บทที่ 2

เมิ่งยางได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองทันที

ฉีซูเซี่ยนเองก็กัดกรามแน่นจนขึ้นสัน "จือหว่าน ถึงกับต้องทำขนาดนี้เลยหรือ?"

"เหตุใดจะไม่ได้เล่า?" เซิ่งจือหว่านปรายตามอง "ก็แค่ฐานะหนึ่งเท่านั้น ในเมื่อภายหน้าท่านพี่บอกว่าจะไม่พบนางอีก การเพิ่มความมั่นใจให้อีกชั้นจะมีอะไรไม่ดีกันเล่า?"

เมิ่งยางมองไปยังฉีซูเซี่ยนตามสัญชาตญาณ ปลายนิ้วขาวซีดที่ตากในน้ำฝนค่อยๆกำเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว

เซิ่งจือหว่านเหลือบเห็นท่าทางนั้นเข้าพอดี มุมปากของนางจึงยิ้มขึ้นเล็กน้อย

ชาติก่อน นางไม่รู้เลยว่าเมิ่งยางตั้งครรภ์ และเพราะเชื่อคำยุยงของห้วนจู๋จึงยอมให้ฉีซูเซี่ยนรับนางเข้าจวน ซึ่งฉีซูเซี่ยนในตอนนั้นก็พ่นคำลวงโลกออกมาว่าจะไม่ไปพบเมิ่งยางอีกเหมือนกับตอนนี้ไม่มีผิด!

แต่ผลสุดท้ายล่ะเป็นอย่างไร?

ห้าเดือนต่อมา เมิ่งยางที่ใกล้จะคลอดกลับคลอดบุตรที่ตายคาท้องออกมา ฉีซูเซี่ยนบุกเข้ามาในจวนของนางด้วยดวงตาแดงก่ำ ยามนั้นนางกำลังนอนพักผ่อน แต่กลับถูกสามีชี้หน้าด่าทอว่าเป็นหญิงใจโฉด ทำให้นางเพิ่งรู้ว่าห้วนจู๋เป็นคนผลักเมิ่งยางตกน้ำจนนางตกใจและคลอดก่อนกำหนด

ห้วนจู๋เป็นคนของนาง ทั้งยังปากพร่ำบอกว่าทำเพื่อนาง สุดท้ายกลายเป็นว่านางที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย กลับต้องมาแบกรับชื่อเสียงที่ฉาวโฉ่ว่าเป็นหญิงขี้อิจฉาและโหดเหี้ยม

เซิ่งจือหว่านคิดมาถึงตรงนี้ก็อดหัวเราะเยาะตนเองมิได้

เมื่อเห็นฉีซูเซี่ยนมีสีหน้าที่ดูได้ยากและนิ่งเงียบไป นางจึงเอ่ยถามซ้ำ "ท่านพี่เห็นว่าไม่ได้หรือคะ? หรือว่า..."

นางหัวเราะเบาๆ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ "แท้จริงแล้วแม่นางเมิ่งยางผู้นี้ตั้งครรภ์มาได้พักหนึ่งแล้ว และที่พวกท่านพากันปิดบังข้า ก็เพื่อรอให้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก จนข้าไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมรับมันใช่หรือไม่?"

ฉีซูเซี่ยนถึงกับตกตะลึง

เขาคิดไม่ถึงว่าเซิ่งจือหว่านจะล่วงรู้เรื่องนี้เข้าเสียแล้ว

“แต่ในเมื่อนางเป็นคนพูดออกมาเอง เขาก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังเพื่อถนอมความรู้สึกนางอีกต่อไป เขาพยักหน้ายอมรับตามตรง "ใช่ แม่นางเมิ่งยางตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้ว ดังนั้นไม่ว่าจะอย่างไร ต่อให้ต้องเอาความดีความชอบจากการรบมาแลก ข้าก็ต้องรับผิดชอบนาง!"

"ดังนั้นที่ท่านมายืนอยู่ตรงนี้ หากจะบอกว่ามาขอให้ข้ายกโทษให้ สู้พูดว่ามาบีบบังคับให้ข้ายอมรับเสียยังจะดีกว่า? แถมยังคิดจะปิดบังข้า เพื่อให้ข้าจำใจยอมรับลูกของท่านกับผู้หญิงคนอื่นอย่างนั้นหรือ?" เซิ่งจือหว่านจ้องหน้าเขา

ฉีซูเซี่ยนขมวดคิ้ว "ข้าเองก็ทำไปเพราะไม่อยากให้เจ้าต้องเสียใจ"

เพราะอย่างไรเสีย ฉีซูเซี่ยนย่อมรู้ดีว่าเซิ่งจือหว่านรักและใส่ใจเขามากเพียงใด

"พวกบ่าวไพร่ไร้ตา! ทำไมยังไม่รีบไปกางร่มให้ท่านซื่อจื่อกับแม่นางเมิ่งยางอีก!" ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็แว่วดังมาจากด้านนอก

สตรีผู้มีใบหน้าอ่อนหวานดูสุภาพ ร่างกายบอบบางซูบผอมคนหนึ่ง เดินตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว โดยมีเหล่านางนมและสาวใช้เดินตามมาข้างหลังกลุ่มใหญ่

"ท่านแม่..." ฉีซูเซี่ยนเอ่ยเรียกผู้ที่มาถึง

ชุยซื่อแห่งจวนฉีกั๋วกง มองบุตรชายด้วยสายตาเจ็บปวดระคนสงสาร นางรีบสั่งให้แม่นมข้างกายนำเสื้อคลุมมาสวมให้ทันที ก่อนจะหันไปมองเมิ่งยางที่หน้าซีดเผือดด้วยความเวทนา "น่าสงสารนัก คนหนึ่งก็บาดเจ็บ อีกคนหนึ่งก็ตั้งครรภ์ ยังจะต้องมาถูกใครบางคนรังแกอยู่ที่นี่อีก! เจ้าก็เหลือเกินนะชูเซี่ยน กำลังจะเป็นพ่อคนอยู่แล้ว ทำไมยังแยกแยะไม่ออกว่าอะไรควรทำก่อนทำหลัง!"