บทที่735 เหนือดวงจันทร์

“ถุย!”

หลี่เสว่ถ่มน้ำลายใส่เขา จากนั้นก็เบี่ยงหน้าหลบออกจากมือของหูเฟยหง

หูเฟยหงยื่นมือขึ้นมาเช็ด โดยที่ไม่ได้รู้สึกโกรธ แถมยังยิ้มออกมาอีกด้วย

“สาวน้อยนี่เร้าใจใช้ได้เลยนี่” หูเฟยหงยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย

จากนั้นเขาก็โบกมือให้พวกคนที่เฝ้าหลี่เสว่ “พวกแกออกไปก่อน”

พวกคนที่เฝ้าหลี่เสว่หันมาสืบตากัน พวกเขาต่างก็รู้ดีว่าหูเฟยหงต้องการจะทำอะไร พวกเขาแค่ขำออกมาอย่างชั่วร้ายจากนั้นก็เดินจากไป และไม่ลืมที่จะปิดประตูให้ด้วย

ตอนนี้ในห้องเหลือแค่คนทั้งสองแล้ว หลี่เสว่รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเท่าไหร่ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัวขึ้นมา “คุณคิดจะทำอะไร?”

“แล้วเธอคิดว่ายังไงล่ะคนสวย?” หูเฟยหงหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้ายทีหนึ่ง

หลี่เสว่สีหน้าซีดเผือด อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขยะแขยงขึ้นมา จากนั้นเธอก็ข่มขู่ไปว่า “ฉันเป็นรองประธานของสหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวง ฉันขอเตือนว่าคุณอย่างคิดทำอะไรบ้าๆ ดีกว่า ไม่อย่างนั้น……”

“ไม่อย่างนั้น?” หูเฟยหงพูดขัดหลี่เสว่ไว้ก่อน จากนั้นก็ขำออกมาอย่างไม่ชอบใจ “เป็นรองประธานสหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวงแล้วยังไง? หึ……เธอคิดว่ายังสามารถเอาตำแหน่งนี้มาข่มขู่ฉันได้อีกเหรอ?”

“ซุนหมิงเจี้ยนก็เป็นรองประธานของสหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวงเหมือนกัน ถึงจะเป็นรองประธานเหมือนกัน แต่ฐานะกับชื่อเสียงของเขาก็ยังอยู่สูงกว่าเธอ ก็ยังถูกไป๋ยี่เฟยฆ่าตายอยู่ดีไม่ใช่รึไง?”

“แล้วทำไมฉันจะนอนกับเธอไม่ได้ล่ะ?”

“อีกอย่างนะ เธอเป็นภรรยาของไป๋ยี่เฟย ถ้าฉันนอนกับเธอแล้ว ฉันคิดว่าเต้าจ่างก็น่าจะดีใจมากแน่ๆ?”

“สุดท้าย พอสามีของเธอตายแล้ว เธอคือว่าเธอยังจะสามารถนั่งอยู่ในตำแหน่งของรองประธานได้อีกรึไง?”

“หึ!”

หูเฟยหงพูดไปก็เอามือมาแกะเนกไทของตัวเองออก จากนั้นก็ยื่นมือไปบีบคางของหลี่เสว่เอาไว้

“เหนือดวงจันทร์……”

จู่ๆ ก็มีเสียงกริ่งดังขึ้น

หูเฟยหงถึงกับขมวดคิ้ว “แม่งเอ๊ย! ใครมันกล้ามาขัดจังหวะฉันในเวลาแบบนี้เนี่ย?”

แต่พอเขาหยิบมือถือขึ้นมาดู และตอนที่จะกดตัดสายอยู่นั้น เขาก็ชะงักไปแปบหนึ่งก่อนจะรับสายในที่สุด

“ได้ ผมเข้าใจแล้ว”

หลังวางสาย หูเฟยหงก็หันมามองหลี่เสว่ด้วยความรู้สึกที่ทั้งไม่พอใจและเสียดาย จากนั้นก็กัดฟันพูดไปว่า “รออยู่นี่แหละ คืนนี้เธอเสร็จฉันแน่!”

พอพูดเสร็จเขาก็เดินดุ่มๆ ออกไปเลย

พอหูเฟยหงมาถึงห้องรับแขก เขาก็เห็นชายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงโซฟา ส่วนด้านหลังของเขาก็มีจูฉวนอู่ยืนอยู่อย่างสุภาพเรียบร้อย

“พี่ใหญ่ พี่มาได้ยังไงเนี่ย?” หูเฟยหงรีบเดินมาข้างหน้า

ชายคนนั้นแค่เงยหน้าขึ้นมามองเขาแวบเดียว จากนั้นก็มองไปทางอื่น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชอบใจว่า “ฉันไม่อยากฟังคำอธิบายจากพวกแก และไม่อยากรู้ในสิ่งที่พวกแกคิดด้วย”

“ตอนนี้รีบปล่อยคนไปซะ”

พอได้ยินอย่างนั้น หูเฟยหงกับจูฉวนอู่ก็หันมาสบตากัน ด้วยสีหน้าที่แปลกใจทั้งคู่

“พี่ใหญ่ แต่หลี่เสว่คนนี้……” หูเฟยหงพูดด้วยความลังเล

พอชายคนนั้นได้ยินแบบนั้นก็ส่งเสียงฮึดฮัดออกมา “พวกแกรู้รึเปล่าว่าตัวเองได้ไปทำให้ไป๋หยุนเผิงโกรธเข้าแล้ว!”

“ตอนนี้ทั้งเมืองกำลังวุ่นวาย ถ้าพวกแกยังไม่ยอมปล่อยคนไป คืนนี้ต้องถูกไป๋หยุนเผิงหาเจอแน่ พอถึงตอนนั้น พวกแกจะมานั่งเสียใจก็ไม่ช่วยอะไรแล้ว!”

กับเรื่องนี้ หูเฟยหงกลับไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ “ไป๋หยุนเผิงมันถูกพวกตาแก่ในตระกลูริบอำนาจไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ? แล้วมันจะเอาความสามารถจากไหนมาตามหาเราครับ?”

ชายคนนั้นเหลือบมองหูเฟงหงด้วยสายตาที่ไม่ชอบใจ “แกรู้อะไรมั้ย?”

“เมื่อสองชั่วโมงก่อน ไป๋หยุนเผิงได้รับอำนาจทั้งหมดกลับคืนมาแล้ว รู้รึเปล่าว่าเพราะอะไร?”

“มันเป็นเพราะว่าหลี่เสว่ หรือก็คือผู้หญิงที่พวกแกจับตัวอยู่นั่นแหละ สะใภ้ตระกูลไป๋ ตอนนี้เธอกำลังอุ้มท้องที่เป็นทายาทของตระกูลไป๋อยู่ ตอนนี้พวกแกไม่ได้แค่กำลังมีปัญหากับแค่ไป๋ยี่เฟยคนเดียวเท่านั้น แต่พวกแกกำลังมีเรื่องกับไป๋หยุนเผิงรวมถึงตระกูลไป๋ทั้งตระกูลด้วย!”

สิ้นเสียง หูเฟยหงกับจูฉวนอู่ก็อึ้งไปตามๆ กัน ในเวลาเดียวกัน เหงื่อเย็นๆ ก็ผุดออกมาจากแผ่นหลัง

จริงอยู่ที่ สิบอันดับยักษ์ใหญ่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนทั่วไปนั่นสูงส่งมาก แต่ถ้าเทียบกับสี่ตระกูลใหญ่แล้วกลับไม่มีค่าอะไรเลยด้วยซ้ำ

อำนาจของสี่ตระกูลใหญ่นั้นมีมากกว่า สิบอันดับยักษ์ใหญ่อย่างเทียบไม่ติด จนอยู่กันคนละระดับไปแล้ว

เสียงของหูเฟยหงเริ่มสั่นแล้ว “ตะ…แต่…หลี่เสว่…เห็นหน้าผมแล้ว……”

“เพรี๊ยะ!”