บทที่858 การเปลี่ยนแปลงของจิตใจ

ภรรยาของผูชิ่ง ถิงถิงก็ตกใจเช่นกัน

ก่อนที่จะหนีตามผูชิ่งไป เธอไม่เคยได้ยินชื่อเฟยเสว่กรุ๊ปมาก่อน และเฟยเสว่กรุ๊ปที่เธอเห็นในตอนนี้นั้นไม่มีอะไรเทียบได้กับตระกูลเฉียวของเธอ และตระกูลเว่ยที่พ่อของเขาต้องการให้เธอแต่งงานก็หาที่เปรียบมิได้เช่นกัน

หลังจากที่หวังโหลวรู้สึกประหลาดใจเสร็จแล้ว เขาก็เดินเข้ามาหาผูชิ่ง กอดและตบหลังเขา

ผูชิ่งตกตะลึงถูกหวังโหลวตบบ่าสองสามครั้ง จากนั้นเขาก็ผลักหวังโหลวออกไป ใบหน้าของเขาสับสน "ไม่สิ นี่มันอะไรกัน? นายเป็นประธานเหรอ? นี่... "

ผูชิ่งยังคงตื่นเต้นมากในตอนนี้

หวังโหลวยิ้มและกล่าวว่า "ที่แท้นายนี่เอง ไม่น่าแปลกใจที่ไป๋ยี่เฟยอ้อมค้อมไม่ยอมบอก"

"แย่แล้ว!" เมื่อพูดถึงไป๋ยี่เฟย ผูชิ่งก็เพิ่งนึกถึงไป๋ยี่เฟยได้

เมื่อเห็นสิ่งนี้ หวังโหลวก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า "มีอะไรเหรอ?"

ผูชิ่งถอนหายใจและพูดว่า "ฉันเจอไป๋ยี่เฟยบนเรือ เขาไปหลันเต่ามาเพื่อหาทอง นายเคยได้ยินเรื่องหลันเต่าหรือเปล่า? มันเป็นสถานที่ที่เข้าไปแล้วจะไม่สามารถออกมาได้ โชคดีที่ไป๋ยี่เฟยแอบอยู่บนเรือของเรา"

"แต่พอถึงท่าเรือแล้ว ฉันก็ไม่เห็นไป๋ยี่เฟยอีก ฉันไม่รู้ว่าเขาไปไหนแล้ว?"

หวังโหลวฟังจบก็ตบไหล่เขาแล้วพูดว่า "ไม่ต้องห่วง ฉันจะบอกนายให้นะ แม้ว่าฉันจะเป็นประธานกรรมการ แต่จริงๆแล้วฉันทำงานให้ไป๋ยี่เฟย"

"อะไรนะ?” ผูชิ่งตะลึงค้าง

หวังโหลวยิ้มออกมาอีกครั้ง "นายได้ยินไม่ผิดหรอก ตอนนี้โหวจวี๋กรุ๊ป เสี่ยวตงกรุ๊ป คริสตัลกรุ๊ป... แล้วยังมีอีกสิบกว่าบริษัทเป็นบริษัทในเครือของเฟยเสว่กรุ๊ป และเจ้าของที่แท้จริงของเฟยเสว่กรุ๊ปก็คือไป๋ยี่เฟย”

ผูชิ่งนิ่งค้างไป

เห็นได้ชัดว่าไป๋ยี่เฟยเพิ่งตามเขาไปเก็บปลาเมื่อวานนี้ วันนี้กลับบอกเขาว่าไป๋ยี่เฟยเป็นเจ้านายใหญ่ของเฟยเสว่กรุ๊ป นี่มันราวกับความฝันเลย!

ผูชิ่งแทบไม่เชื่อ “เป็นไปได้ยังไง?”

หวังโหลวเห็นดังนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วให้เขาดู มันเป็นข้อความที่ไป๋ยี่เฟยส่งมา

"หวังโหลวพอรับคนมาแล้วต่อไปเขาก็จะเป็นพี่น้องของเรา อย่าลืมเตรียมของขวัญให้เขา และบอกเขาว่าห้ามปฏิเสธเพราะเขาสมควรได้รับมัน"

ตอนอยู่บนเรือผูชิ่งไม่รู้สถานการณ์ที่แท้จริงของไป๋ยี่เฟย นอกจากนี้เขายังคิดว่าเขาไม่มีที่จะไปและยื่นมือช่วยเหลือไป๋ยี่เฟย ในมุมมองของไป๋ยี่เฟยหัวใจของเขามีค่าควรแก่การตอบแทน

หลังจากอ่านข้อความผูชิ่งก็ตะลึง

หวังโหลวมองไปที่ท่าทางของผูชิ่ง เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดว่า "ต่อไปพวกเราก็เป็นเหมือนพี่น้องกันแล้ว อย่าเกรงใจเลย นอกจากนี้ไป๋ยี่เฟยดูคนแม่นมาก หากเขาบอกว่าต้องการช่วยนายก็แสดงว่าเขายอมรับนายแล้ว"

" เขายังบอกด้วยว่านายจะปฏิเสธอย่างแน่นอน แต่เขาจะไม่ปล่อยให้นายปฏิเสธเพราะเขาต้องการให้นายทำบางอย่างเพื่อเขา"

ลูกผู้ชายอย่างผูชิ่งพอได้ยินคำพูดเหล่านี้เขาก็น้ำตาคลอ

ถิงถิงที่อยู่ด้านข้างก็ขอบตาแดงเช่นกัน

ผูชิ่งหันไปมองถิงถิง ถิงถิงก็มองกลับมา จากนั้นทั้งสองก็กอดกันโดยมีลูกอยู่ในอ้อมแขนและเริ่มร้องไห้ด้วยกัน

หวังโหลวมองไปที่พวกเขาและไม่ได้ขัดจังหวะ แต่รอจนกว่าพวกเขาระบายอารมณ์จนเสร็จแล้วจึงพูดว่า "ไปเถอะ ไปสู่ขอเธอกันเถอะ"

……

ณ ท่าเรือที่หัวซ่าง

หลิ่วจาวเฟิงและไป๋ยี่เฟยยืนอยู่ตรงข้ามกัน

มีเพียงหลิ่วจาวเฟิงเท่านั้นที่ค้นพบการมีอยู่ของไป๋ยี่เฟย และความแข็งแกร่งของเขาก็เกินจินตนาการของไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยพร้อมที่จะเริ่มก่อน เขาตบหลิ่วจาวเฟิงด้วยท่าฝ่ามือเอกสุริยันของเต้าจ่าง

หลิ่วจาวเฟิงก็ใช้ฝ่ามือเอกสุริยันเช่นกัน แต่เห็นได้ชัดว่าฝ่ามือดรรชนีเอกสุริยันของหลิ่วจาวเฟิงนั้นแข็งแกร่งกว่าเต้าจ่างเสียอีก

เกิดเสียงดังขึ้นหลังจากที่ทั้งสองประมือ

ไป๋ยี่เฟยถอยกลับไปหลายก้าว กุมปิดหน้าอกของเขาโดยไม่รู้ตัวแล้วกระอักเลือดออกมาพร้อมกับเสียง "อั่ก"

และหลิ่วจาวเฟิงซึ่งอยู่ตรงข้ามกับเขาไม่แม้แต่จะขยับตัว พร้อมกับรอยยิ้มเหยียดหยามบนใบหน้าของเขา

ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียวก็สามารถรู้ได้ว่าใครแข็งแกร่งกว่ากัน

ในขณะเดียวกันไป๋ยี่เฟยก็เดาได้เช่นกันว่าอาจารย์ของเขาคือใคร

"ไป๋ยี่เฟย บอกความจริงกับนายก็ได้ ตอนที่นายดวลกับเต้าจ่าง มีคนของฉันอยู่ที่นั่นด้วย พรสวรรค์ในการเข้าใจของนายแข็งแกร่งมากจริงๆ และฉันต้องชื่นชมมัน" หลิ่วจาวเฟิงหัวเราะเยาะ "แต่พูดกันตามจริงนะ นายก็แค่แอบเรียนมา ของที่แอบเรียนมาจะดีกว่าคนที่เรียนรู้มันอย่างจริงจังได้อย่างไร?"