บทที่892 ความโกรธแค้น

ทั้งหมดนี้ถูกวางแผนไว้อย่างดีโดยพวกเขา

ให้เฉินอ้าวเจียวและสวีลั่งนำผู้คนเข้าไปพัวพันกับยอดฝีมือของคู่ต่อสู้ จากนั้นให้ซาเฟยหยางช่วยชีวิตผู้คนอย่างเงียบๆ

หลังจากช่วยชีวิตคนแล้ว ซาเฟยหยางจะบอกจางหัวปินผ่านเครื่องส่งรับวิทยุ จากนั้นพวกเขาค่อยถอยกลับ

เสียงของซาเฟยหยางมาจากเครื่องส่งรับวิทยุ "ปลอดภัยแล้ว"

จางหัวปินดูมีความสุข จู่ๆก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง เกิดอะไรขึ้นกับเสียงของซาเฟยหยาง? ทำไมรู้สึกแปลกๆนิดหน่อย?

“คุณซา คุณเป็นอย่างไรบ้าง คุณสบายดีไหม”

ซาเฟยหยางพูดอย่างใจเย็น "ไม่เป็นไร ถอยได้แล้ว"

จางหัวปินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และในที่สุดก็ไม่ได้ถามอะไรมาก สิ่งที่สำคัญที่สุดคือปล่อยให้คนของพวกเขาถอยทัพ มิฉะนั้นเมื่อยอดระดับที่สองและยอดระดับที่หนึ่งเข้าร่วม ผู้คนของพวกเขาจะไม่สามารถออกไปได้

ดังนั้นเขาจึงหันหน้าและพูดกับเฉินห้าวที่อยู่ข้างๆ เขาว่า “ไป!”

เฉินห้าวพยักหน้าและสตาร์ทรถ และรีบไปบ้านใหญ่ตระกูลจางพร้อมกับ "บรื้น"

......

ภายในบ้านใหญ่ การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด

ยอดระดับที่สองที่อยู่ข้างหลังดาร์สขอเข้าร่วมการต่อสู้

ดาร์สขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะดูการต่อสู้ ความแข็งแกร่งของคนเหล่านี้เกินความคาดหมายจริงๆ คนฝั่งของพวกเขาที่ออกไปถูกฆ่าหรือบาดเจ็บมากกว่าครึ่งแล้ว!

"ลุยพร้อมกัน!" ดาร์สไม่ให้พวกเขายืนดูอีกต่อไป "พวกระดับสอง จับเป็นเท่านั้น!"

เมื่อยอดฝีมือได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น ต่างก็ตื่นเต้นและกรีดร้องให้พุ่งไปข้างหน้า

แต่ในขณะนั้นก็มีเสียงดังขึ้นในทันใด

"บูม!"

ทันทีหลังจากนั้น รถบรรทุกขนาดใหญ่สามคันพุ่งเข้าไปในบ้านใหญ่ ขวางยอดฝีมือไว้

"ครื้นนนน!"

หลังจากที่รถบรรทุกสามคันหยุดและกระโปรงหลังรถ น้ำมันดีเซลจำนวนมากก็ไหลทะลักออกมา!

ทันทีที่ได้กลิ่นน้ำมัน ก็มีคนได้สติทันที “นั่นมันน้ำมันดีเซล! ถอย!”

ขณะที่คนนี้ตะโกน คนอื่นๆก็ได้สติและถอยกลับ

ผู้คนในรถยืนอยู่บนรถและขว้างไฟไปที่พื้นรถที่โรยด้วยน้ำมันดีเซล

"บูม!"

เปลวเพลิงเต็มท้องฟ้า และบ้านใหญ่ตระกูลจางก็ถูกไฟไหม้ในทันที

เฉินอ้าวเจียวและคนอื่นๆแยกจากกัน เฉินห้าวโบกมือให้พวกเขาและพูดว่า “ออกไปเร็ว!”

เฉินอ้าวเจียว และคนอื่นๆ ได้ยินเสียงของเฉินห้าว ก็ถอยกลับอย่างรวดเร็ว!

พวกเขารีบถอยออกจากบ้านใหญ่ตระกูลจาง วิ่งบนรถบรรทุกที่พร้อมสำหรับการทำธุรกิจ จากนั้นรถบรรทุกก็เริ่มพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

......

หลังจากขับรถมาไกลจนแน่ใจว่าคนเหล่านั้นไม่ไล่ตามแล้ว พวกเขาก็หยุดอยู่ใต้ป่า

ทุกคนลงจากรถ และจางหัวปินเริ่มนับจำนวนคน

หลังจากนับเสร็จ เขาขมวดคิ้วและถามว่า “ทำไมคุณซาไม่อยู่ที่นี่”

ในขณะนี้ หนึ่งในผู้คุ้มกันของหลินขวางยืนขึ้น และพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า "เขา...หลังจากที่เขามอบบุคคลนั้นให้กับฉันแล้ว ก็ให้พวกเราไปกันก่อน"

เมื่อพูดจบ ทุกคนก็ตกใจ “อะไรนะ?”

ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง และเฉินห้าวพูดขึ้น “คุณซาน่าจะมีทางหนี ไม่ต้องกังวลไป”

จากที่กล่าวมา จางหัวปินยังคงกังวลเล็กน้อย

เฉินอ้าวเจียวถามทันทีว่า "อู๋เฉียงล่ะ? เขาอยู่ที่ไหน?"

บอดี้การ์ดของหลินขวางดูกระอักกระอ่วน และชี้นิ้วไปที่รถบรรทุกคันสุดท้าย "ตรงนั้นแต่..."

เมื่อเฉินอ้าวเจียวได้ยิน ก็อยากจะไปดูแต่ถูกคนๆนั้นขวาง "พี่เฉิน ได้โปรดใจเย็นๆก่อน พี่เฉิน...ฉันคิดว่า พี่เฉินดูดีกว่า.…"

“หมายความว่ายังไง?” ใบหน้าของเฉินอ้าวเจียวดิ่งลง “เกิดอะไรขึ้นกับเขา?”

คนๆนั้นเงียบ