บทที่985 สงสัย

“ฉันจะช่วยพวกนายออกไปก่อน มีคำพูดอะไรค่อยพูดกันภายหลัง” ไป๋ยี่เฟยกล่าวเสียงเรียบ

ฉุงเฉ่าเจว๋กับฉุงลี่หย่าก็เข้าใจเช่นกัน จึงพยักหน้า

จากนั้นไป๋ยี่เฟยก็ตรงไปเปิดประตู มองเห็นยามเฝ้าหน้าประตู ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง สับมือลงไปสองครั้งติดกัน คนโดนก็สลบไปทันที

ไป๋ยี่เฟยเดินอยู่ด้านหน้า ฉุงลี่หย่าประคองฉุงเฉ่าเจว๋เดินอยู่ด้านหลัง หลบคนเดินตรวจตราสองสามครั้งก็มาหยุดตรงข้างกำแพงรั้ว

ไป๋ยี่เฟยกำลังจะช่วยพวกเขาหนีไปจากบนกำแพงรั้ว กลับกลายเป็นว่าในจุดที่ห่างออกไปจู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนเสียงหนึ่งดังเข้ามา

“ใครอยู่ตรงนั้น! อย่าขยับ!”

ทั้งสามคนต่างถูกทำให้ตกใจกันหมด

ไป๋ยี่เฟยหันหน้าไปมอง ปรากฏคนคนหนึ่งพุ่งออกมาจากในที่มืด ฝ่ามือเขาซัดไปที่ไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยไม่ทันคิดมาก ก็ออกหมัดปะทะกันอย่างรวดเร็ว

“พลั่ก!”

คนทั้บสองถอยหลังไปสองก้าวพร้อมกัน

คนตรงหน้าประหลาดใจในฝีมือของไป๋ยี่เฟยอยู่บ้าง จากนั้นก็กล่าวเยาะหยันว่า “ที่แท้ ยังมีฝีมือด้วย”

และเวลานี้ไป๋ยี่เฟยก็ได้สติคืนมาในที่สุด เสียงนี้เขาคุ้นเคยอย่างมาก ที่แท้ก็คือสวีเต้าจ่าง

สวีเต้าจ่างยืดคอตะโกนเสียงดังว่า “ใครก็ได้! มีศัตรูบุก!”

พริบตาโคมไฟที่อยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์ก็สว่างขึ้นมา และสามารถได้ยินถึงเสียงบอดี้การ์ดเคลื่อนไหว

พวกเขาถูกเต้าจ่างพบตัวเข้าแล้ว หากยังพัวพันกันต่อไปล่ะก็ จะต้องถูกเต้าจ่างรู้ฐานะแน่ อย่างนั้นเขาก็ทำภารกิจของหยุนอิงไม่สำเร็จ

ดังนั้นไป๋ยี่เฟยจึงกล่าวกับพวกฉุงเฉ่าเจว๋ว่า “อยากรอดตายก็อย่ามัวสนใจหน้าตาอะไรอีก รีบไปหาฉางเชี่ยวที่หลันเต่าซะ”

หลังกล่าวประโยคนี้จบก็ไม่ให้เวลาพวกเขาได้โต้ตอบอีก ไป๋ยี่เฟยใช้มือข้างหนึ่งหิ้วคน แล้วโยนพวกเขาออกไปนอกกำแพงรั้ว

ส่วนไป๋ยี่เฟยไม่อาจไปได้ เพราะเต้าจ่างเห็นเขาแล้ว หากเขาไม่ฆ่าเต้าจ่าง เขาก็จะถูกเปิดโปง

และคนที่อยู่ในจุดห่างไกลคฤหาสน์ก็รีบรุดมายังที่นี่ ใช้เวลาประมาณแค่ครึ่งนาทีเท่านั้น

ดังนั้นเขาจะต้องใช้เวลาครึ่งนาทีนี้ฆ่าเต้าจ่างให้ตายให้คราวเดียว

แต่เต้าจ่างกลับแค่นเสียงเย็นพูดว่า “คิดหนี? ประตูก็ไม่มี พวกแกไม่มีใครหนีรอดไปได้หรอก!”

ไป๋ยี่เฟยยิ้มเย็นมองเต้าจ่าง

ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งทั่วแผ่นดินใหญ่ภาคเหนือเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ยากที่สุด

ดังนั้น ตอนนี้เต้าจ่างที่เกือบจะก้าวเข้าสู่ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งจึงคิดว่า คนตรงหน้านี้ไม่มีทางเป็นยอดฝีมือระดับที่หนึ่งอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงไม่รู้สึกเลยสักนิดว่าอีกฝ่ายจะหนีไปได้

เต้าจ่างมองไป๋ยี่เฟยอย่างเย็นชา จากนั้นก็เดินขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าว แล้วใช้ท่าดรรชนีเอกสุริยันของเขากับไป๋ยี่เฟย

แต่ไป๋ยี่เฟยยิ้มเย็น แล้วใช้ท่าดรรชนีเอกสุริยันเช่นเดียวกัน

ตอนนี้ไป๋ยี่เฟยมีฝีมืออยู่ที่ระดับที่หนึ่งชั้นกลางแล้ว สูงกว่าเต้าจ่างขั้นหนึ่ง ทั้งยังได้วิชาความรู้บางส่วนมาจากเมิ่งหลิน ตอนนี้เขาจึงควบคุมพลังอ้านจิ้งได้อย่างเต็มความสามารถ เก่งกว่าเต้าจ่างเสียอีก

สองฝ่ามือปะทะกันเกิดเสียงดังกัมปนาทขึ้นเสียงหนึ่ง

พริบตาเต้าจ่างก็เบิกตากว้าง เขายังไม่ทันได้ตอบโต้ก็ได้ยินเสียงดังกร้อบ

กระดูกเขาหักเสียแล้ว

“อ๊าก!”

เต้าจ่างร้องโหยหวน

ตอนนี้ไป๋ยี่เฟยจำเป็นต้องรีบสู้รีบจบ ดังนั้นเขาจึงออกฝ่ามืออีกครั้ง ซัดไปที่ศีรษะของเต้าจ่างโดยตรง

เวลานี้ในดวงตาของเต้าจ่างไม่เหลือความอวดดีอย่างเมื่อครู่นี้อีกแล้ว เหลือเพียงความหวาดกลัวต่อไป๋ยี่เฟย

ทว่า ขณะที่ฝ่ามือกำลังจะซัดไปที่เต้าจ่างอยู่นั้น จู่ๆ ที่ข้างตัวก็มีเสียงดังแหวกอากาศเข้ามาวูบหนึ่ง พร้อมกันนั้น ยังมีเสียงคนอีกคนดังขึ้นมาด้วย “ช่างกล้า!”

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกได้ถึงพละกำลังมหาศาล ในใจตระหนกวาบ

พละกำลังของอีกฝ่ายเหนือกว่าตนอย่างเห็นได้ชัด หากฝ่ามือนี้ของเขาดึงดันจะซัดต่อไปล่ะก็ เต้าจ่างตายแน่ แต่เขาก็ต้องตายด้วยเช่นกัน!

ดังนั้นไป๋ยี่เฟยจึงถอนมือกลับมาอย่างไม่ลังเล พร้อมกันนั้นก็ยกขาข้างหนึ่งเหยียบไปบนหน้าอกของเต้าจ่าง ยืมแรงถอยหลังอย่างรวดเร็ว

ต่อให้เป็นเช่นนี้ ไป๋ยี่เฟยยังคงถูกพละกำลังมหาศาลนั่นซัดโดนเข้า

“อั่ก!”

เขากระอักเลือดออกมาคำโต ยังถูกพละกำลังนั่นซัดกระเด็นออกไปอีกด้วย