บทที่827 ซุปเปอร์สตาร์

“ทางนี้!”

“พวกเราอยู่ตรงนี้!”

“ช่วยพวกเราด้วย!”

คนเราเมื่อตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง เมื่อพบกับความหวัง ความรู้สึกเช่นนี้ คงต้องประสบพบเจอด้วยตนเองถึงจะสามารถรู้ว่าเป็นเช่นไร

ครั้งเมื่อคนบนเรือพบพวกเขา ค่อย ๆแล่นเรือมาหาพวกเขา

พวกเขาปืนเชือกขึ้นบนเรือได้อย่างปลอดภัย

แต่หลังขึ้นบนเรือแล้ว ไป๋ยี่เฟยก็สัมผัสได้ถึงว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เพราะว่าคนบนเรือทุกคนล้วนมีอาวุธครบมือ มีด ปืนล่าสัตว์

ความดีใจลิงโลดของแต่ละคน พลันดับวูบในทันที

ล่ายเคอสอบถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจว่า: “พวกคุณเป็นโจรสลัดหรือเปล่า?”

ไป๋ยี่เฟยกลับพูดว่า: “หากเป็นโจรสลัดจริง นายกลัวพวกเขาเหรอ?”

ล่ายเคอได้ยินคำพูดก็พยักหน้า ก็ใช่ เขาเป็นถึงยอดฝีมือระดับที่สอง โจรสลัดเหล่านี้ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

ในขณะนั้น มีชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่เดินเข้ามา มีลูกเรือถือดาบโค้งสิบกว่าคนยืนอยู่ข้างหลัง

ชายวัยกลางคนนั้นมีท่าทีเป็นมิตร ถามพวกเขาว่า “พวกท่านหลบหนีมาจากการลอบโจมตีบนเรือของเต้าจ่างใช่ไหม?”

ด้วยคำถามเช่นนี้ ไป๋ยี่เฟย ก็รู้สึกแปลกใจ แต่ไป๋ยี่เฟยตอบพวกเขากลับไปว่า “ใช่ พวกเราถูกสัตว์ประหลาดโจมตี”

ชายวัยกลางคนพยักหน้า พูดว่า “บนเรือมีเสื้อผ้าสะอาด ๆ พวกคุณสามารถไปเปลี่ยนได้ ฉันได้เตรียมซุปปลาไว้เรียบร้อยแล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ก็มาทานอาหารสักหน่อย”

ไป๋ยี่เฟย กับพวกรีบพูดขอบคุณ

ชายวัยกลางคน มีท่าทางเป็นมิตร ยิ้มและพูดว่า: “ไม่ต้องเกรงใจ พวกเราคนกันเอง ท่านจ้าวของพวกเรา เป็นศิษย์ผู้น้องของเต้าจ่าง”

“ท่านจ้าว?” ไป๋ยี่เฟย ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ตระกูลจ้าวของเขตที่สามใช่ไหม?”

ชายวัยกลางคนรีบพยักหน้า “ใช้แล้ว เต้าจ่างเคยพูด ท่านจ้าวให้พวกคุณฟังใช่ไหม?”

ไป๋ยี่เฟยตกตะลึงมาก

ท่านจ้าวที่พวกเขากล่าวถึง คงจะเป็นพ่อของจ้าวเทียน ผู้มีอำนาจของเขตที่สาม

ในตอนนั้น เขาเป็นคนฆ่าจ้าวเทียน ต่อหน้าต่อตาคนหลายคน

ครั้งนี้ ชายวัยกลางคนยิ้มและถามขึ้นว่า: “ขอถามพวกท่านว่า เต้าจ่างกับพวก ตอนนี้อยู่ที่ไหน? หรือว่าจะพลัดหลงกับพวกท่าน?”

ได้ยินคำถามนี้ ไป๋ยี่เฟย อ้ำอึ้งไม่รู้จะเอ่ยอย่างไร ล่ายเคอกลับแย่งพูดขึ้นก่อน ถอนหายใจแสดงท่าทีเศร้าโศก : “ท่านผู้นำเขา......”

พูดไม่ทันจบประโยค ดวงตาของล่ายเคอแดงขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงดูเหมือนจะสะอึกสะอื้น

ไป๋ยี่เฟย ที่อยู่ในเหตุการณ์ตาค้าง มองดูการแสดงละครของล่ายเคอ แสดงได้เหมือนจริงสมบทบาทอย่างที่สุด

ไป๋ยี่เฟยพิศวงงงงวย ทักษะการแสดงเช่นนี้ ยังต้องฝึกวิชาไปทำไม? ไปเป็นนักแสดงไม่ดีกว่าเหรอ? รางวัลออสกาส์กำลังรอนายอยู่!

ชายวัยกลางคนได้ยินคำพูดดังกล่าว พร้อมกับมองสีหน้าของล่ายเคอ สีหน้าเปลี่ยนทันที “หรือว่านายท่านเต้าจ่างจะ......จะ......”

“เฮ้อ......” ล่ายเคอถอนหายใจคำโต สะบัดหน้าไม่พูดจาอะไรอีก

ชายวัยกลางคนเห็นแล้วยิ่งมั่นใจ กลับแสดงความประหลาดใจมากกว่าจึงพูดว่า “เป็นไปได้ยังไง? เมื่อคืนวาน นายท่านเต้าจ่างยังส่งข้อความหาท่านจ้าว เพื่อขอความช่วยเหลือ!”

ไป๋ยี่เฟย เห็นสถานการณ์ไม่สู้ดีรีบพูดขึ้นว่า: “ตายหลังจากส่งข้อความ”

“ตายยังไงล่ะ” ชายวัยกลางคนรีบถามขึ้นทันที

ล่ายเคอเห็นท่าแล้วกลัวว่าไป๋ยี่เฟยจะพลั้งปากพูดไป จึงรีบฉวยจังหวะพูดแทรกว่า: “ถูกสัตว์ประหลาดในทะเล......”

ชายวัยกลางคนถามด้วยความประหลาดใจมาก “เต้าจ่างบอกว่าหลบสัตว์ประหลาดพวกนั้นได้แล้ว พวกเขาตอนนี้ อยู่บนเกาะก็ไม่ใช่เหรอ?”

สีหน้าล่ายเคอยังคงนิ่งไม่เปลี่ยน พูดด้วยท่าทีเหมือนจริงมาก “ คุณไม่รู้ว่ามันน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน บนเกาะแห่งนั้น มันก็คือรังของเจ้าสัตว์ประหลาด!”

“อะไรนะ?” ชายวัยกลางคนเบิกสองตาโพลง เห็นได้ชัดว่าตกใจมาก แต่ผลสุดท้ายทำได้เพียงถอนหายใจด้วยท่าทีจนหนทาง

ชายวัยกลางคนพูดขึ้นเบา ๆว่า: “พวกคุณก็ไปพักผ่อนเถอะ”

หลังพูดจบ กำชับลูกน้องพาพวกเขาไปที่ห้องพัก ส่วนตนเองนั้นเดินไปที่ดาดฟ้าเรือ

เมื่อมาถึงในห้องโดยสารเรือ ล่ายเคอสอดสายตามองดูรอบทิศไร้ผู้คน จึงถอนหายใจเบาๆ และพูดว่า: “โอ้พระเจ้า นับว่าฟาดเคราะห์มาได้นะคราวนี้”

ไป๋ยี่เฟย ครับมองเขาด้วยท่าทีสงสัย จึงถามขึ้นว่า: “คุณมาเป็นพวกเราแล้วจริง ๆเหรอ? แต่ทำไมผมยังรู้สึกว่าคุณมีอะไรผิดปกติ?”

เมื่อได้ยินคำถามนี้ ล่ายเคอ ร้อนใจรีบพูดสาบถสาบานว่า: “เถ้าแก่ไป๋ คิดมากแล้ว ฉันจริงใจจริง ๆ!”

เห็นท่าทาง ไป๋ยี่เฟยส่ายศีรษะเล็กน้อยจากนั้นพูดขึ้นว่า: “เอาเถอะ ผมพูดเล่น ยังไงรีบเตรียมตัวให้พร้อมสักหน่อยเถอะ”