ตอนที่ 5

ซวงหยวนเอ๋อหลังจากอาบน้ำให้ซูซูและนำชุดเก่าของลูกชายสมัยเด็กมาให้นางเปลี่ยนแล้วก็จูงมือซูซูไปที่โต๊ะอาหารทันที นางแทบจะป้อนข้าวซูซูหากว่าไม่ได้ยินเสียงเล็ก ๆ กล่าวว่านางกินเองได้ล่ะก็ ซวงหยวนเอ๋อคงคิดว่าซูซูยังคงเป็นเพียงเด็กตัวเล็ก ๆ อยู่กระมัง

ผู้ใหญ่บ้านที่นั่งมองอยู่ก็ได้แต่หัวเราะภรรยาที่อยากดูแลซูซูมากเกินไป เขายังล้อเลียนภรรยาด้วยว่าซูซูนั้นอายุ 7 ขวบปีแล้ว จะทำเหมือนนางยังเป็นเด็กเล็ก ๆ ได้อย่างไรเล่า ซวงหยวนเอ๋อเห็นสามีล้อเลียนนาง นางก็ได้แต่ถลึงตาใส่ตาเฒ่าคนนี้ อย่าคิดว่านางไม่รู้ว่าเขาเองก็เอ็นดูแม่หนูซูซูไม่ต่างจากนางเช่นเดียวกัน ไม่เช่นนั้นเขาไม่หนีงานดูแลแปลงผักแล้วคอยอยู่ทายาให้ซูซูเช่นนี้แต่แรกหรอก

ส่วนซูซูตัวน้อยที่กำลังเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ อย่างหิวโหย นางพยายามไม่ให้มูมมามมากเกินไปถึงแม้นางจะหิวมากแค่ไหนก็ตาม อย่างน้อยมารยาทในการกินของนางจะต้องดีเหมือนในโลกก่อนเพื่อไม่ให้ใครมาดูถูกได้ ยิ่งนางเห็นสองปู่ย่าวัยชราที่รับเลี้ยงนางหยอกล้อกันเหมือนเด็ก ๆ นางก็ได้แต่อมยิ้มให้กับความน่ารักของทั้งสองผู้เฒ่าที่รับนางเข้ามาอยู่ในครอบครัวโดยไม่กลัวว่าตนเองจะลำบากเลยแม้แต่น้อย รอให้นางร่างกายหายดีเสียก่อน นางจะขึ้นเขาไปหาโสมมาบำรุงพวกท่านให้ร่างกายแข็งแรงเพื่อที่พวกท่านจะได้อยู่กับนางนาน ๆ ก่อนที่นางจะต้องจากไปตามหาครอบครัวตนเองในอนาคต

หลังจากทานอาหารอิ่มแล้ว ซวงหยวนเอ๋อก็พาซูซูไปที่ห้องนอนเก่าของลูกชายนางที่นางมักทำความสะอาดเอาไว้อยู่เสมอทันที

“เจ้าไปนอนพักเสียหน่อย รอถึงเวลาทานอาหารแล้วย่าจะมาเรียกเจ้าไปกินข้าว ตกลงหรือไม่?”

“เจ้าค่ะท่านย่า ขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะที่คอยดูแลข้าเป็นอย่างดี”

“โธ่ เด็กเอ๋ย เจ้าช่างน่ารักนัก ข้ากับสามีจะใจร้ายกับเจ้าลงคอเหมือนนางหยวนปิงได้อย่างไรกันเล่า เอาล่ะ ๆ รีบนอนพักผ่อนเสีย ย่าจะไปช่วยปู่ดูแปลงผักสักหน่อย”

ซูซูได้แต่พยักหน้ารับคำซวงหยวนเอ๋อแล้วหลับตาลงไปอย่างเชื่อฟัง ความจริงนางยังไม่ง่วง แต่ในเมื่อเป็นความหวังดีของท่านย่านางก็จะทำตาม อีกอย่างนางยังคงสามารถสะสมลมปราณขณะหลับได้อยู่ดี ไม่ว่าหลับหรือตื่นนางก็ยังคงสะสมลมปราณไปเรื่อย ๆ เหมือนที่ทำมาก่อนหน้านี้ ตอนนี้นางอยู่ที่ขั้นสองของลมปราณระดับปฐพีเท่านั้น อีกนานกว่าที่นางจะข้ามระดับไปถึงระดับเงิน ทอง และระดับปราณฟ้าซึ่งเป็นระดับในโลกเดิมของนางนั่นเอง

เมื่อได้เวลาอาหาร ซวงหยวนเอ๋อมาเรียกซูซูให้ไปกินข้าวพร้อมกัน ซูซูจึงงัวเงียลุกขึ้นมาเพื่อเดินตามเสียงของท่านย่าไปยังโต๊ะอาหารที่นางกินเมื่อตอนเที่ยงทันที ทั้งเหอหยางเปาและซวงหยวนเอ๋อต่างพากันตักอาหารใส่ลงถ้วยข้าวของซูซูจนแทบจะล้นออกมา นางได้แต่ยิ้มให้พร้อมทั้งขอบคุณท่านปู่ท่านย่าอย่างน่ารัก ก่อนที่จะค่อย ๆ ตักอาหารกินเหมือนเมื่อตอนเที่ยงเช่นเคย เหอหยางเปากับซวงหยวนเอ๋อแทบอยากจะตักอาหารให้นางเพิ่มอีก เพียงแต่ตอนนี้ถ้วยข้าวของซูซูนั้นแทบจะล้นออกมาแล้ว พวกเขาจึงได้แต่ต่างคนต่างตักอาหารกินกันเอง ไม่นานนักมือเล็ก ๆ ของซูซูก็ตักอาหารหลายอย่างใส่ในถ้วยให้ท่านปู่ท่านย่าเหมือนที่พวกท่านทำให้กับนาง ต่างกันเพียงแค่ซูซูต้องลุกขึ้นยืนเพื่อตักอาหารเพราะนางแขนสั้นจนไม่สามารถนั่งตักอาหารได้นั่นเอง

สองเฒ่าชราต่างหันมองกันพร้อมรอยยิ้มกว้าง ไม่เสียแรงที่พวกเขานำซูซูมาเลี้ยงเอง เด็กคนนี้มีความกตัญญูมากจริง ๆ ตั้งแต่ตัวเล็กเพียงเท่านี้ เมื่อเห็นว่าซูซูตักอาหารเสร็จและนั่งลงแล้ว ทั้งสองผู้เฒ่าจึงตักอาหารใส่ถ้วยที่พร่องไปของซูซูเช่นเดียวกัน บรรยากาศในการทานอาหารมื้อนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายที่แสนอบอุ่น ซึ่งซูซูชอบมาก นางให้สัญญากับตัวเองว่าจะกตัญญูท่านปู่ท่านย่าให้มากเพื่อตอบแทนพวกท่านที่ทำเพื่อนางโดยไม่คิดว่านางเป็นคนอื่นเลยแม้แต่น้อย