ตอนที่ 99

ตอนที่ 99

“ผมมาโรงพยาบาลพอดี เจอพวกกรรมการของโหวจวี๋” ในขณะที่หวังโหลวพูด หน้าตาไม่เป็นธรรมชาติ

แต่ไป๋ยี่เฟยก็ไม่ได้พบความปกติอะไร พยักหน้าและคิดว่าน่าจะเป็นกรรมการคนไหนไปพูด เลยพูดว่า “อย่างอื่นก็ไม่มีอะไร เป็นไข้นิดหน่อย ตอนนี้ก็ใกล้จะหายแล้ว”

พูดจบ เหตุการณ์ก็อึดอัดขึ้นมา หวังโหลวได้แต่นั่งยิ้ม ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะพูดอะไรกับไป๋ยี่เฟย

ขณะนี้เองไป๋ยี่เฟยก็เกิดความสงสัย “ดูใจนายไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ช่วงนี้มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

หวังโหลวอึ้งไปนิดนึง ส่ายหน้าไปมา “ไม่มีหรอก คงเป็นเพราะช่วงนี้พักผ่อนไม่พอ”

“อ่อ งั้นนายกลับไปพักผ่อนเถอะ อย่ายุ่งกับงานจนเจ็บป่วยล่ะ” ไป๋ยี่เฟยไม่ได้คิดอะไรมาก

หวังโหลวหันไปมองหลงหลิงหลิงที่นั่งอยู่ข้างเตียง พยักหน้า สุดท้ายก็เดินออกไปจากห้อง....

หลงหลิงหลิงจะเดินไปปิดประตู เดินมาถึงข้างเตียงของไป๋ยี่เฟย

ทันใดนั้น ก็มีคนเคาะประตูเข้ามา เป็นพยาบาลท่านหนึ่ง

ในมือของพยาบาลถือปรอทวัดไข้ไว้ ถามไป๋ยี่เฟยว่า “คุณได้วัดไข้รึยังคะ”

ไป๋ยี่เฟยคว้าปรอทออกมาจากใต้ผ้าห่มอย่างทุลักทุเล พยาบาลยื่นมือไปรับ ไม่ทันระวังก็เลยชนหลงหลิงหลิง

หลงหลิงหลิงไม่ทันได้ตั้งตัว เลยล้มลงไปในอ้อมอกของไป๋ยี่เฟยทันที

บังเอิญ หวังโหลวที่ยืนอยู่หน้าประตูกำลังจะเข้ามาบอกไป๋ยี่เฟยให้ระวังหลิ่วเซียวเหยาเห็นเข้าพอดี สีหน้าของเขาก็บิดเบี้ยวขึ้นทันที

ในขณะเดียวกัน หลิ่วเซียวเหยาที่ยืนรออยู่หน้าประตูตลอดเดินเข้ามา ได้เห็นฉากนี้เหมือนกัน ในใจก็แอบดีใจ

หวังโหลวเลือกที่จะไม่กลับเข้าไป เขาเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยหน้าตาเคร่งขรึม

หลิ่วเซียวเหยาตามติดไป

“พี่หวัง เป็นอะไรไป”

หวังโหลวไม่พูดอะไร

หลังจากขึ้นรถแล้ว หลิ่วเซียวเหยากล่าวต่อ "เอ๊ะ เมื่อกี้คุณเห็นไหมว่าหลงหลิงหลิงกระโดดเข้าไปในอ้อมอกของไป๋ยี่เฟย ผมจำได้ว่า ไป๋ยี่เฟยมีภรรยาแล้ว”

“จุ๊ๆ คิดไม่ถึงจริงๆ”

“แต่ดูเหมือนว่าคุณก็รู้จักหลงหลิงหลิงเหมือนกัน โอ๊ะ ก็ใช่ คุณน่าจะเคยไปโหวจวี๋กรุ๊ป หลงหลิงหลิงเป็นถึงผู้ช่วยประธานบริษัท คงจะเคยเจอกันบ้าง”

หลิ่วเซียวเหยาพูดไปพลาง สังเกตสีหน้าของหวังโหลวไปพลาง

หน้าของหวังโหลวดำขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อได้ยินคำพูดของหลิ่วเซียวเหยา มันยิ่งมืดมนจนน่ากลัว

สุดท้ายเขาก็คำรามอย่างหมดความอดทน “หยุดพูดซักทีเถอะ”

หลิ่วเซียวเหยาเห็นดังนั้นก็ยกมุมปากขึ้น หวังโหลวใกล้จะระเบิดเต็มทีแล้ว ขอแค่เขาช่วยใส่ฟืนอีกนิดนึงเท่านั้น......

ในรถเงียบลงชั่วขณะ หวังโหลวเริ่มนั่งพึมพำกับตัวเอง

“ผมรู้จักเธอตั้งแต่เด็ก ผมอาศัยอยู่ในบ้านของเธอ 5ปี เธอดีกับผมมาก ผมนึกว่าเธอจะชอบผม เหมือนที่ผมชอบเธอ”

“แต่ตั้งแต่เธอเข้าเรียนมหาลัย เธอก็ออกจากบ้าน จนกระทั่งผมเข้ามหาลัย ผมพยายามจะติดต่อกับเธอ แต่ก็ไม่เคยติดต่อได้ เหมือนหายสาบสูญไปแล้วอย่างนั้น”

“จนผมได้เจอเธออีกครั้งที่โหวจวี๋กรุ๊ป ตอนนั้นผมดีใจมากที่เจอเธอ อยากเข้าไปคุยกับเธอ แต่เธอทำเหมือนไม่รู้จักกัน แกล้งเหมือนเป็นคนแปลกหน้า จดจ่อแค่เรื่องงานเท่านั้น”

“ผมคิดว่าเธอคงมีความจำเป็นบางอย่าง ผมเลยให้ความร่วมมือ ไม่ได้พูดอะไร”

“ผมยังหวังว่าเธอจะแอบมาหาผมเป็นการส่วนตัว แต่ เธอไม่ได้มา.....”

“เขาไม่มา” หวังโหลวคำรามอย่างบ้าคลั่ง

หลังจากนั้นหวังโหลวก็เปล่งออกมาทีละคำทีละประโยค “ผมรู้ เธอชอบไป๋ยี่เฟย”

“ไป๋ยี่เฟยมีภรรยาแล้วนี่ แถมเขายังรักภรรยาเขามากด้วย ได้ยินมาว่าเพื่อภรรยา เขายอมมีปัญหากับพิธีกรชื่อดังสวี่เชี่ยนเชียวนะ”

“ผมรู้” หวังโหลวหรี่ตาลง

เมื่อหลิ่วเซียวเหยาเห็นดังนั้นก็พูดอย่างมีความหมายลึกซึ้งว่า “ถ้าเป็นเช่นนั้น คุณควรต่อสู้เพื่อมัน เพราะท้ายที่สุดความรัก ก็ไม่มีอะไรสามารถทดแทนได้ มิตรภาพคือมิตรภาพ ความรักก็คือความรัก ”