บทที่854 กระตือรือร้นที่จะช่วย

เมื่อไป๋ยี่เฟยได้ยินเช่นนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะตอบกลับไปว่า “ที่แท้เป็นพี่สะใภ้นี่เอง!”

หญิงสาวยิ้มอีกครั้งด้วยความเขินอายเล็กน้อยและพูดว่า “เมื่อวานพวกคุณเมากันหมด"

"ผูชิ่งล่ะ?" ไป๋ยี่เฟยถาม

ผู้หญิงคนนั้นตอบว่า "เขาไปทำงานแล้ว"

"ทำงาน?" ไป๋ยี่เฟยรู้สึกข้องใจเล็กน้อย

……

เมื่อไป๋ยี่เฟยมาที่ดาดฟ้า ก็เห็นกลุ่มคนสวมชุดพลาสติกและรองเท้าบูทและกันฝนยาวยืนอยู่บนดาดฟ้าและเก็บอวนของพวกเขา

และมีปลาจำนวนมากที่เขาไม่สามารถระบุชื่อได้อยู่บนดาดฟ้า

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเค็มที่ไม่สามารถละเลยได้

ไป๋ยี่เฟยหาผูชิ่งท่ามกลางผู้คนมากมาย เขายืนอยู่ในกองปลาทำหน้าที่คัดแยกปลา

หลังจากเห็นไป๋ยี่เฟย ผูชิ่งก็ยิ้มขึ้นขณะหยิบปลาขึ้นมาแล้วพูดว่า "ตื่นแล้วเหรอ?"

เมื่อเห็นสีหน้าที่ตกใจเล็กน้อยของไป๋ยี่เฟยเขาจึงอธิบายว่า "แม้ว่างานนี้จะเหนื่อยและไม่ค่อยดีนัก แต่ฉันสามารถหาเงินได้สองหมื่นถึงสามหมื่นต่อเดือนเลยนะ!”

ไป๋ยี่เฟยเห็นดังนั้นก็ยืนพิงราวกั้น จากนั้นก็หยิบบุหรี่ออกมาจุดไฟแล้วยื่นให้ผูชิ่งแล้วถามว่า “ทำไมนายถึงพาภรรยาและลูกของนายออกทะเลมาด้วย?"

"ก็มันเป็นเพราะไม่มีทางเลือกไม่ใช่หรือไง?" ผูชิ่งถอนหายใจและพูดเพียงประโยคนั้น

ไป๋ยี่เฟยรู้ว่าเขาไม่ต้องการพูดต่อ เขาจึงไม่ถามอะไรมากเพียงแค่จุดบุหรี่อีกมวนออกมาสูบ

แม้ว่าผูชิ่งจะเป็นลูกน้องของเซียวหรงเทา แต่เขาก็ไม่เหมือนกับเซียวหรงเทา แม้จะผ่านมาหลายปีแล้วเขาก็ยังมีความสุขมากหลังจากได้เห็นเพื่อนร่วมชั้น

ผูชิ่งหยิบรับบุหรี่มา เขาถุงมือพลาสติกออกแล้วสูดและถามไป๋ยี่เฟย “แล้วนายล่ะ? ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง? ทำไมถึงได้อยู่บนเรือนี่? ไปหลันเต่ามาเหรอ?”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า จากนั้นก็กระซิบ "ฉันไปดูนั่นนี่นิดหน่อย แล้วเห็นว่าเรือของนายกำลังจะออก ฉันเลยแอบขึ้นมาอย่างเงียบๆ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ผูชิ่งก็พูดกับอี้เฟยอย่างจริงจัง "เตือนนายนะ อย่าไปที่แบบนั้นอีกเลย ที่นั่นไม่เพียงแต่จะหาเงินไม่ได้ ถ้าไม่ระวังก็อาจเอาชีวิตไปทิ้ง”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า

"นี่เพื่อนฉันจะบอกให้ ฉันรู้สถานการณ์ในครอบครัวของนายด้วย" ผูชิ่งยิ้มและตบบ่าไป๋ยี่เฟย "ไม่งั้นเอาอย่างนี้ ต่อไปนายก็ตามฉันมาเถอะ ฉันจะไปหาเจ้านายคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ แม้ว่าจับปลาจะไม่ได้ทำเงินได้มากมาย แต่มันก็โอเคที่จะหารายได้เดือนละหมื่นสองหมื่น"

ไป๋ยี่เฟยอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนี้

ผูชิ่งไม่ได้ใส่ใจกับการแสดงออกของไป๋ยี่เฟย เขาเพียงสูดบุหรี่อย่างแรงและโยนก้นบุหรี่ลงทะเล หลังจากพ่นออกมาแล้วสวมถุงมือเพื่อทำงานต่อและพูดว่า “ฉันจะบอกให้นะ อย่าคิดว่างานนี้มันน่าอาย ในบรรดาเพื่อนร่วมชั้นของเรา ฉันคิดว่าเงินเดือนของฉันน่าจะสูงที่สุดแล้ว"

"นายอย่าหาว่าฉันโม้เลย นายดูเซียวหรงเทาสิ เขา... เฮ้อ นายใช่ว่าไม่ถูกกับเขาเหรอ?"

ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างสบายๆ "ตอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยก็นิดหน่อย"

เมื่อผูชิ่งได้ยินดังนี้ก็โบกมือ "เฮ้อ ผ่านไปกี่ปีแล้วนะ? อย่าพูดถึงเรื่องนั้นเลยแต่ดูเหมือนว่าครอบครัวของเซียวหรงเทาจะร่ำรวยทีเดียว”

"ฮ่าๆ... แต่ไม่นานมานี้ยังมายืมเงินฉันอยู่เลย!”

ไป๋ยี่เฟยถาม "งั้นนายให้ยืมหรือเปล่า?”

ไป๋ยี่เฟยรู้ดีว่าบริษัทของบ้านเซียวหรงเทานั้น เขาทำลายมันด้วยมือของเขาเอง นอกจากนี้คนๆนี้ยังไม่ดีพอและเขาก็เกือบทำให้หลี่เสว่โกรธแทบแย่

ไป๋ยี่เฟยหัวเราะคิกคักและพูดว่า "ยังไงเขาก็เป็นเพื่อนร่วมชั้น ฉันก็ให้เขายืมเงินอยู่บ้าง นอกจากนี้เขาก็ปฏิบัติกับเราอย่างดี ตอนที่เขายังเรียนอยู่ ก่อนหน้านี้ก็มักชวนพวกเราไปเลี้ยงอาหารด้วย"

"แต่ว่า... " ผูชิ่งชะงักไปและพูดขึ้นอีกครั้ง "ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาทำยังไงให้เป็นได้ถึงขนาดนั้น"

"เฮ้อ พูดไปพูดมายังไงก็ไม่ควรพึ่งพ่อแม่แต่ควรพึ่งตัวเอง"

"ฉันยืมเขามาห้าหมื่นและโอนไปแล้ว ยังไงฉันก็สามารถหาเงินได้แล้วและเงินห้าหมื่นหยวนก็เป็นเพียงเงินเดือนเพียงสองเดือนเท่านั้น"

ไป๋ยี่เฟยฟังมาถึงตอนนี้ก็มีคำถามทันใด "อะชิ่ง นายไม่อยากรู้เลยเหรอว่าาฉันขึ้นเรือมาได้ยังไง?"

ผูชิ่งทำงานต่อไปพลางพูด "มีอะไรน่าสงสัยหรือไง? หลายคนที่ขึ้นไปบนเกาะจะเสียใจที่มาที่นี่ ทุกครั้งที่เรามาที่นี่จะมีคนแอบขึ้นเรือและอยากกลับมาด้วยกัน เจ้านายของเราก็รู้ว่าพวกเขาลำบากไม่น้อย เขาจึงทำเป็นไม่เห็นปล่อยให้เรื่องผ่านไป"

"พูดถึงเรื่องอยากรู้อยากเห็นแล้ว จริงๆแล้วฉันก็อยากรู้อยากเห็นมากว่านายรู้จักหลันเต่าได้ยังไง? แล้วมาที่หลันเต่าได้ยังไง?"