บทที่899 สะกดรอยตาม

ยกเว้นหลี่เสว่ ดูเหมือนไม่มีใครแตะหัวเขา

ความรู้สึกของไป๋ยี่เฟยในเวลานี้ช่างละเอียดอ่อนมาก และเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะตอบสนองอย่างไรชั่วขณะหนึ่ง

จากนั้นหลิวเสี่ยวอิงก็ก้มศีรษะลงเล็กน้อยและจูบเบาๆที่ศีรษะของไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยตกตะลึง

จู่ๆในหัวก็รู้โล่งและมีเสียงวิ้งๆ

เขาไม่เคยคิดว่าเขารู้สึกอย่างไรในตอนนี้ จูบที่อ่อนโยนของหลิวเสี่ยวอิงทำให้เขารู้สึกมีอารมณ์

อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ไม่ถูกต้อง

ดังนั้นไป๋ยี่เฟยจึงยื่นมือออกไปผลักหลิวเสี่ยวอิงออกไป

แต่หลิวเสี่ยวอิงเคลื่อนไหวเร็วกว่าเขา เธอยืนขึ้นหนึ่งก้าวก่อนหน้านี้ถอยหนึ่งก้าว แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันจะไปหาดูว่ามีอะไรที่สามารถใช้ได้บ้าง”

พูดเสร็จก็หันหลังเดินออกไป

เธอทำการเคลื่อนไหวชุดนี้อย่างเป็นธรรมชาติมาก ราวกับว่ามันควรจะเป็นแบบนี้

ไป๋ยี่เฟยนั่งอยู่ในความงุนงงเป็นเวลานาน

หลังจากนั้นไม่นานหลิวเสี่ยวอิงก็กลับมา เธอหารถเข็นและพูดว่า "ดูสิ!"

ไป๋ยี่เฟยก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้งและมองไปที่หลิวเสี่ยวอิงพลางพูดอย่างจริงจัง "เสี่ยวอิงเราต้องคุยกันอย่างจริงจัง"

หลิวเสี่ยวอิงเพิกเฉยต่อสิ่งที่เขาพูด เพียงแค่หยิบแว่นกันแดดออกมาแล้วหันกลับมาใส่ไว้บนใบหน้าของอู๋เฉียง “เรียบร้อยไปกันเถอะ ไปแก้แค้นกันเถอะ”

......

ถนนในเมืองในเขตที่สองก็ไม่ต่างจากเมืองที่เจริญบนแผ่นดินใหญ่มากนัก บนถนนมีคนเดินและร้านค้ามากมาย

ผู้คนบนท้องถนนรู้สึกทันสมัยกว่าคนในเขตอื่นๆ ในแง่ของการแต่งตัว และดูเหมือนว่าหลายคนจะก้าวนำหน้าพวกเขาราวๆสิบหรือยี่สิบปี

และบนถนนสายดังกล่าว ก็มีการผสมผสานที่แปลกประหลาดปรากฏขึ้น

ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะอายุประมาณสี่สิบปีกำลังเข็นรถเข็น และในเก้าอี้รถเข็นมีชายคนหนึ่งสวมแว่นกันแดดที่มีผ้าห่มสีดำที่ขาของเขา และข้างๆพวกเขาเป็นชายหนุ่มรูปงามเหมือนผู้หญิง

พวกเขาเดินช้าๆบนถนนเหมือนคนทั่วไป แต่เนื่องจากการผสมผสานที่แปลกประหลาดทำให้คนเดินถนนมาไปจะมองโดยไม่รู้ตัว

แน่นอน แค่ดูครั้งสองครั้งก็ไม่มีใครสนใจเป็นพิเศษ

อันที่จริงคนสามคนนี้คือไป๋ยี่เฟย, หลิวเสี่ยวอิงและอู๋เฉียง

ไป๋ยี่เฟยกระซิบกับหลิวเสี่ยวอิง "ฉันเพิ่งมาที่นี่ เพื่อให้ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ฉันพบไอ้สารเลวนั่น ฉันจะกลับไปทันทีหลังจากแก้แค้นเธอไม่ต้องตามฉันมา ตามฉันยังไงมันก็ไม่สะดวกอยู่แล้ว"

แต่หลิวเสี่ยวอิงยิ้มและพูดว่า "ไม่ ฉันสะดวกสำหรับฉันที่จะตาม คุณไม่คิดว่าฉันปลอมตัวคุณเหรอ? และสำหรับฉันมันอาจทำให้ไอ่เลวนั่นสับสนได้”

ไป๋ยี่เฟยอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ๆหลิวเสี่ยวอิงก็ยื่นมือออกมาจับเขาทำให้ไป๋ยี่เฟยตกตะลึง

ในเวลานี้ มีคนสองคนในชุดดำและแดงเดินมาหาพวกเขา

ไป๋ยี่เฟยแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นและผลักอู๋เฉียงไปข้างหน้า

ชายสองคนในเครื่องแบบเหลือบมอง และพวกเขาเพิกเฉย

หลังจากเดินจากไป หลิวเสี่ยวอิงก็พิงไป๋ยี่เฟยและพูดอย่างเงียบๆว่า "ไม่ต้องกังวล ฉันรู้วิธีป้องกันตัวเอง"

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้พูดอะไร แต่เพียงยื่นรถเข็นให้หลิวเสี่ยวอิงและในที่สุดก็แนะนำ "หาที่ซ่อนให้ตัวเองด้วย"

หลังจากพูดจบ เขาก็หันกลับมาและวิ่งไปหาชายสองคนในเครื่องแบบ

เนื่องจากไป๋ยี่เฟยเข้าไปในพื้นที่เขตสอง และเขาพบเจอปัญหาหนึ่ง

เขตที่สองรุ่งเรืองมาก เมืองก็ใหญ่มากด้วย ดูเหมือนว่ามีอาคารที่เจริญรุ่งเรืองมากมายในเมืองชั้นหนึ่งบนแผ่นดินใหญ่และเขาไม่เคยไปเขตที่สอง เขาไม่รู้ว่ารังของตระกูลเจิ้งอยู่ไหน?

คนเหล่านั้นจากสำนักหนานเหมินจะต้องซ่อนตัวอยู่ในตระกูลเจิ้งแน่ๆ แต่ถ้าคุณถามผู้คน คุณจะเปิดเผยตัวเองทันที และทุกเขตพิเศษเฉพาะ ไม่ต้องพูดถึงเขตที่สองเพราะเป็นเขตที่เจริญรุ่งเรืองที่สุด แม้แต่คนในเขตที่สองจะดูถูกคนในเขตอื่นโดยไม่รู้ตัว

ดังนั้นภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เมื่อไป๋ยี่เฟยเห็นชายสองคนในเครื่องแบบเขาคิดว่าบางทีพวกเขาอาจเป็นของตระกูลเจิ้ง

เนื่องจากไม่สามารถถามคนอื่นได้และไม่ต้องการค้นหาอย่างไร้จุดหมาย ดังนั้นตามสองคนนี้น่าจะสามารถรู้ตำแหน่งของตระกูลเจิ้งได้

แต่น่าเสียดายที่ไป๋ยี่เฟยติดตามพวกเขามาเป็นเวลานาน เพียงพบว่าชายสองคนนี้เดินเข้าไปในบาร์โดยตรง

ไป๋ยี่เฟยมองออกไปข้างนอกครู่หนึ่งและครุ่นคิด ในขณะนั้นเขาก็เดินตามไปด้วย

แสงไฟกะพริบในบาร์ เสียงเพลงและเสียงประสานกันเสียงดังมาก