บทที่ 9

“นั่นก็จริง”

ฉีกั๋วกงกลัวบุตรชายจะเสียใจ จึงพยายามฝืนประคองสติเอ่ยว่า “ความดีความชอบจากการรบเพียงครั้งเดียวแล้วจะให้ขึ้นเป็นขั้นสี่ชั้นเอกทันทีนั้นดูจะไม่เหมาะจริงๆ บางทีฝ่าบาทอาจทรงอยากให้เจ้าสะสมผลงานเพิ่มอีกสักสองสามครั้ง เพื่อจะได้เลื่อนขั้นเจ้าขึ้นไปอย่างสง่างาม ถึงตอนนั้นเจ้าจะได้สร้างบารมีในกองทัพได้อย่างมั่นคงด้วย”

“ขอรับ...” ฉีซูเซี่ยนพยักหน้า แต่ว่าสีหน้ากลับมืดมน เขาเอาแต่รู้สึกว่าเรื่องนี้มันไม่ได้เรียบง่ายเช่นนั้น

ละก็เป็นอย่างที่คิด พอมาถึงหน้าจวน เขาก็เห็นเซิ่งจือหว่านกำลังวางมือบนแขนของติงหลานก้าวลงมาจากรถม้าพอดี

เมื่อเห็นชุดพิธีการที่นางสวมใส่ ฉีซูเซี่ยนถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

จากนั้นสีหน้าก็คล้ำลงในทันที

มิน่าเล่า!

มิน่าเล่าเมื่อวานฝ่าบาทยังทรงมีพระประสงค์จะตั้งเขาเป็นแม่ทัพผิงเหยียนขั้นสี่ชั้นเอก แต่เพียงข้ามคืน ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปหมด!

ได้เป็นเพียงแม่ทัพซวนเวยขั้นห้าชั้นโท...

บททดสอบอะไรกัน เลื่อนขั้นอย่างสง่างามอะไรกัน?

ทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะเซิ่งจือหว่านเข้าไปฟ้องร้องในวังมาแน่ๆ!

เมื่อนึกถึงความดีความชอบที่เขาแลกมาด้วยการเสี่ยงตายในสนามรบ! ตลอดเวลาสองปีที่กินนอนร่วมกับเหล่าทหารเลว ฝ่าพายุหิมะ อดทนต่อความหนาวเหน็บเสียดกระดูก กลับต้องมลายหายไปเพียงเพราะความหึงหวงและนิสัยใจแคบของนางคนเดียว!

เขาแทบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ปรี่เข้าไปหาด้วยฝีเท้าอันรวดเร็ว

ก่อนจะกระชากตัวเซิ่งจือหว่านออกมาจากมือของติงหลานอย่างแรง “เซิ่งจือหว่าน!”

ติงหลานถูกเหวี่ยงออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อเห็นเจ้านายของตนถูกฉีซูเซี่ยนฉุดกระชากก็นึกร้อนใจขึ้นมาทันที “ท่านซื่อจื่อ ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ?”

“ไสหัวไป!”

สายตาอันเกรี้ยวกราดของฉีซูเซี่ยนจับจ้องไปที่เซิ่งจือหว่าน เส้นเลือดบนหน้าผากเต้นตุบๆ ไม่เหลือเค้าความสงบนิ่งที่เคยมีในวังแม้แต่นิดเดียว “เจ้าเข้าวังไปฟ้องฝ่าบาทมาใช่หรือไม่?”

เขาไม่รอให้เซิ่งจือหว่านได้ตอบ

กลับแผดเสียงใส่ต่อว่า “ก็แค่สตรีคนหนึ่ง ทำไมเจ้าต้องบีบคั้นนางถึงเพียงนี้? ถึงขนาดจะเอาชีวิตนางให้ได้เลยหรือ?! หรือว่าที่ผ่านมาเจ้าเอาแต่พูดว่าสตรีนั้นใช้ชีวิตลำบาก ทั้งหมดก็แค่เพื่อเสแสร้งทำตัวเป็นคนดีต่อหน้าผู้อื่น? พอมีคนมาแตะต้องผลประโยชน์ของเจ้า เจ้าก็ลงมือบดขยี้นางอย่างไร้เยื่อใยเช่นนี้หรือ?

ในสนามรบข้าถูกสายลับศัตรูวางยา พอหนีออกมาได้ก็คือนางที่ช่วยชีวิตข้าไว้ ยามที่ข้าโดนฤทธิ์ยา ข้าเห็นนางเป็นเจ้า นางเป็นหญิงสาวที่บริสุทธิ์ผุดผ่องแต่กลับต้องมาเสียตัวให้ข้าอย่างไร้สาเหตุ การที่ข้าแสดงความรับผิดชอบมันไม่ควรหรืออย่างไร?

ข้าก็บอกแล้วว่าจะไม่ไปพบนางอีก เจ้าเองก็รับปากท่านแม่ไว้แล้วด้วย! แล้วเหตุใดพอคล้อยหลัง เจ้าถึงกลับไปคร่ำครวญต่อหน้าฝ่าบาทอีก? หรือเจ้าต้องเห็นนางตายไปต่อหน้าถึงจะสาแก่ใจ?

เซิ่งจือหว่าน! เมื่อก่อนเหตุใดข้าถึงดูไม่ออกว่าเจ้าเป็นคนใจคออำมหิตเช่นนี้?

เพียงเพราะความอิจฉา ถึงกับจะเอาชีวิตคนที่บริสุทธิ์เชียวหรือ?!”

คำพูดแต่ละคำของฉีซูเซี่ยนทิ่มแทงหัวใจยิ่งนัก!

เขาอุตส่าห์ผ่านความเป็นความตายในสนามรบกลับมาได้ เซิ่งจือหว่านไม่สนก็ช่างเถอะ แต่นี่ยังจะมาขุ่นเคืองเขาเพราะสตรีคนเดียว