บทที่927 รางวัลออสการ์

ไป๋ยี่เฟยรับรู้ได้ว่าดาร์สใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว สุดท้ายเขาจึงออกแรงสุดชีวิต"ไปตายซะ!"

"เอ่อ......"

ดาร์สพยายามดิ้นอย่างสุดชีวิต โบกมือทั้งสองข้างพยายามจะสูดอากาศน่าเสียดายที่เขาทำไมได้

สุดท้ายเขาก็ทนต่อไปไม่ไหว ล้มลงไปที่พื้นดังโครม

ไป๋ยี่เฟยก็ล้มลงไปด้วย ก่อนจะกดดาร์สลงไปที่พื้น

ดาร์สเหลือกตาทั้งสองข้าง ท่าทางดิ้นรนก็ค่อยๆน้อยลง น้อยลงไปเรื่อยๆ......

"เชี่ย!ท่านดาร์สถูกควบคุม!"

"เร็ว!ท่านดาร์สจะไม่ไหวแล้ว!"

"ลุยเว้ย!"

แต่ในขณะที่พวกเขาจะบุกเข้าไปนั้น หยุนอิงก็เอ่ยเสียงเย็นขึ้นมา "ไอ้พวกโง่ แกลืมไปแล้วหรือไงว่าที่นี่ฝังวัตถุระเบิดเอาไว้?"

ทุกคนพอได้ยินดังนี้ก็พากันชะงัก ก่อนจะหยุดตามกันๆ

......

บนเนินเขาสูงนั้น ดาร์สแน่นิ่งไปแล้วไป๋ยี่เฟยก็ค่อยๆคลายมือ แต่เขายังไม่ได้ปล่อยดาร์ส เพราะเขาพบว่าดาร์สยังไม่ได้หมดลมหายใจ

และตอนนั้นเองไป๋ยี่เฟยก็ค่อยๆหยิบมีดสั้นออกมาจากเอว ยกมีดขึ้นก่อนจะแทงไปที่คอของดาร์สอย่างรุนแรง

"เฮือก!"

ดาร์สเบิกตากว้างทันที

วินาทีนั้น ดาร์สที่ดูเหมือนจะยังมีชีวิต แต่พอถูกมีดสั้นแทงเข้าที่ลำคอ จุดลมปราณของเขาก็โดนสกัดเอาไว้ พลังอ้านจิ้งของเขาก็สลายออกไปความแข็งแกร่งดังเหล็กก็หายไปเช่นกัน

นี่เป็นสาเหตุที่ไป๋ยี่เฟยปล่อยให้เขามีลมหายใจเฮือกสุดท้าย

เขาต้องการให้ดาร์สรับรู้หรือความทรมานที่อู๋เฉียงเคยได้รับ

ไป๋ยี่เฟยลุกขึ้นนั่งก่อนจะดึงมีดออกมา

ดาร์สที่อยากจะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดก็ร้องไม่ออก ทำได้เพียงมองไป๋ยี่เฟยอย่างหวาดกลัว

ไป๋ยี่เฟยมองเขาอย่างเลือดเย็นพลางเอ่ย"ตอนที่มึงฆ่าคนอื่นมึงก็ควรรู้ไว้ว่า มันก็ต้องมีสักวันที่คนอื่นจะฆ่ามึง!"

"ฉึก!"

ไป๋ยี่เฟยแทงมีดลงไปที่คอของดาร์สอีกครั้ง

"เอ่อ......"

"มีดนี้เพื่อพี่น้องของฉันที่ตายไป!"

"ต่อไปก็เพื่ออู๋เฉียง"

พอพูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็หยิบแขนของดาร์สมาข้างหนึ่งพร้อมกับใช้มีดฟันอย่างรุนแรง จนแขนข้างนั้นก็กระเด็นออกไป พร้อมกับเลือดที่สาดกระเซ็นในอากาศ สุดท้ายก็ลอยตกเนินเขาสูงลงไป

"ปึก!"

แขนที่เต็มไปด้วยเลือดตกลงไปอยู่ตรงหน้าของพวกหนานเหมินพอดี

เลือดผสมกับสายฝนที่ตกลงมา พร้อมกับค่อยๆซึมลงในโคลน

พวกหนานเหมินที่อวดดีพวกนั้นพอเห็นฉากนี้เข้าก็พากันเบิกตากว้าง

"ไอ้เหี้ยเอ้ย กูจะฆ่ามึง!"

"ไอ้ห่า ถ้ามึงแน่จริงก็อย่าลงมานะ!"

"กูจะเอามึงให้ตาย!"

หลังจากหายตะลึง พวกเขาก็พากันด่าทอไป๋ยี่เฟย

มีเพียงหยุนอิงที่มองเหตุการณ์นี้นิ่งๆ ไม่มีความหวั่นไหวใดๆบนใบหน้า

......

บนเนินเขาสูง ไป๋ยี่เฟยก็ยกแขนอีกข้างขึ้นมาตัด

"ทำอะไรไว้ก็ได้อย่างนั้น!"

จากนั้นก็ใช้มีดตัดขาข้างหนึ่งของดาร์ส

"กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมคืนสนอง!"