บทที่897 ศิษย์พี่

ฉินหัวยกกำปั้นขึ้นและชกใส่เขา

ความแข็งแกร่งของยอดฝีมือระดับที่หนึ่งนั้นสู้ฉินหัวไม่ได้ ผลที่ได้สามารถจินตนาการได้ ฉินหัวต่อยเขาได้อย่างง่ายดายมาก

สำหรับส่วนที่เหลือ ยอดฝีมือระดับที่สองสองสามคนมารวมกันและมียอดฝีมือระดับที่สามมากกว่าสิบที่จะช่วยพวกเขา คู่ต่อสู้ไม่สามารถสู้กลับได้

หลี่เฉียงตงไม่เข้าร่วม แต่สนับสนุนไป๋ยี่เฟยพลางถามว่า "ดาร์สอยู่ที่ไหน?"

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้วและพูดว่า “หนีไปแล้ว”

หลี่เฉียงตงขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น?”

ไป๋ยี่เฟยกัดฟันและพูดว่า “ฉันต่อยเขาด้วยสุดกำลังของฉัน แต่เขาไม่ตอบสนองอะไรเลย!”

ขณะพูด มือของไป๋ยี่เฟยสั่นเล็กน้อย

หลี่เฉียงตงนิ่งหลังจากได้ยินคำพูดนั้น “เขาควรจะเป็นหน่วยฝึกพิเศษ”

ไป๋ยี่เฟยไม่ตอบ เพียงแค่จ้องมองอย่างเกลียดชังไปที่คนของสำนักหนานเหมินที่อยู่กลางทุ่ง จากนั้นเดินทีละก้าวไปทางด้านข้างของอู๋เฉียง และเขาขึ้นบนหลังอีกครั้ง

“เพื่อน เราไปแก้แค้นด้วยกันเถอะ”

ไป๋ยี่เฟยเดินออกไปนอกบ้านใหญ่ตระกูลจางโดยมีอู๋เฉียงอยู่บนหลังของเขา

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลี่เฉียงตงก็วิ่งไล่ตามทันทีขมวดคิ้วพลางถาม “นายจะทำอะไร?”

“ฆ่าดาร์ส” ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างเกรี้ยวกราด “ฉันต้องการล้างแค้นให้อู๋เฉียง”

พูดจบ หลี่เฉียงตงไม่ได้ขัดขวางแต่ออกไปพร้อมกับไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยหยุดเมื่อเห็นสิ่งนี้พลางกล่าวว่า “พ่อครับ รบกวนในส่วนนี้ด้วยนะครับ”

หลี่เฉียงตงชะงักไปชั่วครู่ ดูเหมือนเขาจะต้องการห้ามอะไรบางอย่าง แต่เขาไม่สามารถพูดได้ ท้ายที่สุดเขาไม่ใช่ไป๋ยี่เฟยและเขาไม่เข้าใจความรู้สึกของไป๋ยี่เฟยอย่างเต็มที่

ในที่สุดหลี่เฉียงตงก็พยักหน้าและกล่าวว่า "เอาล่ะ ระวังตัวด้วย"

ไป๋ยี่เฟยส่งเสียงอืมหันหลังและออกจากบ้านใหญ่ตระกูลจาง

......

การต่อสู้ครั้งแรกในบ้านใหญ่ตระกูลจางได้ยุติลงในที่สุด

ยกเว้นดาร์สยอดฝีมือของสำนักหนานเหมิน ทั้งหมดถูกกำจัดออกไป

ที่ห้องโถงของบ้านใหญ่ตระกูลจางในเวลานี้ จางเจิ้นคุกเข่าต่อหน้าทุกคนก้มศีรษะและร้องไห้ "ทุกท่าน ฉัน...ฉันถูกบังคับให้ทำอย่างจำใจ...พวกเขาแข็งแกร่งขนาดนี้ ฉันต่อต้านไม่ไหว ลูกสาวของฉันยังโดนไอ้นั่นทำร้ายฉัน…”

ลูกสาวของจางเจิ้นอยู่ข้างหลังของจางเจิ้น ดูเหมือนเธอจะยังไม่ฟื้นจากอาการช็อกครั้งก่อนและเธอยังคงสั่นอยู่

ในขณะนี้ หลี่เฉียงตงก็มา

คนอื่นๆ หลีกทางให้หลี่เฉียงตง จางเจิ้นเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัวและเหลือบมอง จากนั้นก็ตกตะลึง

หลี่เฉียงตงเดินไปหาจางเจิ้น และช่วยพยุงจางเจิ้นขึ้น

คนอื่นๆ ประหลาดใจที่เห็นฉากนี้

ในเวลานี้ หลี่เฉียงตงเอ่ยปาก "ศิษย์พี่"

จางเจิ้นมองไปที่หลี่เฉียงตงด้วยความงุนงง ราวกับยากที่จะเชื่อ

......

เมื่อสามสิบกว่าปีที่แล้ว หลี่เฉียงตงซึ่งตอนนั้นอายุแค่สิบขวบ เขาอาศัยอยู่กับแม่ที่บ้านหลังเล็กสภาพทรุดโทรมและกำลังก่อไฟเพื่อผิงไฟให้อุ่นๆ

ในเวลานี้ มีหญิงสาวสวยคนหนึ่งมาที่บ้านพร้อมกับลูกที่อายุเกือบเท่าๆกับเขา

เสียงของผู้หญิงคนนั้นสดใส “น้อง อยู่บ้านคนเดียวเหรอ?”

หลี่เฉียงตงเห็นว่าผู้หญิงคนนี้ ก็มีท่าทีหวาดกลัวเล็กน้อยจึงถามอย่างระมัดระวัง “พวกคุณ...พวกคุณมีอะไรรึเปล่า?”

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “คือแบบนี้นะ อากาศหนาวเกินไป เมื่อเราผ่านไปที่นี่เราเห็นดาวอังคาร อยากจะผิงไฟให้อุ่นๆได้มั้ย?”

หลี่เฉียงตงเหลือบมองแม่ของเขาแม่ของเธอยังคงสั่นเทาอยู่ใต้ผ้าห่ม ดังนั้นหลี่เฉียงตง จึงพูดอย่างกล้าหาญว่า "ขออภัย... ไม่สะดวก"

ผู้หญิงคนนั้นยังสังเกตเห็นว่ามีผู้หญิงที่อ่อนแอและตัวสั่นอยู่บนเตียง

“เธอ...” ทันทีที่เสียงของผู้หญิงดังขึ้น หลี่เฉียงตงก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนกและปิดกั้นเตียงทันที “ไปให้พ้น! อย่ามายุ่ง!”

ผู้หญิงคนนั้นถามว่า “แม่คุณเหรอ?”

หลี่เฉียงตงมองดูเธออย่างระมัดระวัง “เธอต้องการทำอะไร?”

ผู้หญิงคนนั้นถามอีกครั้ง "ป่วยเหรอ?"