บทที่857 บันไดสู่ความสำเร็จ

ลูกเรือคนอื่นยิ่งตกใจมากขึ้นไปอีก

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้วและมองไปที่หลิ่วจาวเฟิง “ดังนั้น นายอยู่บนเรือมาตลอด?”

“ใช่แล้ว!” หลิ่วจาวเฟิงยิ้ม “พูดตามตรงฉันอยู่ข้างๆนายมาตลอด”

ไป๋ยี่เฟยมองไปที่หลิ่วจาวเฟิง ในใจรู้สึกมองตัวเขาไม่ออกเล็กน้อย

ในตอนแรกพวกเขากลายเป็นศัตรูกันเพราะหลี่เสว่ หลิ่วจาวเฟิงพยายามเล่นงานเขาครั้งแล้วครั้งเล่า และเขาก็เอาชนะหลิ่วจาวเฟิงมาได้ครั้งแล้วครั้งเล่า และเกือบจะฆ่าเขาเช่นกัน

แต่สุดท้ายก็หนีไปได้ และไม่ได้ยินข่าวคราวใดๆเกี่ยวกับเขามาเป็นเวลานาน

ไป๋ยี่เฟยมองไปที่เขาและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นายมาปรากฏตัวต่อหน้าฉันตอนนี้ ไม่กลัวว่าฉันจะฆ่านายหรือไง?”

หลิ่วจาวเฟิงไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกเมื่อเขาได้ยินแบบนี้ แต่ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า "นายไม่อยากรู้เหรอว่าทำไมฉันถึงเป็นคนเดียวที่สามารถหนีออกมาได้ ตอนที่หลิ่วซื่อกรุ๊ปพังลง"

"ในขณะเดียวกันฉันสามารถปรากฏตัวและหายตัวไปได้อย่างกะทันหัน แถมยังควบคุมพลังขององค์กรบางแห่งได้ด้วย”

“อีกอย่าง นายไม่อยากรู้เหรอว่าเห็นได้ชัดว่านายฆ่าฉันได้ แต่ทำไมสุดท้ายนายก็ยังไม่ฆ่าฉัน?”

ไป๋ยี่เฟยไม่อยากรู้ได้อย่างไร?

และเขาเคยคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว แต่สิ่งที่เขาคิดนั้นตอนนี้ดูเหมือนจะผิดไป

เมื่อได้ยินคำถามของหลิ่วจาวเฟิง ไป๋ยี่เฟยก็อดไม่ได้ที่จะเดา "นายได้รับการช่วยชีวิตโดยเหลียงเหว่ยชาวใช่มั้ย?"

หลิ่วจาวเฟิงส่ายหัวแล้วถามเขา "นายเคยคิดบ้างไหม ทำไมฉันถึงปรากฏตัวต่อหน้านายตอนนี้แล้วยังบอกตัวตนของนายอีก?”

สีหน้าของไป๋ยี่เฟยเคร่งขรึมลงเมื่อได้ยินเช่นนี้

หลิ่วจาวเฟิงสวมชุดของคนงานซึ่งบ่งบอกว่าเขาซ่อนตัวอยู่ในนั้น แต่ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สังเกตเห็น แปลว่าความสามารถในการซ่อนตัวของเขานั้นแข็งแกร่งมากและอาจกระทั่งเหนือกว่าสวีลั่ง

อย่างไรก็ตามในความคิดของไป๋ยี่เฟย หลิ่วจาวเฟิงเป็นเพียงลูกเศรษฐีที่ร่ำรวยและเขาไม่รู้วิธีต่อสู้ ดังนั้น...

หลิ่วจาวเฟิงมองไป๋ยี่เฟยอย่างแจ่มใส เขาเข้าไปใกล้ไป๋ยี่เฟยแล้วพูดเบาๆว่า "ฉันจะบอกนายให้นะ ฆ่านายบนเรือนี่ก็จะไม่มีใครรู้"

"และสิ่งที่ฉันต้องการคือให้คนอื่นๆเห็นด้วยตาของพวกเขาเองว่านายที่เป็นบุคคลมีอำนาจที่มีอิทธิพลต่อทุกคนถูกฆ่าโดยหลิ่วจาวเฟิงคนนี้!”

ไป๋ยี่เฟยตกใจ นอกเหนือจากคำพูดของเข้าแล้วมันยังเป็นเพราะออร่าที่เขาปล่อยออกมาในตอนนี้

ในขณะนี้ จู่ๆเขาก็พบว่าหลิ่วจาวเฟิงไม่ได้ไม่มีความแข็งแกร่งอย่างที่เขาคิด และเขาก็ไม่ได้มาเรียนรู้ทีหลังเหมือนกับเขา แต่เขาได้ซ่อนความแข็งแกร่งไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

จู่ๆไป๋ยี่เฟยก็นึกอะไรบางอย่างได้ “งั้นยอดฝีมือระดับที่หนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในเมืองเทียนเป่ยที่จริงก็คือนายเหรอ?”

ก่อนหน้านี้ เขาคิดว่ายอดฝีมือระดับหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในเมืองเทียนเป่ยคือหลี่เฉียงตงและหลี่เฉียงตงก็เป็นยอดฝีมือระดับที่หนึ่งจริงๆ แต่เขาเป็นคนถ่อมตัวมาตลอดเพียงแค่แอบปกป้องไป๋ยี่เฟยอย่างลับๆเท่านั้น

นอกจากหลี่เฉียงตงแล้ว ยังมียอดฝีมือระดับที่หนึ่งที่ปกป้องเมืองเทียนเป่ยอยู่ภายใน นั่นก็คือหลิ่วจาวเฟิง

สิ่งนี้ทำให้ไป๋ยี่เฟยตกใจเล็กน้อย เดิมทีคนที่เขาคิดว่าเป็นเพียงลูกเศรษฐีงี่เง่าคนหนึ่ง คาดไม่ถึงว่าจะเป็นถึงยอดฝีมือระดับที่หนึ่งที่ปกป้องเมืองเทียนเป่ย!

หลิ่วจาวเฟิงมองไปที่ไป๋ยี่เฟยและยิ้มอีกครั้ง "ฉันรอนายมาสองปีแล้ว รอให้นายกลายเป็นคนที่สามารถแข่งขันกับฉันได้"

"ตอนนี้นายเอาชนะเต้าจ่างได้แล้ว ฉันคิดว่านายก็มีคุณสมบัติที่จะเป็นคู่แข่งของฉันแล้ว"

แต่ทว่าไป๋ยี่เฟยรู้สึกงงงวยมาก "ทำไมล่ะ?"

ในเมื่อเขาเป็นยอดฝีมือระดับที่หนึ่ง เหตุใดเขาจึงพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนหน้านี้และเกือบจะโดนเขาฆ่าด้วยซ้ำ

ถ้าเขาไม่ชอบไป๋ยี่เฟย ด้วยความสามารถของเขาแล้วคงฆ่าไป๋ยี่เฟยได้อย่างสบายๆ ทำไมต้องรอให้ไป่อี้เฟยเติบโต?

อย่างไรก็ตาม เมื่อถามถึงเรื่องนี้หลิวเจาเฟิงก็จ้องไปที่ไป๋ยี่เฟย ความโกรธในดวงตาของเขาดูเหมือนจะทำให้ไป๋ยี่เฟยตาสว่างขึ้น

"ทำไมน่ะเหรอ?" หลิ่วจาวเฟิงหัวเราะเยาะพร้อมกับความขุ่นเคืองที่ผสมอยู่ในดวงตาที่โกรธเกรี้ยวของเขา "เพราะมันเป็นโชคชะตาที่เลวร้าย!"

"นายได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในผู้สิทธิถูกเลือกตั้งแต่นายเกิด และฉัน ฉันก็คือบันไดที่ให้นายเหยียบบนเส้นทางการเติบโตของนาย!"

"มีสิทธิ์อะไร? ฉันเคยถามอาจารย์แล้วว่าทำไมฉันต้องเป็นบันไดของนาย? ฉันด้อยกว่านายตรงไหน? ฉันก็มีความสามารถเท่านาย แล้วทำไมต้องเป็นตัวสำรองของนาย?”

"อาจารย์บอกว่า ฉันจะเข้าใจเองเมื่อนายโตขึ้นแล้ว"

"มันเป็นเรื่องเหลวไหลทั้งหมด!"

"กูไม่เข้าใจ! และกูก็ไม่อยากเข้าใจด้วย!"

หลิ่วจาวเฟิงแค่นเสียงอย่างเย็นชาและพูดด้วยสีหน้าดุร้าย "ในเมื่อนายสามารถเอาชนะเต้าจ่างได้แล้วก็ไม่จำเป็นต้องให้ฉันเป็นเพียงทางผ่าน!”