บทที่ 7

“นางซิ่ว เจ้าว่าทำไมเด็กคนนั้นถึงใจร้ายขนาดนี้นะ สองปีแล้ว เพียงเพราะข้าพูดตำหนิฉีซูเซี่ยนไปไม่กี่คำ นางก็ไม่ยอมเข้าวังมาอีกเลยสักครั้ง”

“ไม่รู้ว่าป่านนี้นางจะเป็นอย่างไรบ้าง คนในจวนฉีกั๋วกงใช่ว่าจะรับมือได้ง่ายๆ เสียเมื่อไหร่ สามีของพี่สาวสามีนางนั่นน่ะเห็นชัดๆ ว่าเป็นพวกไร้น้ำยา แต่ยังกล้ามาแสดงความไม่พอใจกับตำแหน่งที่นางอุตส่าห์หาให้ด้วยความลำบาก...”

“แล้วยังมีเจ้าฉีซูเซี่ยนนั่นอีก แต่งงานได้เพียงสองวันก็หนีไปชายแดน พอกลับมากลับพาสตรีอื่นมาด้วย เห็นหัวข้าที่ยังเป็นย่าคนนี้อยู่บ้างหรือไม่? งานเลี้ยงในวังอีกไม่กี่วันข้างหน้า ข้าจะให้ฉีซูเซี่ยนพานางมาให้ข้าดูหน้าชัดๆ เสียหน่อย...”

“เสด็จย่า!” เซิ่งจือหว่านไม่อาจกลั้นความรู้สึกไว้ได้อีกต่อไปจนต้องร้องเรียกออกมา

ที่แท้ เสด็จย่าก็คอยเป็นห่วงนางอยู่ตลอดเวลา!

ที่แท้ ในชาติก่อนที่เสด็จย่าพยายามจะทำให้เมิ่งยางขายหน้าในงานเลี้ยง แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นการสร้างชื่อเสียงให้เมิ่งยาง จนสุดท้ายเสด็จย่าต้องถูกผู้คนทั่วหล้าก่นด่าประณาม ทั้งหมดนั้นก็ทำเพื่อนาง!

เสด็จย่า...” ขอบตาของเซิ่งจือหว่านร้อนผ่าวขึ้นมา

ไทเฮาดึงตัวนางเข้ากอดแน่น น้ำตาร่วงลงไม่ขาดสาย “นังหนูคนนี้ ในที่สุดเจ้าก็ตัดใจมาหาข้าได้เสียที? มาเร็ว ให้ข้าดูหน่อยสิ ทำไมถึงได้ซูบผอมไปเช่นนี้?”

ไทเฮาจูงมือนาง พลิกซ้ายดูขวาอย่างละเอียด เซิ่งจือหว่านปล่อยให้นางมองตามสบาย

จนกระทั่งดูจนพอใจแล้ว ไทเฮาจึงถามถึงเรื่องสำคัญ

“แล้วเรื่องหญิงชาวนาคนนั้น เจ้าวางแผนไว้อย่างไร?”

“มิสู้หาโอกาสส่งนางไปอยู่ที่ไร่นาเสีย ป่านนี้เรื่องของนางกับฉีซูเซี่ยนลือกันไปทั่วเมืองแล้ว ทางชางหนานยังมีข่าวลืออีกว่า หากไม่ใช่เพราะนางช่วยถอนพิษให้ฉีซูเซี่ยน สงครามครั้งนี้คงพ่ายแพ้ยับเยินไปแล้ว” ไทเฮาตรัสถึงตรงนี้ก็อดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา

ข่าวลือนี้ไม่รู้ว่าหลุดออกมาจากที่ใดกันแน่!

ทั้งที่เป็นชัยชนะที่เหล่าทหารกล้าแลกมาด้วยเลือดและชีวิต แต่ตอนนี้กลับเอาไปผูกโยงกับสตรีเพียงนางเดียว

ช้อนที่ตักบัวลอยต้มเหล้าของเซิ่งจือหว่านชะงักไป ข่าวลือนี้ในชาติก่อนก็เคยมีเช่นกัน

ตอนนั้นนางก็คิดเหมือนเสด็จย่า ว่ามันเป็นแค่เรื่องที่บังเอิญลือกันไปเอง จนกระทั่งภายหลังนางพบความผิดปกติหลายอย่างในตัวเมิ่งยาง จึงส่งคนไปสืบจนได้รู้ความจริง

แต่ว่าในชาตินี้ นางจะไม่ปล่อยให้ข่าวลือเช่นนี้ลุกลามอีกต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ความดีความชอบจากการรบของฉีซูเซี่ยน นางก็จะทำให้เขากระอักออกมาคืนเสียครึ่งหนึ่ง!

เซิ่งจือหว่านวางถ้วยบัวลอยต้มเหล้าลงตรงหน้าไทเฮา “เสด็จย่าอย่าทรงกังวลเรื่องของข้าเลยเพคะ ทางจวนฉีกั๋วกงนั้น ข้ามีแผนการในใจแล้ว”

“เจ้ามีแผนอย่างไร?” ไทเฮารีบคว้ามือนางไว้ “ย่ารู้ว่าเจ้าใส่ใจฉีซูเซี่ยน กลัวว่าหากจัดการคนของเขาจะทำให้เขาบาดหมางกับเจ้า แต่พวกเจ้าสองคนไม่ได้พบหน้ากันมานานถึงสองปี ตอนนี้จู่ๆ ก็มีคนเพิ่มมาอีกคน เจ้ามั่นใจจริงๆ หรือว่าจะรักษาสัญญาใจจากเขาไว้ได้?”

“บุรุษน่ะเมื่อได้ลิ้มลองรสชาติความหวานล้ำแล้วก็ยากจะถอนตัว ยิ่งเขาไปกับ...” ไทเฮากล่าวถึงตรงนี้ก็หยุดไป เพราะเกรงว่าเซิ่งจือหว่านจะเสียใจจึงไม่ได้กล่าวต่อ

แต่เซิ่งจือหว่านกลับจับมือนางไว้แน่น ยิ้มบาง ๆ “เสด็จย่า ข้าตั้งใจจะ…หย่าขาด”