บทที่895 เตะแล้วเตะอีก

ปราศจากการควบคุมของซาเฟยหยางไฟก็จะลามไปทั่ว และสุดท้ายก็ไหม้ไปถึงรถบรรทุก ทำให้เกิดการระเบิดถังน้ำมันเชื้อเพลิง และรถบรรทุกก็ระเบิดในทันใด

ทุกคนถอยกลับหลังจากเห็นฉากนี้

ทั้งสองฝ่ายที่ต่อสู้อย่างเฉยเมยก็ถูกแยกจากกันชั่วคราวเช่นกัน

ในเวลานี้ ล้อของรถบรรทุกคันหนึ่งถูกระเบิดบินตรงไปยังดาร์ส

ดาร์สยืนอยู่ที่นั่นอย่างนิ่ง โบกมืออย่างสบายๆ และวงล้อก็บินออกไปโดยตรง

จากนั้นสายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่ดาร์ส

ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ แม้ว่าภาคเหนือจะมีผู้คนจำนวนมาก แต่ความแข็งแกร่งของพวกเขามีตั้งแต่ระดับสี่ถึงระดับสอง

ฝั่งใต้มีเพียงยี่สิบหรือสามสิบคน แต่เกือบทั้งหมดเป็นยอดฝีมือระดับที่สองชั้นกลาง และมียอดฝีมือระดับที่หนึ่งสามคน

จากการคาดการณ์ ความแรงของทั้งสองฝั่งน่าจะเท่ากัน

ดาร์สยืนอยู่ที่นั่นและสแกนพวกมันอย่างเย็นชา “พวกสัตว์เลื้อยคลานทางเหนือ พวกแกทำฉันโกรธ!”

“ทุกคนถอยไปบาเตื๋อ ซือหมิงลุยพร้อมฉัน”

“ให้พวกเขาดูความแข็งแกร่งของยอดฝีมือของสำนักหนานเหมินเราให้ดี!”

เนื่องจากขาดทรัพยากร ประเทศเล็กๆเหล่านี้ในหนานเหมินจึงไม่ประหยัดเท่าประเทศใหญ่ทางเหนือ พวกเขาสนับสนุนกำลังโดยธรรมชาติ ดังนั้นพวกเขามียอดฝีมือระดับที่หนึ่งมากกว่าทางเหนือ และพวกเขาก็แข็งแกร่งกว่าทางเหนือ

ที่ทางเหนือ ใครๆก็แทบคิดหาวิธีทำเงิน ใครจะเรียนศิลปะการป้องกันตัว?

ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งสามคนยืนเรียงกันด้วยแรงกระตุ้นที่น่าเกรงขาม

เมื่อเห็นทุกคนไม่ขยับเขยื้อน อีกอย่างอีกฝ่ายเป็นยอดฝีมือระดับที่หนึ่ง ไม่มีใครอยากรีบตาย

แต่ในขณะนี้ มีคนเดินออกมาจากฝูงชนอย่างช้าๆ

หลังจากเห็นเขา ทุกคนกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว และในขณะเดียวกันก็มีความตื่นเต้นและปีติอยู่ในดวงตาของพวกเขา

โดยเฉพาะเฉินอ้าวเจียวและพวกของเขา

เพราะคนที่มาคือไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ไปหาดาร์สและคนอื่นๆ แต่เดินไปหาซาเฟยหยางและช่วยเขาอย่างระมัดระวังและถาม “คุณซา สบายดีไหม?”

หลังจากที่ซาเฟยหยางเห็นไป๋ยี่เฟย เจตนาฆ่าในดวงตาของเขาหายไปอย่างหมดจด มีเพียงรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวปรากฏขึ้น "ขอโทษ ฉันหุนหันพลันแล่นเกินไป"

ไป๋ยี่เฟยแค่ส่ายหัวเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร แค่คุณไม่เป็นไรก็พอ”

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยช่วยเขาขึ้น เขาก็เดินไปหาจางหัวปินและถาม "พูดมาเถอะ เกิดอะไรขึ้น?"

เมื่อจางหัวปินเห็นเช่นนี้ ดวงตาของเขาก็หลบและพูดว่า “ไม่มีอะไร...”

ไป๋ยี่เฟยขัดจังหวะเขาและพูดอย่างจริงจัง "คุณนิ่งอยู่เสมอมา แต่วันนี้คุณหุนหันพลันแล่น ฉันคิดว่ามีบางอย่างทำให้คุณเสียสติ"

จางหัวปินอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเมื่อได้ยินคำพูดนั้นและไม่พูดอะไร เขานำไป๋ยี่เฟยไปที่หน้ารถบรรทุกเปิดรถม้า และปล่อยให้ไป๋ยี่เฟยดูด้วยตัวเอง

ไป๋ยี่เฟยเดินตรงไปดู ดวงตาของเขาเบิกกว้างในทันทีและกำหมัดแน่น

เพียงชำเลือง ความโกรธของเขาก็แผดเผาออกมา

เขาค่อยๆอุ้มอู๋เฉียงขึ้น

เมื่อทุกคนเห็นอู๋เฉียงที่ไม่มีแขนหรือขา ทุกคนแสดงความไม่พอใจออกมา

ไป๋ยี่เฟยเดินไปที่กลางสนามทีละก้าว โดยมีอู๋เฉียงอยู่ในอ้อมแขนของเขา

ดาร์สมองมาที่เขาและไม่ขยับ แค่เยาะเย้ยดูถูกและพูดว่า “แค่ยอดฝีมือระดับที่สองเท่านั้น กล้าแกล้งทำเป็นต่อหน้าฉันเหรอ?”

ไป๋ยี่เฟยไม่สนใจเขา แต่วางร่างของอู๋เฉียงให้อยู่ในตำแหน่งที่หันหน้าไปทางดาร์ส จากนั้นปล่อยให้เขานั่งพิงกำแพงด้วยร่างกายส่วนบนของเขา ราวกับว่าเขากำลังนั่งอยู่ที่นั่น และสามารถเห็นทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขา

ดาร์สมองดูพฤติกรรมของไป๋ยี่เฟยอย่างดูถูก“พวกแกมันน่าขยะแขยง ไม่รู้ถึงความต่างระหว่างยอดฝีมือระดับที่หนึ่งกับยอดฝีมือระดับที่สองว่าอยู่ไกลแค่ไหน!”

“ความโง่เขลาเช่นนี้จะทำให้พวกแกตายเร็วขึ้นเท่านั้น!”

“หัวหน้ายังบอกด้วยว่าไม่สามารถดูถูกพวกแก เขาต้องไม่ลืมบทเรียนเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว แต่เป็นว่าฉันไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้เมื่อปีที่แล้ว ถ้าฉันเข้าร่วมผู้ชนะจะเป็นสำนักหนานเหมินของเรา! "

“ตอนนี้เห็นขยะอย่างพวกแกฉันเพิ่งรู้ว่าหัวหน้าพูดเกินจริง ขยะอย่างพวกแกไม่มีอะให้ต้องระมัดระวัง!”

คำพูดของดาร์สไม่ได้พูดกับไป๋ยี่เฟยเท่านั้น แต่ยังพูดกับคนทางเหนือทั้งหมดด้วย

สำหรับไป๋ยี่เฟย ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเขาจะล้างแค้นให้อู๋ฉียง