บทที่860 มาอีกคนแล้ว

ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของไป่อี้เฟยอย่างไรก็ถึงระดับที่สองชั้นสูงแล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับจิงหลัวที่เป็นเพียงระดับที่สองชั้นกลาง เขาไม่จำเป็นต้องเข้าสู่สภาวะนั้น เขาก็สามารถเอาชนะจิงหลัวได้อย่างง่ายดาย

เมื่อครู่ที่จิงหลัวยื่นมือออกมา ในสายตาของไป๋ยี่เฟยแล้วการเคลื่อนไหวนั้นช้ามาก ทำให้เขาสามารถใช้พลังอ้านจิ้งได้อย่างง่ายดายและทำให้เอาชนะจิงหลัวได้อย่างสบายๆ

เต้าจ่างสามารถใช้ส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายเพื่อปลดปล่อยพลังอ้านจิ้ง คราวที่แล้วที่ไป๋ยี่เฟยประลองกับเขาก็เชี่ยวชาญทักษะนี้แล้ว ดังนั้นเขาจึงสามารถใช้ส่วนอื่นๆของร่างกายเพื่อปลดปล่อยพลังอ้านจิ้งได้

ในสภาพนั้น พรสวรรค์ในการเรียนรู้ของไป๋ยี่เฟยนั้นอยู่ในขั้นโรคจิตไปแล้ว

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้มองไปที่จิงหลัวโดยตรง แต่เพียงแค่เดินไปข้างหน้าโดยไม่มองเขาและพูดว่า "กลับไปบอกเขาว่าฉันไม่เหมือนเดิมแล้ว เห็นแก่ที่เขาเป็นน้องชายของฉัน ฉันจะไม่แตะต้องเขาชั่วคราว"

"แต่ถ้าเขามาหาเรื่องฉัน ฉันก็ไม่แคร์ที่จะฆ่าน้องชายของฉันด้วยมือฉันเอง!"

"จิงหลัวยืนอยู่ที่นั่นมองไปที่ร่างสูงกำยำของไป๋ยี่เฟย ความตื่นตระหนกในใจยังไม่จางหายไป แต่เขาไม่กล้าเข้าไปขวางไป๋ยี่เฟยอีก

มีความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างความมั่นใจในตัวเองและความน่ากลัวในปัจจุบันของเขา ทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นตัวตลกที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง

ร่างของไป๋ยี่เฟยค่อยๆหายไป จิงหลัวยังคงยืนอยู่ที่เดิมและถึงกับสั่นสะท้าน “นี่ ... เป็นไปได้อย่างไร? เป็นไปไม่ได้ ใครจะพัฒนาความแข็งแกร่งมากขนาดนี้ได้ในช่วงเวลาเพียงสั้นๆ เป็นไปไม่ได้!”

เมื่อครู่ที่เขาต่อสู้กับไป๋ยี่เฟย จิงหลัวแทบคิดว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับยมทูต ทำให้เขาไม่มีพลังต่อต้านเลยแม้แต่น้อย

ในเวลานี้ คนขับรถวิ่งมาและโค้งตัวเล็กน้อย "ลูกพี่ต้องการใช้แผนสองหรือไม่?"

"ไม่จำเป็น" จิงหลัวดึงออกจากความตื่นตระหนกอย่างไม่เต็มใจและตอบกลับ

คนขับงงงวยเล็กน้อย “นี่... ”

จิงหลัวส่ายหัวและพูดเสียงเข้ม “เราไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันกับเขา ไม่ว่าจะมีแผนอยู่ตรงหน้าเขามากแค่ไหนมันก็ไม่มีประโยชน์ แต่กลับจะทำให้เราเอาชีวิตไปทิ้ง"

……

ในที่สุดไป๋ยี่เฟยก็รีบมาถึงเชิงเขาไร้นามในเวลามืด

พอเห็นภูเขาลูกนี้ เขาก็รู้สึกทอดถอนใจไปชั่วครู่

ครั้งแรกที่เขามาที่นี่ เขาเป็นคนที่ไม่รู้จักกังฟูใดๆ จากนั้นก็ฝึกฝนที่นี่เป็นเวลาหนึ่งเดือนทำให้เขากลายเป็นยอดฝีมือระดับที่สาม

ในเวลานั้นเหลียงยู่อยู่เคียงข้างเขาเสมอและพ่อของเหลียงยู่ยังไม่ถูกฆ่า และเธอไม่รู้ว่าคนที่ฆ่าพ่อของเธอก็คืออาของเธอเอง เธอยังคงมีกลิ่นอายของความมีชีวิตชีวาของสาวน้อย

แต่ตอนนี้...

"เฮ้อ!" ไป๋ยี่เฟยถอนหายใจ "ถ้าทุกอย่างไม่เกิดขึ้นล่ะก็... "

"ถ้าทุกอย่างไม่เกิดขึ้น โลกจะเดินหน้าต่อไปไหม?" ไป๋ยี่เฟยยังไม่ทันพูดจบก็มีคนพูดต่อคำพูดของเขา "อีกอย่าง ทั้งหมดนี้เป็นเพียงความฝันของทุกคน”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินเสียงนั้นก็หันหน้าไปมองทันที และพบว่าคนๆนี้กลับกลายเป็นเมิ่งฉิง!

ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาอารมณ์ดี

ในขณะเดียวกันเขาก็เป็นคนที่ไม่ควรอยู่ที่นี่ด้วย

ไป๋ยี่เฟยเพียงแค่มองเขาอย่างเฉยเมยและไม่สนใจเขา

รถโฟล์คสวาเกนธรรมดาคันหนึ่งจอดอยู่บนถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่อ เมิ่งฉิงกำลังยืนพิงรถโดยมีบุหรี่อยู่ในมือ เขามองไปที่ไป๋ยี่เฟยอย่างคลุมเครือ "ทำไมนายถึงมาที่นี่?"

ไป๋ยี่เฟยมองไปที่ถนนบนภูเขาตรงหน้าพลางเดินไปข้างหน้าและพูดว่า "ฉันควรจะมา"

ท้องฟ้ามืดลงเรื่อยๆ และเมื่อมืดสนิทเวลาก็จะหมดลง

เมิ่งฉิงเฝ้าดูเขาเดินไปข้างหน้าสองสามก้าวและเดินมาขวางไป๋ยี่เฟย “นายไม่ควรมา”

“นายไม่ใช่ว่ารักหลี่เสว่มากหรือไง? หรือว่าหวั่นไหวกับผู้หญิงที่อยู่ข้างบนคนนั้นแล้ว? นายไม่ละอายต่อหลี่เสว่หรือไง?"

ไป๋ยี่เฟยหยุดฝีเท้าลงและมองไปที่เมิ่งฉิงโดยไม่ตอบคำถามของเขา แต่กลับถามว่า "ทำไมนายไม่จุดบุหรี่?"

เมิ่งฉิงถึงกับผงะไปชั่วขณะเมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น จากนั้นจึงจุดไฟเล็กน้อย "ฉีฉีไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ดังนั้นฉันจึงเลิกสูบบุหรี่"

"แล้วถือมันไว้ในมือทำไม?" ไป๋ยี่เฟยถามอีกครั้ง

เมิ่งชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างนิ่งเฉย “บอกว่าอยากเลิกบุหรี่ แต่กลับถือบุหรี่และไม่ได้จุดไฟ นายกำลังจงใจบอกคนอื่นว่านายกำลังเลิกบุหรี่เพื่อเธอ”

"แต่ทำไมนายถึงบอกให้คนอื่นรู้ล่ะ? แล้วทำไมนายถึงบอกให้เธอรู้ล่ะ?"