บทที่891 ฉันคือเทียนหัวซาน

รนหาที่ตายเหรอ?

เมื่อซาเฟยหยางได้ยินเช่นนี้ ก็มองเขาอย่างแปลกประหลาด

แม้ซาเฟยหยางจะไม่เก่งเท่าเต้าจ่าง แต่ก็เป็นยอดฝีมือระดับที่สองชั้นสูง ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมีทักษะการทำนายที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองอีกด้วย

ดังนั้น ซาเฟยหยางมองเขาพลางถามอย่างประหลาด “แกคิดว่าฉันรนหาที่ตายจริงเหรอ?”

“ไม่งั้นล่ะ?” ยอดฝีมือระดับที่สองอดไม่ได้ที่ยิ้มอย่างเยือกเย็น “ขยะอย่างแกฉันสามารถฆ่าได้สบาย แต่เห็นแกนิ่งเฉยขนาดนี้ขอให้ฉันเซอร์ไพรส์หน่อยเถอะ”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นฉันก็จะเล่นกับแกเอง!”

เมื่อซาเฟยหยางได้ยินดังนั้น อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ไม่ใช่เพราะท่าทางของเขา แต่เพราะคำพูดของเขาเหมือนกุญแจดอกนึงที่เปิดประตูแห่งความทรงจำ แต่ละฉากที่คุ้นเคยพุ่งออกมาจากประตู

จากนั้น เขาก็นึกขึ้นได้

“ศึกใหญ่เมื่อยี่สิบปีก่อน ฉันก็เข้าร่วมเหมือนกัน” ซาเฟยหยางค่อยๆพูด

เมื่อยอดฝีมือระดับที่สองกำลังจะพุ่งตรงไป ได้ยินเช่นนั้นอดไม่ได้ที่จะชะงัก “นี่มันอะไรกัน?”

เมื่อซาเฟยหยางนึกถึงเรื่องในอดีต อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

เดิมทีไม่ได้อยู่ที่หลันเต่า แต่อยู่ในดินแดนนอกกฏหมายก็คือหนานเจียง

ศึกครั้งนั้น มีคนตายอย่างมาก

ซาเฟยหยางค่อยพูด “ตอนนั้นนั่นแหละ ที่ครอบครัวของฉันถูกสำนักหนานเหมินทำลาย!”

ยอดฝีมือระดับที่สองยิ้มอย่างเย็นชาพลางพูด “นั่นเพราะแกมันไม่มีน้ำยา กฎของการเคารพผู้แข็งแกร่ง ใครอ่อนแอก็ควรถูกทรมาน!”

ซาเฟยหยางค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองยอดฝีมือระดับที่สอง เดิมทีดวงตาที่เฉยเมยตอนนี้เต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย

เมื่อยอดฝีมือระดับที่สองเห็นสายตาของซาเฟยหยาง ทันใดนั้นเขาก็ตกใจกลัวจนถอยหลัง

ในขณะนี้จู่ๆโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น ทำให้ยอดฝีมือระดับที่สองดึงสติกลับมา

เขารู้ว่าตัวเองตกใจเพราะไอ่สัตว์เลื้อยคลานนั่น ในใจนึกโกรธขึ้นมา จากนั้นเขาก็รับโทรศัพท์ ปลายสายเป็นเสียงของยอดฝีมือระดับที่สองอีกคน “นายเป็นอะไร? ทำยังนานขนาดนี้แล้วยังจัดการไม่เสร็จ ทางนี้ก็กำลังจะเริ่มแล้ว!”

เมื่อยอดฝีมือระดับที่สองได้ยินดังนั้น ก็จ้องไปที่ซาเฟยหยางอย่างเย็นชาพลางพูด “รออีกหนึ่งนาทีเดี๋ยวฉันไป”

หลังจากวางสาย สายตาของเขาดุเดือดยิ่งขึ้น “เตรียมพร้อมรึยัง? หลังจากหนึ่งนาทีผ่านไป แกก็จะไม่ได้รับอากาศที่บริสุทธิ์อีกต่อไป!”

ซาเฟยหยางมองไปที่เขาางพูด “คำพูดนี้ขอคืนให้กับแกนะ”

พูดจบซาเฟยหยางก็พุ่งเข้าไป

ยอดฝีมือระดับที่สองเพิ่งเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า พริบตาเดียวซาเฟยหยางก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา เขาผงะไปครู่หนึ่ง

สติยังไม่ทันได้กลับมา มือของซาเฟยหยางก็ได้ตีเข้ากับอกของเขา

“แก…”

เขาพูดเพียงพยางค์เดียว มืออีกข้างของซาเฟยหยางก็ได้ชกไปที่ขมับของเขา มีเสียงดังแกร๊กพอศีรษะเอียงก็ไร้สิ้นเสียง

ซาเฟยหยางโยนเขาออกไปพลางพูดอย่างเยือกเย็น “ไอพวกศัตรูพืช ยังมีหน้ามาบอกว่าพวกฉันเป็นสัตว์เลื้อยคลาน!”

ซาเฟยหยางฟื้นความทรงจำบางส่วนได้เพราะยอดฝีมือระดับสองคนนี้

ยี่สิบปีก่อน เขามีอายุแค่สามสิบกว่าๆตอนนั้นเขาไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านนี้

เห็นคนของสำนักหนานเหมินสังหารหมู่บ้านทั้งหมดพอดี มีเพียงเขาและพี่ของเขาที่หนีมาได้

จากนั้นพวกเขาได้รับการช่วยเหลือจากอาจารย์

ในขณะเดียวกันเขาก็นึกถึงอาจารย์ของพวกเขา ที่มีนามว่าเฮงอี

เขาเป็นคนลึกลับเหมือนกันกับซินชิวและจื่ออี

พรสวรรค์ของซาเฟยหยางและเทียนหัวซานนั้นสูงมาก อายุสามสิบก็เข้าสู่อันดับวรยุทธ

ใช้เวลาสั้นๆไม่กี่ปีก็เข้าสู่อันดับยอดฝีมือระดับที่สอง

ถ้าไป๋ยี่เฟยไม่มีท่าทีที่จองหองล่ะก็ งั้นพรสวรรค์ของซาเฟยหยางและเทียนหัวซานเยอะกว่าไป๋ยี่เฟย

เพียงแต่ว่าสิ่งที่เฮงอีสอนเขาคือเคล็ดฮวงจุ้ย

หลังจากที่เขานึกถึงสิ่งนี้ เขายังนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงนี้แต่มีปัญหานึง พวกซินชิวยังมีชีวิตอยู่แสดงว่าอาจารย์ของเขาก็น่าจะรอด แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหนกันนะ?

ในบรรดาวรยุทธสูงสุดมีคนรู้จักซินลิวและจื่ออี แต่กลับไม่ค่อยมีใครรู้จักเฮงอี นี่มันแปลกมาก

แต่ตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่เขาจะมานั่งคิดเรื่องพวกนี้