บทที่984 ช่วยคน

ขณะที่เขามองเห็นฉากนี้ พริบตาก็เข้าใจขึ้นมาทันที

ตอนอยู่ที่โรงแรมจินหาว พวกเขาต่างนึกว่าฉุงเฉ่าเจว๋กับพวกเต้าจ่างเป็นพวกเดียวกัน โดยเฉพาะหลังจากที่พวกเต้าจ่างหนีไป ฉุงเฉ่าเจว๋ก็หายตัวไปเช่นกัน

ทุกคนต่างคิดว่าฉุงเฉ่าเจว๋แอบหนีไปแล้ว แม้แต่ไป๋ยี่เฟยก็คิดเช่นนี้

แต่ตอนที่พวกไป๋ยี่เฟยกำลังจะจากไป เขาก็เห็นตระกูลฉุงชดใช้ค่าเสียหายให้ปอร์เช่คันนั้นของไป๋หยุนเผิง โดยตอนนั้นรถที่จอดอยู่ข้างปอร์เช่คือเบนท์ลีย์คันหนึ่ง

ก่อนหน้านี้เพราะเคยสืบความสัมพันธ์ของฉุงโยวเวย ไป๋ยี่เฟยจึงรู้ว่าเบนท์ลีย์คันนั้นเป็นของฉุงเฉ่าเจว๋

ในตอนนั้นเขาก็รู้สึกแล้วว่าผิดปกติ เพราะหากเขาต้องการหนีไปล่ะก็ ทำไมถึงไม่ขับรถหนีไป? ขับรถหนีย่อมจะเร็วกว่าคนที่ใช่เท้าวิ่งอย่างเห็นได้ชัด

แต่ตอนนี้ไป๋ยี่เฟยมองเห็นในบรรดาสามคนนั้นที่กินดื่มกันอยู่ มีคนหนึ่งก็คือคนที่ภายหลังมาพูดสองสามประโยคกับฉุงเจว๋ในวันนั้น

ตอนนั้นไป๋ยี่เฟยสะกดรอยตามเขาขึ้นไปบนดาดฟ้า แต่ภายหลังคนคนนี้ก็หายตัวไป เขายังคิดว่าเป็นลูกน้องของฉุงเฉ่าเจว๋ แต่ตอนนี้เห็นทีจะไม่ใช่เสียแล้ว

คนคนนี้คือคนของฉุงเฉ่าซิน

ดังนั้นในตอนนั้นเขาถูกคนจงใจล่อขึ้นไปบนดาดฟ้า?

ทุกคนต่างจดจ่อสายตาไปที่การต่อสู้อันดุเดือดที่อยู่บนดาดฟ้า แล้วในช่วงเวลานี้ฉุงเฉ่าเจว๋ก็ได้ถูกคนลอบจับตัวไป?

อย่างนั้นหากเป็นเช่นนี้จริงๆ ล่ะก็ แท้จริงที่มีปัญหาก็ไม่ใช่ฉุงเฉ่าเจว๋ แต่เป็นฉุงเฉ่าซิน

ดังนั้นในเวลานี้ ไป๋ยี่เฟยจึงตัดสินใจช่วยคนทันที

ไม่ใช่เพราะฉุงเฉ่าเจว๋ แต่เป็นเพราะฉุงลี่หย่า

แม้ระหว่างพวกเขาจะยังมีความแค้นที่ยังไม่ได้สะสาง แต่ฉุงลี่หย่าอย่างไรก็เป็นคนที่ฉางเชี่ยวชอบ แล้วฉางเชี่ยวก็เป็นพี่น้องของเขา ดังนั้นเขาจึงไม่อาจปล่อยไปโดยไม่สนใจไยดีได้

คนสามคนดื่มเหล้าไปสนทนาไป

“พี่เฉียง คุณชายบอกว่าจะจัดการพวกเขายังไง?” หนึ่งคนในนั้นถาม

และคนคนนั้นที่ถูกเรียกว่าพี่เฉียง ก็คือคนที่มารายงานฉุงโยวหมิงที่ห้องรับแขกเมื่อกี้

เขาดื่มเหล้าหนึ่งอึก แล้วพูดยิ้มๆ ว่า “คุณชายบอกแล้ว ฉุงเฉ่าเจว๋เป็นน้องชายแท้ๆ ของท่านรอง จะฆ่าเขาแน่นอนว่าไม่ได้ ดังนั้นจึงขังไว้ก่อน”

“คุณชายช่างกตัญญูจริงๆ เลย!”

“ใช่ไหมล่ะ แม้จะถูกฉีกหน้า แต่ยังคงแคร์ความรู้สึกของท่านรอง ดังนั้นคุณชายของเราจึงกตัญญูอย่างยิ่ง ฉันว่าหากเปลี่ยนเป็นฉุงโยวเวย คงไม่มีทางสนใจมากขนาดนั้น”

“นั่นสิ แต่ว่า แล้วคุณชายได้บอกไหมว่าจะจัดการคุณหนูใหญ่ยังไง?”

พี่เฉียงกินกับแกล้มหนึ่งคำ หลังจากเรอออกมาหนึ่งที ก็เผยรอยยิ้มอันน่าเกลียดออกมา “คุณหนูใหญ่นี่เป็นคนดื้อรั้นมาก แม้คุณหนูใหญ่ตระกูลเราจะไม่ได้ยอดเยี่ยม แต่อย่างไรก็เป็นคนสวยคนหนึ่ง”

“ใช่แล้ว!”

“ฉันยังจำได้ว่าเมื่อก่อนเราสามคนต่างเคยถูกเธอลงโทษสินะ?”

“ใช่ ฉันจำได้ว่าตอนนั้นเธอด่าฉัน แถมยังตบหน้าฉันด้วย”

พี่เฉียงพูดยิ้มๆ อย่างสื่อความหมายลึกซึ้ง “เมื่อกี้ฉันลองถามคุณชายดูแล้ว คุณชายบอกว่าพวกเราจัดการได้ตามใจชอบ”

พอได้ยินเช่นนี้อีกสองคนที่เหลือก็เผยรอยยิ้มน่าเกลียดออกมาทันที

“นั่นช่างอำนวยความสะดวกให้เราจริงๆ!”

“นั่นน่ะสิ คิดดูแล้วเธอก็คือคุณหนูใหญ่ของสี่ตระกูลใหญ่ ในเมื่อมีวันที่จะได้อยู่ใต้ร่างของเรา......ฮึๆ!”

ทางหนึ่งพูดจบ ชายหนึ่งในนั้นก็ยืนขึ้นเดินไปทางฉุงลี่หย่า

เขาเดินไปหยุดตรงหน้าฉุงลี่หย่า ย่อตัวลง ยกฝ่ามือขึ้นมาข้างหนึ่ง

“เพี๊ยะ!”

เกิดเสียงดังก้องขึ้นในห้อง จากนั้นก็เป็นเสียงด่าของชายคนนั้น “วันนี้กูจะเอาฝ่ามือนี้คืนให้มึงอีกหลายเท่า!”

พูดจบก็ฟาดฝ่ามือลงมาอีกครั้ง

พี่เฉียงคนนั้นเห็นเช่นนี้ ก็อดพูดยิ้มๆ ขึ้นมาไม่ได้ว่า “ได้แค่นี้รึ?”

จากนั้นคนทั้งสามก็หัวเราะเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า......”

ฉุงเฉ่าเจว๋กับฉุงลี่หย่าต่างถูกมัด อีกทั้งยังใช้เทปกาวปิดปากไว้

ฉุงเฉ่าเจว๋เห็นลูกสาวตนถูกตบ ก็โกรธเป็นอย่างมาก เขาเบิกตากว้าง พลางดิ้นไม่หยุด น่าเสียดายที่ปากถูกปิดไว้ จึงได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ออกมา

ฉุงลี่หย่าตอนนี้หวาดกลัวมาก ในดวงตาเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ในปากเองก็ได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ออกมาเช่นเดียวกัน