บทที่901 เขาคือแฟนฉัน

ทันใดนั้น ไป๋ยี่เฟยก็มีความคิดอย่างหนึ่งขึ้นมา

“เรื่องที่ใช้ตัวเข้าแลก ฉันรู้สึกว่าสามารถลองใคร่ครวญดูได้” ไป๋ยี่เฟยกล่าวกับเจิ้งหยู่ยานยิ้มๆ

เจิ้งหยู่ยานเห็นไป๋ยี่เฟยท่าทางไม่คล้ายกับล้อเล่น ก็พลันลนลานทันที โบกมือติดๆ กันก่อนจะกล่าวว่า “ไม่ๆๆ คุณอา ความหมายของฉันคือจะให้คุณแกล้งเป็นแฟนฉันต่างหาก เพื่อเกทับทางฝั่งพ่อฉัน ถ้าพ่อฉันจะให้ฉันแต่งงานกับคุณจริงๆ พวกเราก็จะแต่งกันหลอกๆ คุณเข้าใจความหมายของฉันใช่ไหมคะ?”

“ถึงเวลาฉันจะต้องตอบแทนคุณอย่างงามแน่นอน”

ไป๋ยี่เฟยนับว่าเข้าใจขึ้นมาแล้ว เจิ้งหยู่ยานแค่ต้องการที่หลบภัยสักแห่ง หรือก็คือโล่กำบังนั่นเอง ก็เลยบังเอิญมาหมายตาตนเองใช่หรือไม่

นี่ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะไม่มองผู้หญิงตรงหน้านี้ใหม่เสียแล้ว

เจิ้งหยู่ยานยังอายุไม่มาก แต่ใบหน้ากลับแต่งแต้มเครื่องสำอางหนาเตอะ จึงไม่สามารถมองเห็นหน้าตาของเธอได้ชัดเจนทั้งหมด

จู่ๆ ไป๋ยี่เฟยก็กล่าวยิ้มๆ ว่า “แล้วเธอจะตอบแทนฉันยังไง?”

“ให้เงินคุณไงคะ!” เจิ้งหยู่ยานกล่าวอย่างเป็นธรรมชาติ

ไป๋ยี่เฟยกล่าวขึ้นอีกว่า “เธอรู้สึกว่าฉันดูเป็นคนไม่มีเงินงั้นเหรอ?”

“เปล่าค่ะ” เจิ้งหยู่ยานส่ายหน้า “ตอนคุณอยู่ที่ผับบอกว่าต้องการจะเลี้ยงเหล้าพวกพี่จาง คุณจะต้องไม่ขาดเงินแน่”

ไป๋ยี่เฟยยักไหล่ “ดังนั้นเธอจึงรู้สึกว่าฉันจะสนใจเงินแค่นั้นของเธอเหรอ?”

แต่เจิ้งหยู่ยานกลับยิ้ม แล้วชี้ไปที่บ้านใหญ่ของตระกูลเจิ้งพร้อมกับพูดว่า “คุณมีเงินน่ะมีเงิน แต่ต่อให้คุณมีเงินแค่ไหนยังจะสามารถมีเงินมากกว่าตระกูลเราได้หรือ?”

“อีกทั้งยิ่งเป็นคนมีเงิน ก็ยิ่งไม่ถือสาว่าจะมีเงินมาก คุณว่าจริงไหม?”

มองสีหน้าท่าทางของเจิ้งหยู่ยาน ราวกับคว้าจับความคิดของไป๋ยี่เฟยได้อย่างแม่นยำ

ไป๋ยี่เฟยเห็นเช่นนี้ก็ยิ้มออกมา ถือโอกาสพูดตามน้ำไปด้วย “เธอพูดได้ถูกต้อง ไม่มีใครไม่ชอบเงิน”

เจิ้งหยู่ยานได้ยินคำนี้ก็ยิ้มแย้ม ทำท่าทางราวกับมันก็เป็นเช่นนี้แหละ จากนั้นก็พูดว่า “อย่างนั้นคุณก็รับปากแล้ว?”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้าก่อนจะกล่าวอีกว่า “อย่างนั้นพวกเราจะไปพบพ่อเธอเดี๋ยวนี้เลยไหม?”

“เดี๋ยวนี้?” เจิ้งหยู่ยานประหลาดใจเป็นอย่างมาก “ทำไมคุณร้อนใจยิ่งกว่าฉันอีก?”

ไป๋ยี่เฟยกล่าวขึ้นยิ้มๆ ว่า “ย่อมเป็นเพราะฉันอยากจะจับก้อนทองจนแทบจะรอคอยไม่ไหว”

เจิ้งหยู่ยานได้ยินก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงแค่พูดว่า “อย่างนั้นคุณรอฉันเดี๋ยว ฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”

“ใส่ชดนี้ไม่ได้เหรอ?” ไป๋ยี่เฟยถาม

เจิ้งหยู่ยานถลึงตาใส่ไป๋ยี่เฟยแวบหนึ่ง “หากให้พ่อฉันเห็น จะต้องตีฉันตายแน่!”

พอกล่าวจบ เจิ้งหยู่ยานก็หมุนตัววิ่งเข้าไปในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งที่อยู่ในละแวกนั้น

ไป๋ยี่เฟยเห็นเธอกุลีกุจอวิ่งเข้าไป ก็อดส่ายศีรษะไม่ได้ “ที่จริงมันก็ดีอยู่นะ”

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง สาวสวยในชุดเดรสลายดอกไม้สีขาวคนหนึ่งก็เดินออกมา เธอเดินมาหยุดตรงหน้าไป๋ยี่เฟย จากนั้นก็เอื้อมมือมาคล้องแขนเขาไว้ “คุณอา พวกเราไปกันเถอะค่ะ”

ไป๋ยี่เฟยชะงักไป

ผู้หญิงที่ดูสวยบริสุทธิ์ราวกับดอกบัวสีขาวคนนี้ ถึงกับเป็นเจิ้งหยู่ยานที่แต่งหน้าหนาเตอะคนเมื่อกี้!

แน่นอนว่าการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ไม่ได้ทำให้ไป๋ยี่เฟยประหลาดใจที่สุด สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุดคือ เพราะการที่เขาพบว่าผู้หญิงคนนี้หน้าตาเหมือนกับเหลียงยู่มาก

ไม่ใช่แค่เหมือนเพียงไม่กี่ส่วน แต่เหมือนราวกับฝาแฝดเลยทีเดียว

ทั้งสองคนเหมือนกันมากเกินไปจริงๆ เขาแทบจะมีความรู้สึกแบบเดียวกับที่มองเหลียงยู่

ไป๋ยี่เฟยอดไม่ได้ที่จะคิดถึงคนเหล่านี้ขึ้นมา

เหมือนกันได้ถึงขนาดนี้ จะต้องมีความเกี่ยวข้องกันอย่างแน่นอน เห็นทีความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาดูจะไม่ธรรมดาเสียแล้ว

ทั้งสองคนเดินไปยังบ้านใหญ่ตระกูลเจิ้งพร้อมกัน

ตอนที่เดินไปถึงหน้าประตู คนที่มีหน้าที่เฝ้าประตูก็รีบก้มหน้าทักทาย “คุณหนูรอง”

แต่สายตาของพวกเขาต่างมองไปที่ไป๋ยี่เฟย จากนั้นก็ทำสีหน้าแปลกใจ

เจิ้งหยู่ยานไม่ได้สนใจ เธอเกี่ยวแขนของไป๋ยี่เฟยไว้ เดินเข้าไปด้วยความสง่างามเป็นอย่างยิ่ง

คนเหล่านั้นเห็นคนเดินจากไปแล้ว ก็กระซิบกระซาบกันเสียงต่ำ

“คนคนนั้นเป็นใครกัน?”

“ท่าทางพวกเขาดูสนิทสนมกันมาก”

“แต่ผู้ชายคนนั้นน่าจะอายุสี่สิบได้แล้วนะ?”