บทที่987 ท่าทีของฉุงโยวหมิง

“คุณหนูฉุง นี่คุณทำอะไร?”

ฉุงลี่ซือกลับส่ายหน้าไม่ยอมลุกขึ้น เธอยังคงกล่าวอย่างร้อนใจว่า “ที่จริงเมื่อกี้ที่ฉันบอกว่าได้กลิ่นเป็นเรื่องโกหก แต่ก่อนหน้านี้ฉันเห็นเงาร่างของคุณแวบผ่านหน้าต่างไป”

“คุณเป็นคนช่วยอาสามใช่ไหม?”

พอไป๋ยี่เฟยได้ยินเช่นนี้ ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที และไม่ได้ยื่นมือไปพยุงฉุงลี่ซือแล้ว “ดังนั้น คุณตั้งใจมาหยั่งเชิงผม?”

“ไม่! ไม่ใช่ค่ะ!” ฉุงลี่ซือส่ายหน้า แล้วกล่าวขึ้นอย่างร้อนใจว่า “ฉันอยากมาขอร้องคุณให้ช่วยฉัน ในเมื่อคุณช่วยพวกอาสามแล้ว แสดงว่าไม่ใช่พวกเดียวกับพวกเขา ดังนั้นจึงอยากให้คุณช่วยฉันด้วย ฉันไม่อยากแต่งงานให้คุณชายหนานเหมินอะไรนั่น”

น้ำเสียงของฉุงลี่ซือร้อนใจอย่างมาก และโศกเศร้าอาดูรยิ่ง มองออกได้ว่าไม่อยากแต่งงานให้จีซือจริงๆ

แต่ไป๋ยี่เฟยไม่ไว้ใจคนง่ายดายขนาดนั้น เพราะอย่างไรเขาก็ไม่ใช่เหลียนยิน ขอเพียงจริงใจก็จะเชื่อ

ไป๋ยี่เฟยมองเธออย่างเย็นชาแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อพรุ่งนี้คุณก็จะแต่งให้คุณชายของเราแล้ว เช่นนั้นทางที่ดีคุณควรทำตัวดีๆ หน่อยจะดีกว่า อย่าพูดคำพูดเช่นนี้ ทำเรื่องเช่นนี้อีก แม้แต่คิดก็ห้ามคิด!”

“อีกทั้ง ก่อนหน้านี้ผมดื่มเหล้าอยู่ตลอด ไม่เคยไปไหนเลยด้วยซ้ำ คนคนนั้นที่คุณเห็นไม่ใช่ผมอย่างแน่นอน”

ได้ยินคำพูดเหล่านี้ ท่าทางของฉุงลี่ซือก็เชื่องช้าลง สีหน้าซีดขาวในพริบตา และในดวงตาเธอฉายแววผิดหวังออกมา

จากนั้นเธอก็ยืดตัวขึ้นอย่างช้าๆ ใช้มือเช็ดน้ำตาที่หางตา ยิ้มกับไป๋ยี่เฟยแล้วกล่าวว่า “งั้นก็ไม่เป็นไร ขอโทษด้วย เมื่อกี้ฉันล้อคุณเล่น คุณอย่าถือเป็นเรื่องจริงเลยนะคะ”

เธอฝืนเค้นรอยยิ้มออกมา เผยความขมขื่นและผิดหวังอยู่หลายส่วน

ทว่าไป๋ยี่เฟยเพียงพูดอย่างเย็นชาว่า “การล้อเล่นนี้ไม่ตลกเลยสักนิด!”

ฉุงลี่ซือเห็นเช่นนี้ก็เก้อกระดากอยู่บ้าง จากนั้นก็ทำหน้าตาทะเล้นออกมา “ขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ!”

ไป๋ยี่เฟยกล่าวอีกว่า “คุณหนูฉุงกลับไปเถอะ พรุ่งนี้คุณชายก็จะมาแล้ว คุณหนูฉุงโปรดพักผ่อนให้มากๆ”

“รู้แล้วค่ะ” หลังฉุงลี่ซือขานรับก็หมุนกายเดินจากไป

ไม่ใช่ไป๋ยี่เฟยใจร้าย แต่เป็นเพราะไม่กล้าเชื่อใจใคร เพราะอย่างไรตระกูลฉุงก็น้ำขุ่นเกินไป ลึกเกินไป เขาไม่อาจเสี่ยงอันตรายง่ายๆ

......

ฉุงลี่ซือกลับมาถึงห้องตัวเองแล้ว แต่พวกเพื่อนๆ ของเธอยังพูดคุยหัวเราะกันอยู่

เมื่อกี้เธออาศัยข้ออ้างไปห้องน้ำ แอบหนีไปหาไป๋ยี่เฟย

แต่ตอนนี้ไม่มีความหมายใดๆ แล้ว ในใจเธอเต็มไปด้วยความผิดหวังและขมขื่น ยังมีความไม่เต็มใจอีกด้วย

เพราะว่าเธอคิดถึงผู้ชายที่สู้กับเต้าจ่างบนดาดฟ้าคนนั้น

เขาปฏิเสธการเกี่ยวดองของสองตระกูล เหตุผลเพราะไม่อยากให้ภรรยาของเขาได้รับความไม่เป็นธรรม

ตอนนี้คิดๆ ดูแล้ว ฉุงลี่ซือก็รู้สึกไม่เป็นธรรมกับไม่เต็มใจ เธอเทียบกับเมียไป๋ยี่เฟยไม่ได้ตรงไหนกัน ต้องการหน้าตาก็มีหน้าตา ต้องการภูมิหลังก็มีภูมิหลัง ทำไมถึงไม่อาจแต่งให้เขาได้?

แต่ตอนนี้ ตนเองกลับต้องแต่งให้คนที่ไม่เคยพบหน้าคนหนึ่ง ในใจเธอจึงรู้สึกผิดหวัง

และคืนนี้ เธอจึงตัดสินใจไม่เข้านอน

......

ตอนที่ฟ้าสว่างเล็กน้อย คฤหาสน์ตระกูลฉุงก็คึกคักขึ้นมา

เพราะรู้ว่าวันนี้คุณหนูใหญ่ตระกูลฉุงจะแต่งงาน ดังนั้นคนใหญ่คนโตมากมายในเมืองหลวงจึงหลั่งไหลกันมาอย่างต่อเนื่อง

และฉุงลี่ซือในเวลานี้กำลังนั่งอยู่หน้ากระจกเครื่องแป้ง ถูกช่างแต่งหน้าและช่างทำผมสองสามคนจัดแต่งอยู่

เวลานี้ ฟางหยันวิ่งเข้ามาจากข้างนอกอย่างรีบร้อน กล่าวขึ้นอย่างเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดว่า “โทษทีๆ ฉันมาสาย”

แต่ฉุงลี่ซือนั่งอยู่ตรงนั้นไร้การตอบสนองใดๆ นี่ทำให้ฟางหยันพบความผิดปกติของเธอ

“พวกเธอออกไปก่อนเถอะ ยังมีเวลาเหลืออยู่เล็กน้อยไม่รีบ ฉันมีเรื่องอยากจะพูดคุยกับเธอตามลำพัง” ฟางหยันบอกกับพวกช่างทำผมเหล่านั้น

ช่างทำผมเหล่านั้นออกไปจากห้องอย่างรู้งาน

ในห้องจึงเหลือเพียงฟางหยันกับฉุงลี่ซือ ฟางหยันพูดอย่างรู้สึกผิดอีกครั้งว่า “ขอโทษด้วยจริงๆ เมื่อคืนละครปิดกล้องพอดี ฉันเองก็จนปัญญา......”

“ฉันรู้ ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก” ฉุงลี่ซือส่ายหน้าด้วยท่าทางใจลอย

ฟางหยันเห็นเธอเป็นเช่นนี้ก็พูดล้อเธอว่า “วันนี้เธอเป็นเจ้าสาวนะ คนเราเกิดมาก็เพื่อครั้งนี้นี่แหละ ดูเธอสิยังไม่เริ่มเลยก็ทำท่าจะร้องไห้แล้ว”

ทว่าฉุงลี่ซือกลับพูดด้วยหน้าตาไร้ความรู้สึกว่า “ฉันจะไม่ร้องไห้ นับแต่วันนี้ไปก็จะไม่แล้ว”

ได้ยินเช่นนี้ ฟางหยันก็เงียบไป

หลังในห้องเงียบไปพักหนึ่ง ฟางหยันก็กอดฉุงลี่ซือไว้เบาๆ แล้วกล่าวว่า “ลี่ซือ พวกเราเป็นผู้หญิง นี่ก็คือโชคชะตา”

ฉุงลี่ซือหลับตา ไม่ได้พูดคำใด