บทที่851 รวมตัวกันที่ห้องประชุม

ไป๋ยี่เฟยพูดด้วยใบหน้าบึ้งตึง "ถอนตัวกลับไปเมืองเจาหยางก่อน"

หลังจากวางสายหลินขวางก็โทรหาเขาด้วยข่าวเดียวกัน

ไป๋ยี่เฟยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเขาได้ยินเรื่องการบาดเจ็บล้มตายอย่างหนักเขาก็ไม่ลังเลที่จะให้ทุกคนถอนตัวกลับไปที่เมืองเจาหยางก่อน

ในความคิดของเขานั้น สิ่งนอกกายในเหมืองนั้นเทียบกับชีวิตคนคนหนึ่งไม่ได้เลย

อย่างไรคนก็จากไปแล้ว ทำไมถึงต้องการเงินมากขนาดนั้น?

ในตอนนี้เอง จางหัวปินก็ก้าวมาข้างหน้าสองก้าว เขาดูร้อนรน เขาถือโทรศัพท์มือถืออยู่ในมือและดูเหมือนว่าเขาจะรับโทรศัพท์แล้ว

จางหัวปินกล่าวอย่างร้อนรน “เป็นฝีมือของอีกสามเขต พวกเขากำลังจะโจมตีเหมืองทั้งหมดของเรา”

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกตกใจเมื่อได้ยินเช่นนี้ เพราะเขาไม่คาดคิดว่าทั้งสามเขตจะผนึกกำลังกันเพื่อโจมตีเหมือง

อย่างไรแม้ว่าทั้งสามเขตจะรู้ว่าไป๋ยี่เฟยไม่ง่ายที่จะหาเรื่อง บวกกับพวกเขายังไม่ได้รู้ถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของไป๋ยี่เฟย แม้ว่าพวกเขาจะรวมตัวกันแต่ก็ไม่สามารถวู่วามได้ใช่ไหม?

นอกจากนี้ไป๋ยี่เฟยเพิ่งทำลายตระกูลหงและปราบตระกูลจ้าว แต่ไม่ได้โจมตีเขตอื่นๆ พวกเขาจึงไม่น่าถึงขนาดตั้งตัวเป็นศัตรูกับไป๋ยี่เฟย

ตอนนี้เต้าจ่างพ่ายแพ้ไปแล้ว เขตคฤหาสน์สหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวงก็ไม่ได้มีท่าทีที่ชัดเจน พวกเขาไม่ควรทำอะไรผลีผลามจึงจะถูก

ไป๋ยี่เฟยรู้สถานการณ์ในเมืองหลวงเป็นอย่างดี และเป็นไปไม่ได้ที่เขตคฤหาสน์สหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวงจะรุกรานตระกูลหลินและตระกูลเย่ในเวลาเดียวกัน ไม่ว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหน พวกเขาก็ไม่สามารถรับมือกับสองตระกูลใหญ่พร้อมกันได้

ดังนั้นทำไมพวกเขาถึงทำเช่นนี้?

เมื่อเห็นเช่นนี้ฉางเชี่ยวก็คว้าโอกาสนี้ไว้ทันที เขาจับมีดขนาดใหญ่ในมือแน่นและวิงวอนร้องขอชีวิตแทนเหลยหมิง "ไป๋ยี่เฟย ตอนนี้สถานการณ์เร่งด่วน จัดการเรื่องเหมืองก่อนเรื่องเหลยหมิงพักไว้ชั่วคราวหรือให้เขาทดแทนความผิดด้วย... "

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้พูดอะไร

ไม่มีใครพูดอะไรอีก

สถานการณ์ปัจจุบัน อีกสามเขตพร้อมใจกันเปิดฉากโจมตีเมืองกวงหมิงและเมืองเจาหยางด้วยอาวุธหนัก สถานการณ์วิกฤตและร้ายแรงอย่างยิ่ง

ตามหลักการแล้ว ในกรณีนี้ไป่อี้เฟยไม่จำเป็นต้องบีบคั้นเหลยหมิงต่อและยังสามารถให้โอกาสเหลยหมิงในการทำความดีทดแทนได้อีกด้วย

ในขณะนี้มีคนในกลุ่มผู้ฟังตะโกนว่า "คุณเห็นไหม พวกเขามักจะมีเหตุผลที่จะให้ปีศาจนั่นหนีรอด!"

"ใช่แล้ว พวกเขาต้องหาขออ้างได้อย่างแน่นอน!"

แต่ทว่าเมื่อประโยคนี้เพิ่งพูดจบไป ไป๋ยี่เฟยก็ใช้มือผลักฉางเชี่ยวออกไปและยกมีดขนาดใหญ่ในมือขึ้นและฟันมันลงไปอย่างรุนแรง

"ฟั่บ!"

หัวของเหลยหมิงถูกตัดออกในทันที จากนั้นก็กลิ้งไปบนพื้นสองรอบ

ในขณะเดียวกันเลือดก็ถูกพ่นออกมาจนย้อมส่วนของแท่นสูงจนเป็นสีแดงสด

ผู้ที่ส่งเสียงร้องถูกทำให้นิ่งไป

คนอื่นๆทั้งหมดตกตะลึงตาค้าง

สีหน้าของฉางเชี่ยวหนักอึ้ง เขาจ้องมองไปที่ศพ มือของเขาสั่นอย่างไม่สามารถควบคุมได้

ไป๋ยี่เฟยพูดเสียงดัง "ฉันเคยบอกแล้ว ชีวิตต้องชดใช้ด้วยชีวิต นี่เป็นสัจธรรมที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง! และนี่คือความรับผิดชอบของฉันสำหรับพวกคุณ!"

"ในอนาคตของเมืองกวงหมิง กฎนี้จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ผู้บริหารก็จะไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นตราบใดที่ฉันยังไม่ล้มลง กฎก็จะเป็นอย่างนั้น!"

"แม้ว่าคนของฉันจะทำผิด ก็ต้องรับผิดชอบและถูกลงโทษเหมือนกัน!"

"ฉันจะไม่ตามใจพวกเขา!”

"แยกย้ายได้!"

หลังจากพูดไป๋ยี่เฟยก็โยนมีดทิ้งและรีบออกจากเวทีสูงไป

กลุ่มผู้ฟังไม่มีคำถามอีกต่อไป

เดิมทีไป๋ยี่เฟยมีข่าวมากมายที่จะแจ้งให้พวกเขาทราบ แต่ตอนนี้มีบางอย่างเกิดขึ้นกะทันหันเขาทำได้เพียงยุติการประชุมก่อน

ไป๋ยี่เฟยมาที่สำนักงานและคนอื่นๆก็เดินตามไป๋ยี่เฟยมาด้วย

ในห้องทำงาน สวี่อีอีกำลังรินชาให้ทุกคน

สวี่อีอีเคยอยู่ในเขตที่สาม เนื่องจากพ่อของเธอเล่นการพนันและไม่มีเงินจ่าย จึงขายเธอให้กับตระกูลหงในเขตที่สี่

ดังนั้นหลังจากที่ยึดครองเขตที่สามได้ ไป๋ยี่เฟยก็ปล่อยให้เธอกลับมา อย่างไรที่นี่ก็คือบ้านของเธอ