บทที่ 1

เข้าสู่ช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง สายฝนโหมกระหน่ำมักจะตกลงมาบ่อยครั้ง

เซิ่งจือหว่านยืนอยู่ใต้ระเบียงเรือนผิงหลาน หยาดฝนที่ร่วงหล่นหยิมๆ ตรงหน้าถักทอร้อยเรียงกันราวกับม่านไข่มุก

“องค์หญิง ท่านซื่อจื่อยืนตากฝนอยู่ข้างนอกนั่นมาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้วนะเพคะ บาดแผลเก่ายังไม่ทันหายดีก็ต้องมาตากฝนเช่นนี้ หากประชวรไข้หวัดจนเสียการเสียงานในพิธีรับพระราชทานรางวัลต่อหน้าวันพรุ่งจะทำเยี่ยงไรเพคะ?”

“อีกอย่าง ท่านซื่อจื่อก็ถูกผู้อื่นวางแผนร้ายถึงได้มีความสัมพันธ์กับแม่นางชาวนาผู้นั้น องค์หญิงเห็นแก่ความจริงใจที่เขายอมรับผิด รับนางเข้ามาเสียก็จะเป็นไรไปเล่าเพคะ?”

“อย่างไรเสียก็นางเป็นเพียงหญิงชาวนาคนหนึ่ง จะสูงส่งไปกว่าพระองค์ได้อย่างไร? ก็แค่แบ่งจวนเล็กๆ ให้อยู่อย่างทิ้งขว้างไปก็สิ้นเรื่อง”

ห้วนจู๋หัวหน้านางกำนัลยืนพร่ำบ่นอยู่ข้างหลังนางไม่หยุดปาก

ร่างกายของเซิ่งจือหว่านที่นิ่งค้างอยู่นานพลันหมุนตัวกลับมา

ชาติก่อน นางก็เพราะเชื่อคำพูดของห้วนจู๋นี่แหละ ถึงได้ยอมรับเมิ่งยางหญิงชาวนาผู้นั้นเข้าบ้าน แต่ผลสุดท้ายล่ะ?

จากหญิงชาวนาที่ดูเหมือนจะถูกรังแก กลายเป็นเถ้าแก่เนี้ยตระกูลเมิ่งผู้มีร้านค้ากระจายทั่วเมืองหลวง จนกระทั่งกลายเป็นอนุภรรยาของซื่อจื่อที่ยอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อช่วยราษฎรผู้ประสบภัย จนคนทั้งเมืองต่างพากันยกย่อง และได้รับพระราชทานยศเป็นภรรยาเหมือนกัน

จนกระทั่งวาระสุดท้าย เมิ่งยางนางนั้นเดินเชิดหน้าอุ้มท้องแก่มาหยุดอยู่ต่อหน้าเซิ่งจือหว่านที่ล้มป่วยหนักจนยากจะรักษา อีกทั้งยังถูกตราหน้าว่าเป็นหญิงขี้อิจฉาจนถูกถอดถอนยศเป็นเพียงสามัญชน

“องค์หญิงทรงทราบหรือไม่ว่า เหตุใดพระองค์ถึงไม่มีทายาทเสียที ทั้งยังต้องนอนป่วยติดเตียงเช่นนี้?”

“พระองค์ควรจะคิดได้ตั้งนานแล้ว แต่พระองค์กลับไม่ยอมคิดเองต่างหาก”

“ในเมื่อถึงวาระสุดท้ายแล้ว ข้าก็จะช่วยให้ท่านตาสว่างเสียหน่อย เป็นท่านพี่ชูเซี่ยนที่บอกว่า ในเมื่อพระองค์เคยทำให้หม่อมฉันต้องเสียลูกไป ชาตินี้พระองค์ก็ควรชดใช้ด้วยการไม่มีลูกไปตลอดชีวิต ดังนั้น ถุงหอมที่เขาพกติดตัวทุกครั้งที่ไปหาพระองค์ จึงเป็นของที่ปรุงขึ้นมาเป็นพิเศษ”

“พระองค์ได้กลิ่นมันอยู่ทุกวันจะตั้งครรภ์ได้อย่างไรเล่า?”

ภาพชายกระโปรงสีแดงฉานของเมิ่งยางลอยเข้ามาในหัวของเซิ่งจือหว่านอีกครั้ง

ใช่แล้ว ในตอนนั้นฉีซูเซี่ยนไม่ใช่ซื่อจื่อตกยากที่ต้องอาศัยบารมีของนางเพื่อยืนหยัดในเมืองหลวงอีกต่อไป เขามีกำลังทหารในมือถึงแสนนาย มีอำนาจล้นฟ้าเป็นขุนนางขั้นหนึ่ง แม้แต่เสด็จพ่อของนางยังต้องยอมถอดยศนางให้เป็นสามัญชนเพียงเพราะโทสะของเขา

ทั่วทั้งเมืองหลวงจะมีใครกล้าปากมากเรื่องที่สตรีอันเป็นที่รักของเขา ที่สวมใส่ชุดสีแดงที่เป็นสัญลักษณ์ของภรรยาหลวงกันเล่า?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เซิ่งจือหว่านก็ไม่อาจกลั้นรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากได้

จนในที่สุด นางก็หลุดหัวเราะออกมาดังลั่น

ห้วนจู๋งุนงงกับเสียงหัวเราะนั้น“องค์หญิง หม่อมฉันสงสัยนัก พระองค์ทรงหัวเราะอะไรหรือเพคะหรือว่าทรงคิดตกแล้ว? แต่อันที่จริงเรื่องนี้จะไปโทษท่านซื่อจื่อฝ่ายเดียวก็ไม่ได้นะเพคะ”

เซิ่งจือหว่านฟังแล้วพลางพินิจพิจารณานางกำนัลที่นางเคยไว้ใจมาตลอดกว่ายี่สิบปีในชาติก่อนอย่างละเอียด

ที่แท้ นางก็แอบรักฉีซูเซี่ยนตั้งแต่ตอนนั้นแล้วรึ?

มิเช่นนั้น จะมารู้สึกปวดใจแทนเขาที่ยืนตากฝนอยู่แค่เพียงหนึ่งวันหนึ่งคืนได้อย่างไร

“ไปกันเถอะ ตามข้าไปดูท่านพี่เสียหน่อย”

“เพคะองค์หญิง!” ห้วนจู๋เก็บซ่อนความดีใจไว้ในแววตาไม่มิด

……