บทที่856 ลาก่อนหลิ่วจาวเฟิง

"ว้าว ดูความเอิกเกริกนี่สิ!"

"เกิดอะไรขึ้น? ที่นั่นดูเหมือนจะเป็นท่าเรือที่เรือของเราจะไปเทียบท่า"

"ใช่แล้วๆ!"

ทุกคนมองไปที่นั่นด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผูชิ่งก็เดินตามไปด้วยเช่นกัน

เพียงเห็นแต่คนสองแถวยืนเรียงกันอยู่อย่างเรียบร้อยบนท่าเรือ แต่ละคนสวมสูทสีดำและรองเท้าหนังสีดำดูหรูหรา

และท้ายสุดของแถวยังมีรถเบนท์ลีย์จอดอยู่อีกหลายคัน

เมื่อเห็นฉากนี้ผูชิ่งตกใจและงงงวย

นี่มันเอิกเกริกมาก เป็นไปได้ไหมว่ามีคนใหญ่คนโตอยู่บนเรือลำนี้?

แต่ว่าเห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้!

ในเวลานี้โทรศัพท์มือถือของผูชิ่งดังขึ้น

ในเวลาเดียวกัน จางหรงซึ่งสวมชุดสูทก็เดินวนไปวนมาด้วยรอยยิ้ม และมาพบผูชิ่งบนดาดฟ้าทันที

ชายวัยกลางคนบนเรือที่ได้รับเงินจากผูชิ่งไปสองหมื่นหยวนรีบเข้าไปรับหน้าทันที เมื่อเขาเดินผ่านผูชิ่ง เขาก็ผลักผูชิ่งออกไป “ให้ตายเถอะ ไสหัวไปซะ อย่างมาขวางทาง!”

ล้อเล่นน่ะ มีเบนท์ลี่ย์จอดอยู่หลายคัน หลังจากดูบรรยากาศที่เอิกเกริกนี้แล้วก็น่าจะรู้ว่าพวกเขาเป็นคนใหญ่โตที่ไม่สามารถไปหาเรื่องได้

จากนั้นชายวัยกลางคนก็รีบเดินไปที่ด้านข้างของจางหรงและพูดด้วยท่าทางประจบประแจง "คุณผู้ชายท่านนี้ มีอะไรให้กระผมรับใช้ก็รีบบอกมาเลยครับ”

รอยยิ้มของจางหรงแข็งค้างไปครู่หนึ่ง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วหยิบโทรศัพท์ของเขาออกมาอีกครั้งและเริ่มโทรศัพท์

จากนั้นโทรศัพท์มือถือของผูชิ่งก็ดังขึ้นและเขาก็สงสัยว่า "นี่ใครครับ?"

เมื่อชายวัยกลางคนเห็นดังนั้นเขาก็รีบด่าผูชิ่ง "ผูชิ่ง นายกำลังทำบ้าอะไรอยู่? ยังไม่รีบวางสายอีก ไม่เห็นเหรอว่าคุณชายใหญ่ท่านนี้กำลังโทรศัพท์อยู่?”

ผูชิ่งตกใจเมื่อได้ยินเช่นนี้และรีบวางสายโทรศัพท์ด้วยความตื่นตระหนก

ในเวลาเดียวกันโทรศัพท์ของจางหรงก็ถูกวางสายไปด้วยเช่นกัน

จากนั้นจางหรงก็มองไปที่ผูชิ่งด้วยความประหลาดใจ เขาคิดว่าคนที่ไป๋ยี่เฟยสั่งให้มารับเป็นคนพิเศษสถานะจะไม่ได้ต่ำมาก ใครจะคิดว่าเป็นคนงานบนเรือบรรทุกสินค้า?

สายตาของจางหรงวางอยู่บนร่างของผูชิ่งและเขากำลังจะเดินไปหา แต่ถูกชายวัยกลางคนขวางไว้และพูดด้วยรอยยิ้มประจบ "คุณผู้ชาย คุณว่า... "

"หลบไป!” เขามารับคนแต่เห็นได้ชัดว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนที่เขาจะมารับอย่างแน่นอนแล้วยังเดินวนไปมาอยู่ตรงหน้าทำให้รู้สึกน่ารำคาญ

ใบหน้าของชายวัยกลางคนที่ถูกตะโกนก็บึ้งลง แต่เขาทำได้เพียงแค่โกรธในใจและไม่กล้าพูดอะไรออกมา

จางหรงผลักชายวัยกลางคนออกไปข้างๆ เขาเดินตรงไปที่ผูชิ่งยิ้มขึ้นและพูดว่า "ขอโทษครับ นี่เป็นเบอร์โทรศัพท์ของคุณหรือเปล่า?" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและยื่นให้ผูชิ่งดู

"ห้ะ?" ผูชิ่งค่อนข้างตกใจจ้องไปที่หมายเลขโทรศัพท์ที่ไม่ได้รับสองครั้งและพยักหน้า

"เป็นเบอโทรศัพท์ของผม? คุณมีได้ยังไง..."

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือคนที่โทรหาเขาคือนายใหญ่คนนี้เหรอ?

คนอื่นๆต่างก็ตกตะลึงเมื่อเห็นฉากนี้

และดวงตาของชายวัยกลางคนก็เบิกกว้างและรู้สึกผิดเล็กน้อย เกิดอะไรขึ้นกับผูชิ่ง? ไม่เห็นเหรอว่าเขาเป็นคนใหญ่คนโต?

เขาได้รับเงินสองหมื่นหยวนจากผูชิ่งมาก่อนหน้านี้ เมื่อครู่ก็เพิ่งผลักเขาด่าเขา ถ้าผูชิ่งเป็นคนใหญ่คนโตล่ะก็เขาแย่แน่

ในตอนนี้เอง เมื่อจางหรงเห็นผูชิ่งพยักหน้า สีหน้าของเขาก็ดีใจมาก “ดีจังเลย ในที่สุดผมก็พบคุณแล้ว ได้โปรดตามผมมา”

ผูชิ่งตะลึง

ชายวัยกลางคนรู้สึกท้อแท้เมื่อเห็นฉากนี้

ผูชิ่งตะลึงและจากนั้นก็พูดอย่างประหม่าเล็กน้อย "เอ่อ ฉัน... บนเรือ... ของฉัน ... "

"ประธานของเราบอกไว้ว่าถ้ามีอะไรก็ให้บอกว่า พวกเราจะพยายามทำให้ดีที่สุด"

ผูชิ่งมองด้วยความงุนงงเล็กน้อยและอดไม่ได้ที่จะถามว่า "พวกคุณเป็นใคร? ทำไมถึงมาหาฉัน? จริงสิ พวกคุณไม่ใช่คนจากตระกูลเฉียวแห่งเป่ยไห่ใช่ไหม?"

ตระกูลเฉียวคือบ้านของภรรยาเขาและยังเป็นตระกูลชั้นสองในเมืองเป่ยไห่

อย่างไรก็ตามจางหรงขมวดคิ้วพลางพูด "ขออภัย ฉันไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับตระกูลเฉียวเลย และคนเดียวที่สามารถเข้าตาประธานของเราได้ในมณฑลเป่ยไห่ได้ก็มีเพียงเย่ซื่อกรุ๊ป"

เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นพวกเขาก็แทบหยุดหายใจ

หนึ่งปีก่อนพอดีที่เย่ซื่อกรุ๊ปเป็นกลุ่มธุรกิจอันดับหนึ่งในมณฑลเป่ยไห่ แต่หลังจากนั้นหนึ่งปีผ่านไป อันดับหนึ่งนี้ก็ได้กลายเป็นของเฟยเสว่กรุ๊ปแห่งเทียนเป่ยแทน