บทที่734 ตระกูลเย่

ทว่า เขายังไม่ยอมอ่อนข้อ “แม่งเอ๊ย แน่จริงก็ฆ่าฉันเลยสิ!”

คนชุดดำเอามีดขึ้นมาจ่อที่คอของเขา ขอแค่ออกแรงเพียงเล็กน้อยก็สามารถกรีดจนเป็นแผลแล้ว

คนชุดดำนั้นทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทำเอาชายรอยสักแข็งข้อไม่ขึ้นอีกเลย

เขารู้แล้วว่าคนพวกนี้ไม่ได้แค่ขู่ แต่พวกเขาจะฆ่าเขาจริงๆ ดังนั้นตอนนี้เขาจึงรู้สึกกลัวแล้ว

“บอกแล้ว บอกแล้ว……” ชายรอยสักรีบพูดขึ้นมา “ฉันเคยเจอ เจอที่ซอยเล็กๆ แห่งหนึ่งในฝั่งเหนือ ตอนนั้นฉันเห็นว่าเธอสวยมาก จึงเข้าไปจีบ แต่……ฉันกลับถูกตีจนสลบไป นอกจากนั้นก็ไม่รู้อะไรอีกเลย”

หลังจากที่ได้ยินอย่างนั้น พวกเขาก็หันมาสบตากัน ปล่อยมือจากชายรอยสัก จากนั้นก็จากไป

แต่พอเดินไปได้นิดเดียว คนชุดดำคนหนึ่งก็หันมาบอกกับชายรอยสักว่า “แกเป็นคนของท่านหูใช่มั้ย?”

ชายรอยสักตกใจจนสะดุ้ง จากนั้นก็พยักหน้า

ณ เวลานั้น เขาคิดว่าที่คนชุดดำพวกนี้ปล่อยเขาไป เป็นเพราะท่านหู ดูท่าคนพวกนี้น่าจะให้ความสำคัญกับท่านหูอยู่เหมือนกัน

แต่แล้ว เขาก็คิดผิดไป

คนชุดดำขำออกมาอย่างไม่ชอบใจ “ไปบอกท่านหูนะว่า ถ้าอยากแก้แค้นก็ไม่หาตระกูลเย่ได้เลย”

ตระกูลเย่เหรอ?

ตระกูลเย่ที่เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่นะเหรอ?

เชี่ย!

ชายรอยสักอึ้งไปเลย เขานึกไม่ถึงจริงๆ ว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนจากสี่ตระกูลใหญ่

ต่อให้เป็นท่านหู ก็ไม่กล้าไปหาเรื่องคนของสี่ตระกูลใหญ่อยู่แล้ว

และเรื่องที่คล้ายๆ กันนี้ ก็ได้เกิดขึ้นทั่วทุกมุมของเมืองหลวง

ความจริงแล้ว คนชุดดำพวกนี้เป็นคนของตระกูลหลิน พวกเขาแค่อ้างชื่อของตระกูลเย่ออกทำงานเท่านั้น

ส่วนคนของตระกูลเย่นั้น ก็ได้อ้างชื่อของตระกูลหลินในการทำงานเหมือนกัน และลงมือได้โหดเหี้ยมกว่านั้นอีก

แต่ไม่มีใครนึกถึงหรอกว่า นอกจากตระกูลไป๋ตระกูลหลินตระกูลเย่และไป๋ยี่เฟย ยังมีคนอีกสองกลุ่มที่กำลังตามหาหลี่เสว่เหมือนกัน

……

ณ วิลล่าที่เลิศหรูแห่งหนึ่งตรงชานเมืองของหลวง

ในห้องรับแขกตรงชั้นหนึ่งมีคนกลุ่มหนึ่งนั่งล้อมวงกันอยู่ ด้านหลังของทุกคนมีบอดี้การ์ดหนึ่งหรือสองคนยื่นอยู่

คนกลุ่มนั้นมีอยู่ด้วยกันประมาณเจ็ดแปดคน พวกเขาต่างก็เป็นเจ้าบ้านของ สิบอันดับยักษ์ใหญ่ทั้งสิ้น

แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้พวกเขากำลังโต้เถียงกันอยู่

มีสองคนที่ค่อนข้างชัดเจน

“เป็นเพราะไป๋ยี่เฟย ลูกชายของผมถึงต้องตาย!” เจ้าบ้านตระกูลหู หูเฟยหงตะคอกออกมา

เจ้าบ้านตระกูลจู จูฉวนอู่ก็ตะคอกออกมา แถมยังเอามือตบโต๊ะด้วย “แล้วชีวิตของหลานชายผมไม่นับว่าเป็นชีวิตรึไง?”

“ไม่ได้ ภรรยาของไป๋ยี่เฟยจะต้องให้คนของตระกูลหูเฝ้าอยู่แล้ว”

“ได้ไงกัน? พวกคุณก็ได้หนิวต้ายไปแล้วนี่ ดังนั้นภรรยาของเขาก็ควรเป็นของเราสิ ไม่อย่างนั้น พวกคุณเอาผู้หญิงอีกคนไปด้วยก็ได้”

“ผมไม่สน……”

เห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังเถียงกันอยู่ว่าใครจะเป็นคนเฝ้าหลี่เสว่

เพราะพวกเขาต่างก็รู้ดี หลี่เสว่นั้นสำคัญกับไป๋ยี่เฟยที่สุด ถ้าได้เธอมาก็ต้องปลอดภัยที่สุดอยู่แล้ว

แต่พวกเขากลับไม่รู้เลยว่า ตอนนี้ในเมืองหลวงนั้นกำลังวุ่นวายกันยกใหญ่

ถ้าพวกเขารู้ว่าตอนนี้สามในสี่ตระกูลใหญ่กำลังตามหาหลี่เสว่อยู่ พวกเขาจะรู้สึกเสียใจรึเปล่าที่ลักพาตัวหลี่เสว่มา

เจ้าบ้านตระกูลโจว โจวหงเห็นว่าทั้งสองตกลงกันไม่ได้สักที เขาจึงยกมือขึ้นมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ในเมื่อเอาไปไว้ที่ใครก็ไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ดีมั้ย?”

“เราเอาหลี่เสว่ขังไว้ตรงนี้แหละ แล้วตระกูลหูกับตระกูลจูของพวกคุณอยู่เฝ้าด้วยกันเป็นไง?”

พอได้ยินโจวหงพูดมาแบบนั้น ในที่สุดสีหน้าของหูเฟยหงกับจูฉวนอู่ก็ดูดีขึ้นมา

คนอื่นๆ เห็นเข้าก็รู้สึกว่าเป็นความคิดที่ดีเหมือนกัน

แต่ก็ยังมีคนที่ไม่เห็นด้วยอยู่ดี

“ผมคิดว่านะ ถ้าคนเยอะกว่านี้มันจะดีกว่านะ ดังนั้น ตระกูลซุนของเราสามารถส่งคนส่วนหนึ่งมาได้ ถ้าเวลานั้นมาถึงเกิดคนของตระกูลจูกับตระกูลหูไม่พอขึ้นมาจะทำยังไง?”

ในสิบอันดับยักษ์ใหญ่นั้นตระกูลหูกับตระกูลจูนั้นเป็นอันดับหนึ่งและสอง ดังนั้นหูเฟยหงกับจูฉวนอู่จึงมีสิทธิ์มีเสียงที่สุด