บทที่898 เขตที่สอง

จางเจิ้นเผชิญหน้ากับเฉินอ้าวเจียว ขณะนี้การแสดงออกของเขาหายไปจากความระมัดระวังและความอ่อนน้อมถ่อมตนที่เขาเพิ่งเป็น กลับกลายเป็นว่าหยิ่งเล็กน้อย "อาจารย์รับศิษย์ใหม่เหรอ? คาดไม่ถึงจริงๆ!”

“ตอนนี้ฉันเป็นยอดฝีมือระดับที่สองชั้นกลางแล้ว ไม่รู้ว่านายเป็นยังไงบ้าง?”

หลังจากพูดเช่นนี้ เขาก็เหลือบมองหลี่เฉียงตงและกล่าวว่า "อย่างไรก็ตาม ต่อให้ความแข็งแกร่งของนายเป็นอย่างไรก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน”

เฉินอ้าวเจียวอายุน้อยกว่าเขามาก เขาเรียนมาอย่างน้อยสิบปีซึ่งนานกว่าเฉินอ้าวเจียว ความต่างของสิบปีนั้นไม่ง่ายนักที่จะตามทัน ดังนั้นในความเห็นของเขาความแข็งแกร่งของเฉินอ้าวเจียวนั้นไม่สูงเท่ากับเขาอย่างแน่นอน

"ฮ่า!"

จางเจิ้นตะโกนถอดเสื้อของเขาออกและตั้งท่าโจมตี

“ศิษย์น้อง ล่วงเกินแล้ว”

หลังจากพูดจบก็รีบพุ่งไปที่เฉินอ้าวเจียว

"พัฟ!"

เฉินอ้าวเจียวสะบัดเบาๆ มีดในมือก็แทงเข้าไปในหน้าอกของจางเจิ้นโดยตรง

จางเจิ้นหยุดชั่วคราวราวกับว่าเขาได้รับการฝังเข็มอย่างกะทันหัน

เขามองลงไปที่มีดบนหน้าอก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

“นี่มัน…เป็นไปได้ยังไงกัน”

เฉินอ้าวเจียวมองเขาอย่างเย็นชาและพูดว่า “หนึ่งความแข็งแกร่งของฉันเพิ่งจะทะลุผ่านระดับสองชั้นสูง สองฉันไม่ใช่ศิษย์น้องของคุณ ศิษย์น้องคือไป๋ยี่เฟย”

“และเขาเป็นยอดฝีมือระดับที่หนึ่งชั้นกลาง”

จางเจิ้นตกใจมากเมื่อได้ยินคำเหล่านี้ เขาไม่สนใจแม้แต่ความเจ็บปวด

ในเวลานี้ หลี่เฉิงตงพูดนิ่งๆ “ศิษย์พี่ ฉันบอกแล้วว่าพี่เดินผิดทางแล้ว”

เฉินอ้าวเจียวพูดต่อ “ไม่ว่าคุณจะถูกบังคับหรือไม่ก็ตาม การร่วมมือกับศัตรูและทรยศนั้นเป็นเรื่องจริงและจะไม่มีวันยอม และเป็นเพราะความผิดของคุณที่ทำให้น้องชายของฉัน อู๋เฉียงเสียชีวิตอย่างน่าอนาจใจ”

“แต่ถึงแม้อาจาร์ยจะอยู่ที่นี่ด้วย แม้ว่าฉันต้องตายฉันก็จะฆ่าคุณ”

“ไม่ ไม่...” จางเจิ้นส่ายหัวด้วยความตกใจ

"พ่อ!"

จางเจิ้น“ปัง”ล้มลงกับพื้นและเสียชีวิตด้วยการ

หลี่เฉียงตงเดินไปนั่งยองๆตบร่างกายของจางเจิ้นแล้วพูดเบาๆว่า "ศิษย์พี่ขอให้ไปสบาย ฉันจะดูแลลูกสาวของพี่และปล่อยให้เขาใช้ชีวิตอย่างไร้ซึ่งความกังวล"

เฉินอ้าวเจียวมองไปที่หลี่เฉียงตงด้วยท่าทางแปลกๆ

หลังจากที่หลี่เฉียงตงยืนขึ้น เขาอธิบายว่า "เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ศิษย์พี่รู้ว่าเขาไม่สูงและอาณาจักรของเขาไม่สามารถปรับปรุงได้อย่างรวดเร็ว ดังนั้นในที่สุดเขาก็จากไป"

“ตอนนี้ทำได้แค่โทษตัวเองที่เดินผิดทาง ถึงได้มีจุดจบเช่นวันนี้”

เฉินอ้าวเจียวไม่ได้พูดอะไร

หลี่เฉียงตงหันกลับมาและพูดกับลูกสาวของจางเจิ้นว่า “เธอสามารถโกรธเคืองฉันได้ และฉันจะไม่ห้ามเธอ ฉันสัญญากับพ่อของเธอว่าจะดูแลเธอ ดังนั้นฉันจะไม่ผิดสัญญา”

“ไปกับฉัน ฉันจะดูแลเธอให้ปลอดภัย และจะให้โอกาสเธอแก้แค้นในภายหลัง”

ลูกสาวของจางเจิ้นไม่ตอบสนอง แต่นอนบนร่างของจางเจิ้นและร้องไห้เสียงดัง

......

ไม่นานหลังจากที่ไป๋ยี่เฟยเดินออกไปพร้อมกับอู๋เฉียงบนหลังของเขา พบว่ามีคนอยู่ข้างหลังเขา

หลังจากที่เขาหยุดนิ่ง เขาตะโกน"ใคร ออกมา!"

หลิวเสี่ยวอิงเดินออกไปช้าๆ ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้วเมื่อเห็นมัน "คุณทำอะไรน่ะ?"

“แล้วคุณล่ะ? คุณจะไปทำอะไร?” หลิวเสี่ยวอิงเดินตามไป๋ยี่เฟยไม่กี่ก้าว

ไป๋ยี่เฟยพูดเบา ๆ “แก้แค้น!”

หลิวเสี่ยวอิงอุทานพลางพูด "ฉันรู้ว่าคุณกำลังจะไปแก้แค้น แต่คุณจะแก้แค้นที่ไหน?"

ไป๋ยี่เฟยตอบอย่างแผ่วเบา “เขาหนีไปแล้ว ยกเว้นเขตที่สองก็เขตที่ห้า เขาไม่มีที่อื่นให้ไปอีกแล้ว”

“ฉันจะไปกับคุณ” หลิวเสี่ยวอิงพูดด้วยรอยยิ้ม เสียงผ่อนคลายมากขึ้นราวกับว่าฉันจะเล่นกับคุณ

ไป๋ยี่เฟยมองเธอด้วยความประหลาดใจ และเพราะเรื่องของอู๋เฉียงดวงตาของเขายังคงเย็นชา

หลิวเสี่ยวอิงดูเหมือนจะตอบสนองเมื่อเธอสบตาเขา ถอยหนึ่งก้าวแล้วมองเขาอย่างระมัดระวัง "ฉันขอโทษ ฉันไม่ควรหัวเราะ"