บทที่ 10

ฉีซูเซี่ยนมองตามหลังนายบ่าวทั้งสองด้วยสายตาเย็นชา “เซิ่งจือหว่าน เจ้าอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!”

เซิ่งจือหว่านเสียใจ เสียใจที่ไม่ได้มองเขาให้ทะลุปรุโปร่งเร็วกว่านี้

เมื่อกลับถึงเรือนผิงหลัน นางจัดการผลัดเปลี่ยนชุดพิธีการออก และพบว่าบริเวณที่ถูกฉีซูเซี่ยนกระชากนั้นขึ้นรอยเขียวช้ำเป็นวงใหญ่จริงๆ

แววตาของเซิ่งจือหว่านวูบไหว แม้นางจะพอรู้วิชาป้องกันตัวบ้าง แต่ก็ไม่อาจเทียบชั้นกับคนที่มีลมปราณแก่กล้าอย่างฉีซูเซี่ยนได้ หากวันหน้าต้องเผชิญหน้ากันแล้วเขาเกิดบันดาลโทสะขึ้นมา นางคงเป็นฝ่ายเสียเปรียบแน่

ดูท่าว่านางต้องรีบหาสาวใช้ที่มีฝีมือมาไว้ข้างกายเสียแล้ว

เซิ่งจือหว่านจดจำเรื่องนี้ไว้ในใจ

ขณะที่กำลังจะเอนกายพักผ่อน จู่ๆ ด้านนอกก็มีเสียงอึกทึกวุ่นวายแทรกมาด้วยเสียงด่าทอ

นางจำเจ้าของเสียงนั้นได้ในทันที และในพริบตานั้น ความแค้นก็ถาโถมเข้าใส่จนแน่นหน้าอก!

ฉีเฟยเยียน!

หลังจากฉีซูเซี่ยนได้มีอำนาจ ฉีเฟยเยียนก็อาศัยจังหวะที่บิดาฮ่องเต้ลดฐานะนางให้เป็นสามัญชน

ต่อหน้านางเองยังฝืนยิ้มอย่างไม่จริงใจ ก่อนจะพาหร่วนหร่วนของนางไปอ้างว่าจะอบรมเลี้ยงดู

แต่สุดท้าย กลับส่งคืนมาเพียงศพตัวเล็กๆ หนึ่งร่างเท่านั้น!

แม้ว่าในชาติก่อนสุดท้ายนางจะบีบจนฉีเฟยเยียนถูกส่งตัวไปอยู่ไร่นาได้สำเร็จ...แต่มันจะมีประโยชน์อย่างไร?

ในเมื่อมีฉีซูเซี่ยนคอยหนุนหลัง ฉีเฟยเยียนย่อมไม่อยู่อย่างลำบากที่นั่นแน่ แต่หร่วนหร่วนของนางสิ... ไม่มีวันกลับมาได้อีกแล้ว!

“ก็แค่เด็กกำพร้าที่เก็บมาเลี้ยงคนหนึ่งเท่านั้น!”

เซิ่งจือหว่านนึกถึงคำพูดที่ไร้หัวใจประโยคนั้นของฉีซูเซี่ยนพลางหลับตาลง ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยความสงบนิ่ง

อาจเป็นเพราะสองปีที่แต่งเข้าจวนกั๋วกงนางทำตัวหัวอ่อนว่าง่ายเกินไป ฉีเฟยเยียนที่เป็นเพียงพี่สาวสามีซึ่งแต่งออกไปแล้ว ถึงได้กล้าพาสาวใช้และบ่าวหญิงฝูงใหญ่บุกเข้ามาเอะอะโวยวายถึงในจวนขององค์หญิงเช่นนาง

“เซิ่งจือหว่าน ออกมาเดี๋ยวนี้!”

“เป็นสตรีฝ่ายในไม่รู้จักปรนนิบัติพ่อแม่สามีให้ดี กลับกล้าสอดมือเข้าไปยุ่งเรื่องในราชสำนัก จนทำให้ตำแหน่งที่ชูเซี่ยนควรจะได้ต้องลดลงมาถึงสองระดับขั้น!”

“ทั้งขี้อิจฉา ทั้งปากมาก! ! ผิดกฎเจ็ดประการถึงสองข้อ! มัวนิ่งอยู่ทำไม รีบจับตัวนางไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชนเดี๋ยวนี้!”

บ่าวหญิงร่างกำยำสองคนเดินปรี่เข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา

“ฮูหยินน้อย ท่านอย่าให้พวกเราต้องลำบากใจเลยเพคะ”

เนื่องจากฉีซูเซี่ยนเป็นบุตรชายคนโตของจวนและได้รับตำแหน่งซื่อจื่อตั้งแต่อายุสิบสอง ดังนั้นนอกจากคนในจวนผิงหลานที่ยังแอบเรียกเซิ่งจือหว่านว่าองค์หญิงแล้ว บ่าวไพร่คนอื่นๆ ในจวนกั๋วกงต่างก็เรียกนางว่าฮูหยินน้อยกันหมด

สาวใช้ในจวนผิงหลานต่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก มีเพียงอั้นจื่อและติงหลานที่กัดฟันรวบรวมความกล้ากางแขนขวางอยู่เบื้องหน้าเซิ่งจือหว่าน