ตอนที่ 4

ผู้ใหญ่บ้านเห็นท่าทางน่ารักของซูซูก็นึกเอ็นดู นานมากแล้วที่เขาไม่ได้เลี้ยงเด็กตัวเล็ก ๆ แบบนี้ ผู้ใหญ่บ้านลูบหัวซูซูอย่างเบามือ เขากลัวว่านางจะได้รับบาดเจ็บที่หัวด้วยจึงไม่กล้าลูบหัวนางแรงเกินไป

ซูซูที่รู้สึกถึงความอบอุ่นบนหัวน้อย ๆ ของนาง ซูซูจึงเงยหน้าขึ้นยิ้มหวานให้กับปู่ผู้ใหญ่บ้านที่ดูเหมือนกำลังปลอบโยนเด็กตัวน้อย ๆ อย่างนางอยู่ ทั้งที่จริงแล้ววิญญาณของนางอายุ 25 ปีในโลกแห่งลมปราณก่อนจากมาอยู่ที่นี่ แต่ในเมื่อร่างเดิมยังเด็กอยู่ ซูซูจึงยินดีทำตัวเป็นเด็กให้ทุกคนหลงเอ็นดูนางดีกว่าจะทำตัวเข้มแข็งจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้นาง

รอกันไม่นานนัก นางหยวนปิงก็โยนหยกพกเนื้อดีสีขาวราวกับหิมะซึ่งมีลวดลายบนหยกสลักอยู่อย่างปราณีต อีกด้านมีตัวอักษรฟางสลักอยู่ด้วยอย่างสวยงามเช่นเดียวกัน ผู้ใหญ่บ้านตรวจสอบหยกแล้วเห็นว่าเป็นอันเดิมที่เขาเคยเห็นเมื่อหลายปีก่อนจึงพยักหน้าแล้วส่งหยกให้กับซูซูถือเอาไว้

“นี่คือสิ่งของแทนตัวของเจ้านะซูซู หากในอนาคตเจ้าต้องการตามหาพ่อแม่ก็ลองใช้หยกนี้เป็นเครื่องนำทางตามหาพวกเขาดู ข้าคิดว่าเจ้าเก็บเอาไว้เองจะดีที่สุด อ้อ! ข้าขอเตือนเจ้านะหยวนปิง หากเจ้าหรือคนในครอบครัวโจวคิดจะแย่งชิงหยกของซูซูล่ะก็ ข้าจะเอาเรื่องพวกเจ้าให้หมดทุกคนเสียให้รู้แล้วรู้รอด ข้าอดทนกับครอบครัวที่เห็นแก่ตัวอย่างพวกเจ้ามาหลายปีแล้ว หากไม่เพราะเฒ่าโจวขอร้องเอาไว้ก่อนตาย ข้ามีหรือจะให้เจ้ากับโจวเหออยู่ที่หมู่บ้านนี้ให้เป็นเสนียด เอาล่ะ ตอนนี้หมดเรื่องแล้ว พวกเราแยกย้ายกันไปทำงานกันเถอะ พวกเจ้าช่วยเป็นหูเป็นตาให้ข้าด้วยเล่า หากเห็นพวกนางแม่ลูกคิดจะรังแกซูซูอีกให้รีบมาบอกข้า เข้าใจหรือไม่?”

“พวกข้าเข้าใจขอรับ/เจ้าค่ะ ท่านผู้ใหญ่บ้าน”

ชาวบ้านต่างขานรับผู้ใหญ่บ้านเป็นเสียงเดียวกัน จากนี้ไปพวกเขาไม่ต้องทนดูซูซูถูกทุบตีอีกแล้ว ยิ่งนางได้รับการเลี้ยงดูจากผู้ใหญ่บ้านด้วยแล้ว พวกเขาคิดว่าซูซูจะมีชีวิตที่ดียิ่งขึ้นกว่าที่ผ่านมาอย่างแน่นอน

ผู้ใหญ่บ้านให้คนไปตามหมอให้มารักษาซูซูที่บ้านของเขา เขาพาซูซูเดินไปยังบ้านของเขาที่หน้าทางเข้าหมู่บ้านอย่างช้า ๆ ด้วยขาสั้น ๆ ของซูซูจึงทำให้นางไม่สามารถเดินได้เร็วนัก อีกทั้งนางยังต้องแสดงละครว่ายังบาดเจ็บอยู่อีกด้วย ซูซูจึงได้แต่ขอโทษท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านอยู่ในใจที่นางจะต้องโกหกเขาเช่นนี้

กว่าที่ผู้ใหญ่บ้านจะพาซูซูไปถึงหน้าประตูบ้านก็พอดีกับที่หมอประจำหมู่บ้านมาถึงหน้าประตูเช่นเดียวกัน พวกเขาจึงได้เข้าไปในบ้านผู้ใหญ่บ้านพร้อมกันเพื่อดูบาดแผลของซูซูตัวน้อย ซูซูที่เห็นท่านหมอก็ย่อกายคารวะอย่างน่ารัก ยิ่งทำให้ผู้ใหญ่บ้านกับหมอหลงใหลกับความน่ารักและรู้ความของนางกันไม่น้อย ด้วยรูปร่างหน้าตาของซูซูเองก็ไม่ได้ขี้เหร่ เพียงแค่นางผอมและตัวเล็กกว่าเด็กทั่วไปเท่านั้นจึงดูซอมซ่อไปสักหน่อย แต่หลังจากนี้นางน่าจะน่ารักมากกว่านี้หากได้รับการดูแลที่ดีจากผู้ใหญ่บ้านกับภรรยา

หมอตรวจดูบาดแผลไม่นานก็ให้ยาทาบาดแผลไว้กับผู้ใหญ่บ้าน อีกทั้งยังเตือนให้พวกเขาอย่าลืมทำอาหารให้ครบห้าหมู่เพื่อบำรุงร่างกายซูซูให้กลับมาเหมือนเด็กทั่วไปโดยเร็ว

ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้ารับปากท่านหมอและกำลังจะจ่ายค่ายาพร้อมกับค่าตรวจรักษา แต่กลับถูกท่านหมอห้ามเอาไว้เสียก่อน เขายังล้อเล่นกับซูซูด้วยว่าถ้าอยากตอบแทนเขาก็ค่อยหาอาหารป่ามาให้เขาหลังจากร่างกายหายดีแล้วก็พอ ซูซูที่ไม่รู้ว่าท่านหมอล้อเล่นก็พยักหน้ารับอย่างจริงจังว่าหากนางหายดีแล้วจะขึ้นเขาเพื่อหาอาหารป่าอร่อย ๆ มาฝากท่านหมอกับเหล่าท่านลุงท่านป้าและท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านอย่างแน่นอน

ผู้เฒ่าทั้งสองไม่คิดเลยว่าเรื่องล้อเล่นนั้นจะกลายเป็นจริงหลังจากที่ซูซูหายดีได้ไม่กี่วัน พวกเขาเพียงแต่หัวเราะสีหน้าจริงจังของเด็กน้อยตรงหน้าเท่านั้น เมื่อหัวเราะจนพอใจแล้ว ท่านหมอก็ขอตัวกลับไปตากสมุนไพรต่อทันที แน่นอนว่าผู้ใหญ่บ้านกับซูซูต่างเดินไปส่งท่านหมอที่ประตูตามมารยาท