฟยเห็นเขายิ้มให้ตัวเอง จึงได้ยิ้มกลับไป และเดินไปตรงหน้าเขา แล้วพูดเบาๆ ว่า “ผิดหวังมั้ย?”

ไป๋เซี่ยวชะงักไป ใบหน้าที่ยิ้มแย้มก็เกร็งไป “นี่พี่กำลังอวดผมอยู่เหรอ?”

“ถูกต้อง” ไป๋ยี่เฟยยิ้มออกมา

แต่ไป๋เซี่ยวกลับโกรธจนยิ้มไม่ออกแล้ว

ไป๋ยี่เฟยพูดมาแค่นั้นก็ไม่พูดต่อ เพราะเขาไม่มีอารมณ์มาสนใจเรื่องพวกนี้

อู๋กุ้ยเซียงเองก็รู้ว่าไป๋ยี่เฟยรู้สึกยังไง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถามไปว่า “จะไปแล้วเหรอ?”

ไป๋ยี่เฟยหันมามองหน้าผู้เป็นแม่

หลังให้กำเนิดเขา ผู้เป็นแม่ก็ยกเขาให้คนอื่น มันเป็นเหตุให้เกิดความโกรธเกลียดขึ้นมาในใจของไป๋ยี่เฟย แต่ตอนนี้เขาโตแล้ว ความรู้สึกเหล่านั้นก็ค่อยๆ หายไป

ที่ผ่านๆ มา สิ่งที่ทำให้เขาไม่พอใจก็คือสิ่งที่ไป๋เซี่ยวทำกับเขา แต่พ่อแม่ของเขากลับทำเหมือนไม่เห็นมาตลอด

พอไป๋ยี่เฟยมาลองคิดๆ ดู บางทีพวกเขาอาจจะมีเรื่องให้เจ็บปวดก็ได้มั้ง

จู่ๆ ไป๋ยี่เฟยก็เรียกขึ้นว่า “แม่ครับ”

อู๋กุ้ยเซียงอึ้งไป

แล้วไป๋ยี่เฟยก็พูดออกมาอย่างเรียบเฉยว่า “ผมจะไปตามหาหลี่เสว่ครับ”

พูดจบ เขาก็เดินจากไป

อู๋กุ้ยเซียงมองดูแผ่นหลังที่จากไปของไป๋ยี่เฟย ดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมา

คำว่าแม่คำนี้มันทำให้อู๋กุ้ยเซียงรู้สึกดีใจมาก หลังจากที่รอมาเนิ่นนาน ในที่สุดเขาก็ยอมเรียกเธอว่าแม่สักที

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยออกไป คนที่เป็นพ่อบ้านอย่างเจี่ยงอานก็เดินออกไปส่ง

พอถึงหน้าประตู เจี่ยงอานก็โค้งคำนับให้ไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยอึ้งไป “ทำอะไรครับ?”

เจี่ยงอานจึงตอบกลับไปว่า “ขอบคุณมากครับคุณชาย ที่ไม่ได้เล่าเรื่องตอนที่เราปะมือกันให้เจ้าบ้านฟัง”

ไป๋ยี่เฟยชะงักไป “เมื่อกี้เรียกว่าปะมือกันเหรอ?”

เจี่ยงอานส่ายหน้าเบาๆ “คุณชายไม่ต้องทำแบบนี้เหรอครับ เจี่ยงอานเป็นคนที่รู้จักทดแทนบุญคุณ การที่คุณละเว้นผมในครั้งนี้เจี่ยงอานจะจำมันไว้ตลอดไป ต่อไปเจี่ยงอานจะไม่มีทางแทนคุณด้วยโทษแน่นอนครับ”