บทที่ 6

ห้วนจู๋มั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าเซิ่งจือหว่านย่อมตัดใจจากมิตรภาพที่ผูกพันกันมาสิบกว่าปีไม่ลง

เซิ่งจือหว่านวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มิสู้ข้าเขียนจดหมายให้คนส่งตัวเจ้ากลับเข้าวังไปเสียตอนนี้เลย ต่อไปเจ้าก็จงอยู่ที่นั่น ไม่ต้องออกมาอีก”

“พระองค์ทรงตรัสจริงหรือเพคะ?” ห้วนจู๋เม้มปากแน่น

เซิ่งจือหว่านยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยโดยไม่เอ่ยคำใด

คราวนี้ห้วนจู๋เริ่มลนลานขึ้นมาจริงๆ “องค์หญิง พระองค์ทรงไร้เยื่อใยเช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ! หม่อมฉันติดตามรับใช้พระองค์มานานหลายปี หากถูกส่งกลับไปตอนนี้ จะมีเจ้านายตำหนักไหนยอมรับหม่อมฉันไว้อีก?!”

“ที่แท้เจ้าก็ยังรู้ตัวว่าตนเองเป็นบ่าว?” เซิ่งจือหว่านโน้มตัวลงเล็กน้อย

เมื่อห้วนจู๋สบเข้ากับดวงตาที่ดำสนิทคู่นั้น คำพูดที่เตรียมจะเอ่ยก็ติดค้างอยู่ที่ลำคอทันที

เซิ่งจือหว่านมองนางด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

ห้วนจู๋จึงขบกรามแน่นพลางคุกเข่าลง แล้วคลานเข่าเข้ามาเบื้องหน้านาง “องค์หญิง หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เพคะ หม่อมฉันเพียงหวังให้พระองค์กับท่านซื่อจื่อกลับมาคืนดีกันโดยเร็ว หากพระองค์ทรงเห็นว่าหม่อมฉันทำไม่ถูก ต่อไป... ต่อไปหม่อมฉันจะไม่ทำอะไรโดยพลการอีกแล้วเพคะ!”

ช่างเป็นคำว่าหวังดีที่ยอดเยี่ยมเสียจริง

เซิ่งจือหว่านยกยิ้ม “ในเมื่อรู้ตัวว่าทำโดยพลการ เช่นนั้นตั้งแต่นี้ไปเจ้าจงลดขั้นลงเป็นสาวใช้ระดับสี่ ไปคอยดูแลงานปัดกวาดเช็ดถูอยู่ด้านนอกเสีย”

“องค์หญิง?!” ห้วนจู๋แทบไม่เชื่อหูตนเอง แต่เมื่อสบสายตาของเซิ่งจือหว่าน นางก็ได้แต่เม้มปากแน่น ไม่ยอมเอ่ยแม้แต่คำเดียวแล้วหันหลังวิ่งออกไปทันที

เพราะเรื่องวุ่นวายนี้ นางจึงลืมเรื่องที่ชุยซื่อกำชับมาเสียสนิท แต่ว่าต่อให้นางรายงานไป เซิ่งจือหว่านก็หาได้ใส่ใจไม่

คืนนั้น เซิ่งจือหว่านหลับสนิทอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

จนกระทั่งติงหลานเข้ามาเป็นรอบที่สาม และเห็นว่าสายมากแล้วจึงปลุกนาง เซิ่งจือหว่านถึงได้ค่อยๆ ลืมตาขึ้นบนเตียงอย่างเกียจคร้าน

“วันนี้องค์หญิงจะไม่เสด็จไปคารวะฮูหยินหรือเพคะ?” ติงหลานเห็นนางทำตัวเชื่องช้าจึงเอ่ยเตือน

เซิ่งจือหว่านเพิ่งจะนึกขึ้นได้

ในชาติก่อน หลังจากนางกับฉีซูเซี่ยนแต่งงานกันได้สี่ปี เขาได้รับพระราชทานจวนส่วนตัว นางจึงย้ายออกจากจวนกั๋วกง และไม่จำเป็นต้องไปคารวะทุกวันอีกต่อไป

ยามนี้ ยังไม่ถึงเวลานั้น

“ไม่ไปแล้ว” นางเอ่ย “ไปที่คลังสินค้า

เซิ่งจือหว่านเลือกสมุนไพรด้วยตนเองหลายชนิด แล้วตรงไปยังห้องครัวเล็ก นางนำสมุนไพรเหล่านั้นมาปรุงร่วมกับเหล้าดอกเก๊กฮวยที่หมักไว้เมื่อปีก่อนจนได้เป็นบัวลอยต้มเหล้าหมัก หนึ่งโถ

กลิ่นเหล้าหมักหอมหวานเข้มข้น ผสมผสานกับกลิ่นหอมสะอาดของสมุนไพร มีสรรพคุณช่วยบำรุงม้ามและเติมพลังกายได้ดียิ่ง

เซิ่งจือหว่านตักบัวลอยใส่ลงในปิ่นโตอาหารที่ประณีต

“องค์หญิงจะนำไปถวายฮูหยินหรือเพคะ?” อั้นจื่อเอ่ยถาม

เซิ่งจือหว่านเลิกคิ้ว แน่นอนว่าไม่ใช่

นางสั่งให้อั้นจื่อและติงหลานช่วยเกล้าผมและแต่งหน้า เมื่อเตรียมตัวเสร็จสิ้น จึงเปลี่ยนมาสวมชุดพิธีการที่ไม่ได้หยิบมาใส่มานานถึงสองปี