บทที่853 เพื่อนเก่า

“ดังนั้นเธอจึงไม่เต็มใจเท่าไหร่ คิดว่าเธอทำเพื่อเขามามากมาย แต่เขากลับไม่ได้มองด้วยซ้ำ ดังนั้นเธอจึงต้องการใช้วิธีที่รุนแรงเพื่อให้เขาหันมาสนใจเธอ”

คำพูดเหล่านี้เหมือนเข็มที่แทงทะลุหัวใจ ทำให้เหลียงยู่ลืมหายใจโดยไม่รู้ตัว เธอกำหมัดแน่นแล้วตะโกน "หุบปาก!"

อย่างไรก็ตาม หลิวเสี่ยวอิงยังคงพูดต่อไปว่า "เธอจับฉันไว้ จากนั้นก็ทิ้งข้อความไว้เพื่อให้เขามาภายในเวลาที่กำหนด แต่เธอรู้แต่แรกแล้วว่าเขาจะไม่มา"

"เธอแค่อยากให้ฉันเห็นว่าเขาก็ไม่แคร์ใจฉันเหมือนกับที่เข้าไม่แคร์เธอ อย่างนี้เธอก็จะสามารถพบคนประเภทเดียวกันและรู้สึกดีขึ้น ถูกไหม?"

"เพี๊ยะ!"

เหลียงยู่หงุดหงิดและตบหน้าหลิวเสี่ยวอิง

ใบหน้าของหลิวเสี่ยวอิงบวมแดงขึ้นในทันที และยังมีรอยนิ้วมือเล็กน้อย

สายลมเย็นๆพัดเส้นผมของทั้งสองคน

แม้ว่าหลิวเสี่ยวอิงจะถูกตบ แต่สีหน้าของเธอก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เธอมองไปที่เหลียงยู่อย่างเฉยเมย และเหลี่ยงยู่ก็เริ่มควบคุมสติไม่ได้อย่างช้าๆ

"ไม่จริง ไม่ใช่!"

เหลียงยู่ส่ายหน้า และนั่งข้างๆหลิวเสี่ยวอิงและจับไหล่ของเธอไว้และตะโกนอย่างบ้าคลั่ง "มันไม่ใช่แบบนี้! ไม่! ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉัน... ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ"

หลิวเสี่ยวอิงมองไปที่ท่าทางดิ้นรนของเหลียงยู่และในที่สุดก็แสดงรอยยิ้มที่ขมขื่น "แม้ว่าจะกำลังจะตาย เขาก็ไม่มีอะไรจะพูด... "

ยังมีเวลาอีกสามวันก่อนถึงกำหนด ไป๋ยี่เฟยจะมาไหม?

……

เรือบรรทุกสินค้าธรรมดาออกจากหลันเต่าและมุ่งหน้าสู่ทะเล

ใช้เวลาเพียงสามวันก็จะการเดินทางถึงแผ่นดินใหญ่

ขณะนี้ไป๋ยี่เฟยอยู่บนเรือลำนี้

ไป๋ยี่เฟยแอบเข้ามาเพราะท่าเรือถูกคุ้มกันโดยเขตที่สองและเขตที่ห้า พอดีกับที่ทั้งสามเขตร่วมกันโจมตีเมืองเจาหยางและเมืองกวงหมิง เพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจมากเกินไปเขาจึงแอบเข้ามา

เรือลำนี้มาจากทางแผ่นดินใหญ่และธุรกิจของพวกเขาอยู่ในเขตที่สอง

กลางดึกไป๋ยี่เฟยออกมาจากโกดังสินค้าและมาถึงดาดฟ้า

เขายืนอยู่บนขอบมุมหนึ่งที่ไม่เด่นมองไปที่ทะเลที่เงียบสงบ ลมทะเลพัดเย็นๆทำให้เขานึกถึงสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นในอดีต

"ศิษย์พี่ ฉันรออยู่ในที่ที่เคยมีแต่เรา"

"ไป๋ยี่เฟย หลิวเสี่ยวอิงขอให้เราโกหก... "

"ที่รัก เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม?"

"อย่าแตะต้องสามีของฉัน!

"ที่รัก ในชีวิตนี้ฉันจะไม่มีวันปล่อยมือเธอ"

"คุณยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?"

ในหัวของเขามีเสียงของหลี่เสว่ หลิวเสี่ยวอิง เหลียงยู่และคนอื่นๆอีกมากมาย เสียงเหล่านี้ค่อยๆทำให้เขาสับสน

ไป๋ยี่เฟยมองไปที่ทะเลในความมืดและจับราวกั้นไว้ สีหน้าของเขาสับสน

ในอีกด้านหนึ่งที่มีแสงสว่าง มีผู้ชายหลายคนนั่งดื่มและต่อยกัน เสียงของพวกเขาดังมาก

ในขณะนี้ ชายคนหนึ่งยืนขึ้นและดูเหมือนว่าเขาจะเข้าห้องน้ำหลังจากดื่มมากเกินไปกำลังจะเดินเข้าไปในห้องโดยสารช้าๆ แต่เพราะเขาดื่มมากเกินไปเขาจึงหันหลังกลับและเดินไปทางไป๋ยี่เฟย

เมื่อเขาเดินไปตรงหน้าไป๋ยี่เฟย เขาก็ล้มลงไปทับไป๋ยี่เฟยทันที

ไป๋ยี่เฟยรับเขาไว้อย่างง่ายดายและทำให้เขายืนขึ้นอีกครั้ง

ผลก็คือชายคนนั้นคิดว่าเขาถูกผลักเพราะเขาเมา เขาจึงชี้ไปที่ไป๋ยี่เฟยทันทีและก่นด่า “นายเป็นใคร กล้าผลักฉันเหรอ?”

ไป่อี้เฟยไม่อยากสนใจเขา เขาแค่อยากอยู่คนเดียว เขาจึงหันไปอีกทางและเดินจากไป

ชายคนนั้นวิ่งตามเขาอย่างไม่ยอมและพยายามที่จะหยุดไป๋ยี่เฟย แต่ทันทีที่เขารีบวิ่งเขาก็สะดุดล้มลงกับพื้นเพราะดื่มมากเกินไปและร่างกายของเขาก็ไม่ประสานกัน

และเนื่องจากการล้มของเขาดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ พวกเขาจึงรีบวิ่งมาพร้อมกับขวดเหล้าโดยไม่ได้คิดอะไร

"เฮ้ นายเป็นใคร? คิดจะหาเรื่องเหรอ?"