บทที่ 8

แต่เรื่องที่อยู่ในกระดาษนั่นเขาก็จำเป็นต้องจัดการให้สำเร็จ...

ประจวบเหมาะกับตอนนั้นที่มีรายงานจากด้านนอก ขันทีซูต้าปั้นได้ยินแล้วก็รีบก้าวเท้าแผ่วเบาเข้าไปข้างโต๊ะทรงพระอักษรฝ่าบาท องค์หญิงชิ่งหนิงเสด็จกลับแล้วพ่ะย่ะค่ะ””

ฮ่องเต้ฉงเซิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย“ทางเสด็จแม่ล่ะ มีความเคลื่อนไหวอะไรหรือไม่?”

“ได้ยินว่าทรงเสวยบัวลอยต้มเหล้าที่องค์หญิงชิ่งหนิงปรุงด้วยพระองค์เองไปค่อนชาม ยามนี้ทรงเข้าสู่พระบรรทมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ฉงเซิ่งทรงชะงักไปครู่หนึ่ง “ชิ่งหนิงนี้ รู้ความขึ้นมาบ้างแล้วสินะ ข้านึกว่านางจะมาคุกเข่าอ้อนวอนขอให้ข้าคืนความเป็นธรรมให้นางเสียอีก”

“ฝ่าบาท” ขันทีซูต้าปั้นก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม “แต่หม่อมฉันเห็นว่านี่อาจไม่ใช่เรื่องดีเสมอไปพ่ะย่ะค่ะ”

“อย่างไร?” ฮ่องเต้ฉงเซิ่งทรงไม่เข้าใจ

ขันทีซูต้าปั้นกล่าวว่า “ยามนี้ภายนอกลือกันหนาหูว่า ที่องค์หญิงชิ่งหนิงเคยทูลขอประทานสมรสทำให้ฝ่าบาทและไทเฮาทรงพิโรธ การที่ท่านฉีซื่อจื่อกล้ารับอนุ ก็เป็นเพราะเห็นว่าฝ่าบาทกับไทเฮาไม่ทรงหนุนหลังองค์หญิงแล้ว แต่…แท้จริงแล้ว ฝ่าบาททรงรักใคร่องค์หญิงมาก”

“ท่านฉีซื่อจื่อรู้ทั้งรู้ แต่ยังพาคนกลับมาเช่นนี้ เกรงว่า…”

“เกรงว่าอะไร?!” ฮ่องเต้ฉงเซิ่งกริ้ว ขึ้นทันที

ขันทีซูต้าปั้นรีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที “เกรงว่า... เกรงว่าจะเป็นเพราะเขาถือดีว่าตนเองมีความชอบใหญ่จนไม่เห็นหัวใครพ่ะย่ะค่ะ!”

สีหน้าของฮ่องเต้ฉงเซิ่งเปลี่ยนเป็นหม่นคล้ำในพริบตา!

พระองค์ขาดแม่ทัพหนุ่มจริง แต่หากเพราะเหตุนี้ ฉีซูเซี่ยนกลับคิดว่าตนเป็นคนที่ขาดไม่ได้…

ใจฮ่องเต้ยากแท้หยั่งถึง ผ่านไปครู่หนึ่ง จู่ๆ พระองค์ก็ปรายตามองขันทีซูต้าปั้น “คำพูดพวกนี้ ใครเป็นคนสอนให้เจ้าพูด?”

ขันทีซูต้าปั้นตัวสั่น รีบก้มกราบไม่หยุด“ฝ่าบาททรงโปรดเมตตา หม่อมฉันเพียงแต่เห็นองค์หญิงชิ่งหนิงมาตั้งแต่ทรงพระเยาว์ ยามนี้นางต้องทุกข์ใจ หม่อมฉันจึงอดรู้สึกเวทนาไม่ได้ ทั้งที่เมื่อก่อนฉีซื่อจื่อเคยให้สัญญากับนางไว้เป็นมั่นเป็นเหมาะว่าในชาตินี้จะไม่รับอนุภรรยาเด็ดขาด”

เสียงโขกศีรษะดังขึ้นต่อเนื่อง เพียงครู่เดียว หน้าผากของเขาก็มีเลือดซึมออกมา

ความระแวงในใจของฮ่องเต้ฉงเซิ่งหายไป ทรงโบกมือ “ช่างเถอะ ลุกขึ้นมาได้แล้ว ใครสั่งให้เจ้าโขกศีรษะปานนั้น? แก่ตัวขนาดนี้แล้ว ไม่กลัวจะโขกจนตายหรืออย่างไร”

“หม่อมฉันมีฝ่าบาทคุ้มครอง ดวงแข็งยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีซูต้าปั้นกล่าวเอาใจ

ฮ่องเต้ฉงเซิ่งแค่นเสียงเหอะ ทรงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะมองไปยังราชโองการที่หมึกยังไม่แห้งสนิทบนโต๊ะ “ช่างเถอะ ฉีซูเซี่ยนยังเยาว์วัยนัก ย่อมต้องมีความทะนง ตำแหน่งแม่ทัพผิงเหยียนขั้นสี่ชั้นเอกนั่นดู

ขันทีซูต้าปั้นได้ฟังก็ถอนใจโล่งอก “ฝ่าบาททรงพระปรีชา!”

เช่นนี้แล้ว ผู้นั้นก็คงพอใจแล้วกระมัง

เพียงแต่ไม่รู้ว่า ตั้งแต่เขาเริ่มทำงานให้คนผู้นั้นมา เขาได้รับคำสั่งเพียงสามครั้ง สองครั้งแรกล้วนเป็นเรื่องใหญ่โตที่สั่นคลอนราชสำนักได้ แต่ครั้งนี้เหตุใดดูเหมือนเป็นเรื่องแค้นเคืองส่วนตัวไปได้?

*

ณ ด้านนอกตำหนักจื่อเซิ่ง

ฉีซูเซี่ยนรับมือกับบรรดาขุนนางที่เข้ามาทักทายด้วยท่าทีเรียบเฉย

ฉีกั๋วกงกำชับบุตรชาย “วันนี้ยามฝ่าบาทประทานรางวัล เจ้าจงอย่าได้หลงตัวเอง ขยันอีกหน่อย ไม่แน่ว่าในอนาคตตระกูลเราอาจจะมีกั๋วกงถึงสองคนในบ้านเดียว ถึงตอนนั้นจึงจะเรียกว่าเป็นการสร้างเกียรติประวัติแก่วงศ์ตระกูลอย่างแท้จริง”