บทที่900 นี่คือบ้านของฉัน

“ทำไม? เมื่อกี้ยังอยากเป็นฮีโร่ ตอนนี้แกจะรีบไปที่ไหน?”

เมื่อเห็นว่าไป๋ยี่เฟยจะออกไปพี่จางเหยียดมือออกและกดไหล่ของเขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย “ยังไม่ได้เริ่มก็กลัวแล้วเหรอ?”

ชายสองคนในเครื่องแบบเดินออกจากบาร์แล้ว ในเวลานี้ไป๋ยี่เฟยไม่กลัวที่จะดึงดูดความสนใจ ดังนั้นเขาพูดโดยตรงว่า “ให้เวลาคุณสามวินาที ปล่อยเดี๋ยวนี้!”

"ไอ้เหี้ย!"

“ตึง!”

คำพูดของไป๋ยี่เฟยทำให้พี่จางโกรธทันที หยิบขวดไวน์ขึ้นมาทุบหัวของไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยยกมือขึ้น ขวดไวน์ก็กระทบแขนของเขาจนขวดแตก เศษแก้วและไวน์แตกหกลงบนพื้น

พี่จางพูดด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง "บนถนนเขตเหนือในเขตที่สอง ไม่มีใครกล้าพูดกับฉันแบบนี้? แกรนหาที่ตายใช่มั้ย?"

ผู้หญิงข้างๆไป๋ยี่เฟยตกใจกลัว

การเคลื่อนไหวที่นี่ดังมากจนดึงดูดความสนใจของผู้คนรอบข้าง และพวกเขาก็เฝ้าดู

แม้แต่เพลงในบาร์ก็หยุดลง

ไป๋ยี่เฟยเอื้อมมือออกไปเช็ดคราบไวน์ที่แขนของเขา ตบที่เศษแก้วแล้วพูดอย่างแผ่วเบา "เรื่องสิ้นเปลืองน่าอับอาย"

เขาสงบนิ่งมากจนทุกคนประหลาดใจเล็กน้อย

พี่จางพ่นลมหายใจอย่างเย็นชาเมื่อเห็นสิ่งนี้ "ทำเป็นทำเหี้ยอะไร? ฉันบอกแล้วไงว่าไม่มีใครกล้าแกล้งทำเป็นต่อหน้าฉัน!"

“เดิมทีฉันไม่อยากมีปัญหา” ไป๋ยี่เฟยส่ายหัวเล็กน้อย “แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าไม่มีทางเลิกแล้ว”

“ไอ้เวร...” พี่จางเป็นคนอารมณ์รุนแรง และในขณะที่พูดเขาก็ทุบไป๋อี้เฟยด้วยหมัด

“ผัวะ!”

หลังจากเสียงดัง ชายคนนั้นก็ล้มลงกับพื้น

แต่คนที่ล้มไม่ใช่ไป๋ยี่เฟย แต่เป็นพี่จาง

ทุกคนในนี้เห็นไม่ชัดเจนว่าไป๋ยี่เฟยเคลื่อนไหวอย่างไร

ลูกน้องของพี่จางตกตะลึงครู่หนึ่ง หลังจากตอบสนองทั้งสองก็รีบช่วยลูกพี่ของพวกเขา ส่วนที่เหลือทั้งหมดพุ่งไปที่ไป๋ยี่เฟย

ทุกคนที่สู้กับไป๋ยี่เฟยล้วนมีไม้ ขวดไวน์และอื่นๆ

"อ๊ะ!"

เด็กสาวกลัวมากจนเขากรีดร้อง และกุมศีรษะของเขาไม่กล้ามอง

อย่างไรก็ตาม หลังเกิดเสียงติงๆตังในนั้นก็ได้เงียบลง

ผู้หญิงคนนั้นปล่อยมืออย่างลังเล แล้วเธอก็ตกตะลึง

ลูกน้องมากกว่าสิบที่ขึ้นมาทั้งหมดถูกเตะลงกับพื้น หรือโต๊ะถูกทุบจนพังยับเยิน

คนอื่นๆ ก็ตกตะลึงเช่นกัน

พี่จางและลูกน้องของเขาทั้งหมดล้มลง มีเพียงไป๋ยี่เฟยที่ยังคงยืนอยู่ตรงนั้นเช่นเดียวกับว่าเขาไม่ได้ออกแรงเลย

ไป๋อี้เฟยเป็นยอดฝีมือระดับที่หนึ่ง เหมือนกับเล่นกับกลุ่มคนที่ยังไม่ถึงระดับสี่ด้วยซ้ำ

ไป๋ยี่เฟยหันหลังกลับและเดินออกไปโดยไม่เข้าไปพัวพันมากนัก

แต่ผู้หญิงคนนั้นได้สติและเดินตามทันที

“ลุง รอฉันด้วย!”

ผู้หญิงคนนั้นตามไป๋อี้เฟยโดยที่ยังถือรองเท้าส้นสูงอยู่ในมือ

ไป๋ยี่เฟยไม่สนใจเธอ แต่พูดอย่างเย็นชา “ไปให้พ้น!”

ผู้หญิงคนนั้นเดินตามไป๋ยี่เฟยและพูดว่า “วันนี้ฉันขอบคุณลุงมาก ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉัน!”

ในขณะนี้ ชายในเครื่องแบบสองคนหยุดกะทันหัน แต่ละคนจุดบุหรี่และยืนสูบบุหรี่ ไป๋อี้เฟยก็หยุดหันหลังพิงกำแพง

เมื่อหญิงเห็นดังนั้น เธอจึงตามไปทันทีว่า “ลุงหล่อมากเยี่ยมมาก ฉันจะเชิญไปทานอาหารเย็นขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉัน”

ไป๋ยี่เฟยไม่สนใจเธอ

ผู้หญิงคนนั้นวอแวอีกครั้ง “ฉันพูดจริงๆ นะ ฉันเชิญลุงไปทานอาหารเย็นฉันอยากขอบคุณจริงๆ”

“ไม่จำเป็น” ไป๋ยี่เฟยลืมตาขึ้นและเห็นชายสองคนจากไปอีกครั้ง พูดอย่างไร้อารมณ์และรีบตามไป