บทที่894 เป็นความผิดของฉัน

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินสิ่งนี้

แม้แต่สีหน้าของดาร์สก็ดูไม่ดี

ไฟลุกโชนด้วยมือของซาเฟยหยางที่โบกไปมา ราวกับผ้าสีแดงที่ลุกเป็นไฟกลิ้งไปทางคนเหล่านั้น

ฝูงชนถอยกลับอย่างรวดเร็วหลังจากตกใจกลัว

และยอดฝีมือระดับที่สามบางคนที่ตอบสนองช้าก็ถูกไฟคลอกโดยตรง

"อ๊า!"

เสียงกรีดร้องดังขึ้นในกองไฟ ทำให้คนที่ได้ยินมันสั่นโดยไม่รู้ตัว

แม้ว่าซาเฟยหยางจะยืนอยู่ในเปลวเพลิง เป็นเพราะมันควบคุมเปลวไฟเพื่อหลีกเลี่ยง ซาเฟยหยาง รอบๆตัวเขาราวกับว่าไม่มีร่องรอยของเปลวไฟรอบตัวเขา

ซาเฟยหยางนึกถึงวันใดวันหนึ่งเมื่อสิบห้าปีที่แล้วได้

ตอนนั้นเทียนหัวซานกำลังจะฝังต้นสนเป็นเส้นเลือดดุร้าย เขาหยุดเทียนหัวซานแต่เทียนหัวซานจ้องมาที่เขาและพูดว่า "นายลืมไปหรือเปล่าว่าพ่อแม่ของนายตายอย่างไร?"

ในเวลานั้นซาเฟยหยางยังคงสงบมาก "แน่นอนว่าฉันไม่ลืม แต่นายทำเช่นนี้ไม่ได้"

เทียนหัวซานรู้สึกขุ่นเคืองในใจ "ทำไมจะไม่ได้?"

"นี่เป็นเส้นเลือดที่ดุร้าย ตราบใดที่มีการแนะนำนี้อาจทำให้เกิดภัยพิบัติได้ จากนั้นประเทศเล็ก ๆ ที่ปิดกั้น ประตูก็จะได้รับผลกระทบเช่นกัน แผ่นดินไหว น้ำท่วมและโรคระบาดจะทำลายมันไม่ช้าก็เร็ว" ซาเฟยหยางกล่าว ใจเย็น

เทียนหัวซานหัวเราะเยาะ "นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเลือกเรียนฮวงจุ้ยตอนที่อาจารย์ให้เราเลือก?"

"นี่คือจุดประสงค์ของฉัน ฉันต้องการคืนสิ่งที่พวกเขาได้รับจากหมู่บ้านของเรา เพื่อให้พวกเขาได้รู้ว่าความทุกข์ที่เราได้รับในช่วงเวลานั้น"

ซาเฟยหยางตอบกลับ ​​"คนที่ทำเรื่องแบบนี้เป็นเพียงกลุ่มเล็กๆ ส่วนคนอื่นๆเป็นผู้บริสุทธิ์ สิ่งพวกนี้ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขา"

เทียนหัวซานตะโกนขึ้นทันที "ผู้บริสุทธิ์? ถ้าอย่างนั้นคนในหมู่บ้านของเราก็ไม่บริสุทธิ์เหรอ?"

ไม่มีใครสามารถโน้มน้าวใจใครได้ และในที่สุดทั้งสองก็ทะเลาะกัน

......

ซาเฟยหยางถูกล้อมรอบด้วยไฟที่โหมกระหน่ำ เขาพูดอย่างเย็นชา "เหตุผลที่เทียนหัวซานพ่ายแพ้เพราะตัวเขาเองไม่รู้ว่าเขาทำถูกหรือผิด ดังนั้นในท้ายที่สุดเขาก็ลังเลและใจอ่อนในที่สุด"

“เขายังบอกด้วยว่าฉันคิดถูกและฉันก็คิดอย่างนั้น แต่จนถึงตอนนี้ฉันถึงรู้ว่าตัวเองคิดผิด”

“พวกแกก็เหมือนเดิมเหมือนเมื่อก่อน แม้ผ่านไปหลายปี ก็ยังทำสิ่งเดิมและทำบาปแบบเดิม”

"เทียนหัวซานทำถูกต้อง"

เสียงของซาเฟยหยางไปถึงหูของคนเหล่านั้น แต่ใบหน้าของพวกเขาต่างก็งุนงง

พวกเขาไม่เข้าใจสิ่งที่ซาเฟยหยางกำลังพูดถึง และพวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากำลังพูดถึง เทียนหัวซานคนไหน

แต่ไม่มีอะไร ซาเฟยหยางก็ไม่ได้ต้องการให้พวกเขารู้

เขาแค่ต้องการทำในสิ่งที่เทียนหัวซานอยากทำในตอนนั้น

ซาเฟยหยางก้าวไปข้างหน้าโบกมืออีกครั้ง ไฟที่โหมกระหน่ำโจมตีผู้คนเหล่านั้น

ผู้คนอีกกลุ่มหนึ่งถูกไฟคลอก

ในเวลานี้ ในที่สุดก็มีคนตอบสนอง "ให้ตายสิ! ไม่ใช่เวทมนต์ นี่มันฮวงจุ้ยชัดๆ!"

นั่นคือยอดฝีมือระดับชั้นต่ำ เขาตะโกนบอกทุกคน "เขากำลังใช้ตัวเองเป็นแนวทางในการดับไฟ!"

"ไปให้พ้น! ฉันมาทำเอง!"

ดังนั้นทุกคนจึงถอยกลับไป และดาร์สซึ่งยืนอยู่ที่ส่วนในสุดก็โล่งใจเล็กน้อยหลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ และการแสดงออกของเขาก็กลายเป็นความเย่อหยิ่งดูถูกอีกครั้ง “ฉันก็คิดว่าโลกนี้มีสิ่งมหัศจรรย์จริงๆ ที่แท้ก็อาจารย์ฮวงจุ้ย!”

ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งกระโดดไปทางซ้ายและขวา เพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีของไฟหลายครั้ง และรีบไปที่ซาเฟยหยาง

แต่ในขณะนั้นก็มีเสียงดังขึ้นในทันใด

รถบรรทุกขนาดใหญ่สี่คันพุ่งเข้าไปในบ้านใหญ่ตระกูลจางอีกครั้ง

มีรถบรรทุกคันนึงเกือบจะวิ่งเข้าชนยอดฝีมือระดับที่หนึ่ง และยอดฝีมือระดับที่หนึ่งก็รีบร้อนมากจนก้าวขึ้นไปบนรถม้า และถอยกลับเพื่อรักษาตัวให้มั่นคง

ทันทีหลังจากนั้นก่อนที่รถจะหยุด เฉินอ้าวเจียวเปิดประตูและกระโดดออก ดาบที่อยู่บนมือและร่างกายของเขาบินไปบินมาท่ามกลางพวกยอดฝีมือหนานเหมิน

"ฆ่า!"

"ลุย!"