บทที่859 ขัดขวาง

พลังอ้านจิ้งของหลิ่วจาวเฟิงไม่สามารถเปล่งออกมาจากส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายได้เช่นเดียวกับเต้าจ่าง พลังอ้านจิ้งของเขาทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่มือมีดและเมื่อฝ่ามือมีดแยกออก พลังอ้านจิ้งก็ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างรุนแรง

แต่ทว่า...

ไป๋ยี่เฟยเพียงแค่โบกมืออย่างสบายๆ พลังอ้านจิ้งขนาดใหญ่ก็เบี่ยงทิศไปจากนั้นก็เกิดเสียงดัง

จากนั้นไป๋ยี่เฟยก็ย่อตัวลงและสไลด์ไปข้างหน้า ไหล่ของเขาก็ชนหน้าอกของหลิ่วจาวเฟิง

"โครม!"

หลิ่วจาวเฟิงกระเด็นกลับหัวออกไป

และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อผสมกับร่องรอยแห่งความตื่นตระหนก

"ตูม!"

ในที่สุดหลิ่วจาวเฟิงก็ตกลงไปในทะเล

ไป๋ยี่เฟยค่อยๆลุกขึ้นยืนตรง ใบหน้าของเขาดูสบายๆราวกับไม่ได้เพิ่งต่อสู้ จากนั้นเขาก็เดินกลับไปอย่างไม่แยแส

หลังจากเห็นไป๋ยี่เฟย ผู้สังเกตการณ์ทั้งหลายก็ก้าวถอยหลังและหลีกทางให้โดยไม่รู้ตัว ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและยำเกรง

ไป๋ยี่เฟยรู้ว่าหลิ่วจาวเฟิงเพียงแต่ตกทะเลไม่สามารถตายได้เลย การที่เขาไม่สนใจหลิ่วจาวเฟิงเป็นการดูถูกที่ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นสำหรับหลิ่วจาวเฟิง

หลิ่วจาวเฟิงอยู่ในความมืดเฝ้าดูความแข็งแกร่งของไป๋ยี่เฟยและเฝ้าดูเขาเติบโต แม้ว่าการเติบโตของเขาจะเหลือเชื่อ แต่เขาก็ควบคุมทุกอย่างไว้ในมือของเขาเอง

แต่คิดไม่ถึงว่าการประลองในวันนี้ ไป๋ยี่เฟยจะมีความแข็งแกร่งยิ่งกว่าที่เขามี

ไป๋ยี่เฟยได้รับการเข้าใจเล็กน้อยจากพวกผูชิ่ง เพียงแต่เขายังไม่ได้เข้าใจทั้งหมด แต่สิ่งเหล่านี้ทำให้เขาดีขึ้นเล็กน้อย หากเขาเข้าใจทั้งหมดแล้วเกรงว่าเขาจะแข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีก

ไป๋ยี่เฟยโบกมือเรียกแท็กซี่ เขากำลังจะไปภูเขาที่เหลียงยู่กล่าว

วันนี้เป็นวันครบกำหนดแล้ว หวังว่ามันจะไม่สายเกินไป

หลังจากขึ้นรถ ไป๋ยี่เฟยก็หลับตาลงเพื่อพักผ่อน

แต่หลังจากขับรถไปได้สักพักไป๋ยี่เฟยก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาจ้องไปที่ใบหน้าด้านข้างของคนขับและถามว่า "ยังไม่ถึงอีกเหรอ?"

"ไอ้หนุ่ม สถานที่ที่คุณกำลังพูดถึงอยู่ห่างมาก" คนขับยิ้ม "ฉันคาดว่าต้องใช้เวลาสองชั่วโมงกว่าจะไปถึงที่นั่น"

แต่ไป๋ยี่เฟยเพียงพูดอย่างเรียบเฉย "ฉันหมายความว่า ฉันยังไม่ถึงสถานที่ที่คุณต้องการจะพาฉันไปเหรอ?"

"อะไรนะ?" คนขับรถตกตะลึงเมื่อได้ยินดังนั้น จึงถามด้วยรอยยิ้มแห้งๆ "ที่ที่ฉันจะไปส่งคุณไม่ใช่ภูเขาที่คุณเพิ่งพูดถึงเหรอ?"

ไป๋ยี่เฟยส่ายหัวเล็กน้อยและถอนหายใจ "ไม่รู้ว่าพวกคุณคิดยังไง? ข่าวถูกปิดเกินไปหรือพวกคุณมั่นใจเกินไปกันแน่นะ?"

"ถ้าพวกคุณจ้องเล่นงานฉัน คุณควรรู้ว่าฉันเอาชนะเต้าจ่างได้แล้ว แล้วพวกคุณมาหาฉันด้วยความคิดแบบไหนกัน?"

"หรือคิดว่าที่ฉันเอาชนะเต้าจ่างได้เพราะโกงหรือโชคช่วยหรือไง?"

คนขับรถงงงวย "ไม่ เจ้าหนุ่ม นายกำลังพูดถึงอะไรกันแน่?"

ไป๋ยี่เฟยมองไปที่เขาและพูดต่อว่า "ฉันจะบอกให้นะ ฉันเอาชนะเต้าจ่างโดยอาศัยความสามารถของฉัน เพราะฉะนั้นแล้วความแข็งแกร่งในปัจจุบันของฉันควรจะอยู่ในระดับที่หนึ่งชั้นต่ำ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ร่างกายของคนขับก็แข็งทื่อขึ้น

ไป๋ยี่เฟยพูดอีกครั้ง "ดังนั้น ฉันเห็นว่าคุณเป็นยอดฝีมือระดับที่สองชั้นต่ำ"

"เอี๊ยด----!"

คนขับรถเหยียบเบรกกะทันหัน แต่ไป๋ยี่เฟยคาดเอาไว้แล้ว เขาจึงใช้มือข้างเดียวจับเบาะไว้และไม่ขยับตัวด้วยซ้ำ

คนขับปลดเข็มขัดนิรภัยทันทีหลังจากเบรกและต้องการเปิดประตูหนีไป

แต่ไป๋ยี่เฟยเพียงแค่ยื่นมือออกไป และคว้าคอเสื้อด้านหลังของคนขับแล้วลากเขากลับมา

"ใครส่งคุณมา?" ไป๋ยี่เฟยถามอย่างเย็นชาจากด้านหลัง

ออร่าของไป่อี้เฟยในตอนนี้เหนือกว่าคนขับอย่างชัดเจนและตอนนี้คนขับก็รู้สึกได้

หัวใจของคนขับที่เต็มไปด้วยความกลัวซึ่งเป็นปฏิกิริยาปกติของการถูกกดดัน

"อย่า... อย่าฆ่าฉัน ฉันจะบอกหมดเลย..." คนขับรถรีบพูดด้วยความตกใจ

ไป๋ยี่เฟยคลายคอเสื้อของเขาแล้วกล่าวนิ่งๆ "พูดมา"

คนขับกลืนน้ำลายและอ้าปากจะพูด แต่ครู่ต่อมาดวงตาของเขาก็เบิกกว้างและจ้องไปที่ด้านหน้า

ไป๋ยี่เฟยเห็นว่าสีหน้าของเขาแปลกไป เขาก็หันหน้าไปมองด้านหน้าของรถทันที จากนั้นเขาก็มองไปที่ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้ารถของพวกเขา