บทที่893 เวทมนตร์

ดวงตาของเฉินอ้าวเจียวแดงก่ำ "เจ้าบ้า...นายไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับอู๋เฉียง นายไม่จำเป็นต้องไป!"

“ลงไปเดี๋ยวนี้! ดึงคนอื่นลงไปด้วย! ไม่เช่นนั้นผู้คนของไป๋ยี่เฟย...จะพ่ายแพ้โดยฉัน...”

พวกเขากลับไปคราวนี้ ต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือระดับที่สองและระดับที่หนึ่ง ไปแล้วไม่สามารถหวนกลับ

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่พวกเขาไปช่วยอู๋เฉียงก่อนหน้านี้ ทุกคนมีเป้าหมายที่ชัดเจนและวางแผนล่วงหน้า แต่ครั้งนี้กลับไปแก้แค้นมันไม่เหมือนครั้งก่อน

การแก้แค้นจะต้องสู้ด้วยชีวิต

ถึงอย่างนั้น สำหรับเฉินอ้าวเจียวเขาไม่สามารถไม่ทำ

เพราะถ้าไม่ไปทำจะทำให้รู้สึกผิดไปตลอดชีวิต

การเสียชีวิตอันน่าเศร้าของอู๋เฉียงทำให้เฉินอ้าวเจียวโกรธเคือง เขาไม่ต้องการแก้แค้นชั่วขณะ

แม้ว่าเขาจะหุนหันพลันแล่นมาก แต่สุดท้ายเขาก็ยังมีสติสัมปชัญญะอยู่ เขาไม่ต้องการลากคนของไป๋ยี่เฟยไปตาย

ดังนั้นเขาจึงต้องการหยุดล่ายเคอและคนอื่นๆ

เพราะมีเพียงล่ายเคอเท่านั้นที่เป็นระดับที่สองชั้นกลาง เขาจึงสามารถหยุดได้

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เขาแปลกใจคือล่ายเคอยิ้มอย่างขมขื่นและกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้ฉันเคยทำสิ่งเลวร้ายมามาก แม้ว่าฉันจะติดตามไป๋ยี่เฟยแต่ก็ถูกบังคับให้จำใจ”

“ในตอนนั้น ฉันยังคิดว่าพวกนายทุกคนเป็นเหมือนไก่ที่อ่อนแอ และแม้แต่ไป๋ยี่เฟยก็ขอให้ฉันตามนายที่ไม่มีกำลังพอที่จะทำงานให้สำเร็จไป ฉันไม่สบายใจอย่างมาก”

“ขอพูดคำน่าเกลียดหน่อย ก่อนหน้านี้ฉันเคยอยากหนีจากพวกนายจริงๆ และยิ่งกว่านั้น ตอนที่นายสั่งฉัน ฉันก็เกิดความคิดอยากฆ่า”

คำเหล่านี้ทำเอาสีหน้าของเฉินอ้าวเจียวและไป๋หู่เปลี่ยน

ล่ายเคอ กล่าวต่อว่า "พวกนายหลายคนเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยน้องชายที่ไม่สำคัญ ฉันคิดว่าพวกนายนั้นโง่มาก"

“แต่หลังจากที่ฉันคุยกับจางหัวปิน ฉันก็รู้ว่าพวกนายไม่ได้โง่ แต่ฉันมีเหตุผลมากเกินไป”

เฉินอ้าวเจียว ได้ยินเรื่องนี้และพูดว่า "มีเหตุผลก็ถูกต้องแล้ว"

ล่ายเคอส่ายหัวและพูดว่า "บางครั้งเหตุผลก็ถูกต้อง แต่ถ้าคนๆหนึ่งมีเหตุมีผลมากเกินไปแสดงว่าคนๆนั้นเลือดเย็นเกินไป"

ไป๋หู่กล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “แต่หากคนนั้นเลือดร้อนมากเกินไป เขาจะเผาชีวิตตนเอง”

ล่ายเคอมองไปที่เฉินอ้าวเจียวและไป๋หู่ ยิ้มพลางพูดว่า "ครึ่งแรกของชีวิตเป็นคนเลือดเย็นมากพอแล้ว ครึ่งหลังฉันอยากเป็นคนเลือดร้อนมากกว่า"

“ฉันยังอยาก...เป็นพี่น้องกับพวกนาย!”

พูดจบรถก็เงียบ

สิ่งที่ล่ายเคอหมายถึงคือเขาต้องการที่จะอยู่และตายไปพร้อมกับพวกเขา!

ในที่สุด เฉินอ้าวเจียวและไป๋หู่ก็มองหน้ากันและมองไปที่ล่ายเคอ เฉินอ้าวเจียวกล่าว "ไปกัน!"

จากนั้นเขาก็สตาร์ทรถและรถบรรทุกหลายคันมุ่งหน้าไปยังบ้านใหญ่ตระกูลจาง

พวกเขาแบกเลือดเนื้อของตนด้วยความเกลียดชังและความโกรธแค้น เพื่อพี่น้องของตนอย่างยิ่ง

บางทีอาจไม่มีใครรอดในคืนนี้ หรืออาจมีหนึ่งหรือสองคนรอดโดยบังเอิญ แสดงว่าบางคนจะจำหลงใหลของพวกเขาได้หลังจากผ่านไปหลายปี

พวกเขาไม่เสียใจภายหลังเลย

......

บ้านใหญ่ตระกูลจางยังอยู่ในกองเพลิง

ในทะเลเพลิง ร่างนั้นกระจัดกระจายและปะปนกันไปด้วยเสียงตะโกน เสียงกรีดร้องและก็มีเสียงดังมาก

หลายคนใช้ถังดับเพลิงดับไฟไปมา และคนอื่นๆใช้ท่อน้ำดับไฟ

แต่ท้ายที่สุดแล้ว ไฟนี้เป็นไฟที่ใช้น้ำมันซึ่งดับได้ไม่ง่ายนัก

“พวกแกทุกคนรีบๆหน่อย ทำไมไม่เอาน้ำมาดับไฟเยอะกว่านี้!” ยอดฝีมือระดับที่สองจากสำนักหนานเหมินตะโกนสั่งคนรับใช้ของตระกูลจาง

แน่นอน คนเหล่านั้นไม่กล้าปฏิเสธและรีบวิ่งไปตักน้ำทันที

และยอดฝีมือระดับที่สองมองดูพวกเขาด้วยความรังเกียจและด่า "ไอ้พวกโง่!"

ในขณะนั้นเองชายวัยกลางคนก็ปรากฏตัวขึ้นข้างหลังเขา เขาเพิ่งเห็นเมื่อหันหลังกลับ เขายังด่าต่อว่า “ไอ่โง่ยังไม่รีบอีก...”

เขาชะงักก่อนจะพูดจบประโยค

คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ราวกับว่าเขาได้เห็นไฟในดวงตาของเขา

ไฟทำให้เขาตัวสั่น

ดูเหมือนเขาจะต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง เขาอ้าปากแต่ไม่สามารถเปล่งเสียงได้ ในขณะเดียวกัน เขารู้สึกเหมือนกับว่าเขาหมดเรี่ยวแรงและขยับตัวไม่ได้