บทที่ 5

“อืม” ชุยซื่อรู้สึกพึงพอใจยิ่ง

“ฮูหยิน นางห้วนจู๋มาแล้ว” เสียงรายงานจากด้านนอกดังขึ้น

“ของท่านซื่อจื่อ องค์หญิงทรงให้หม่อมฉันนำยามาถวาย” เสียงของห้วนจู๋แว่วดังเข้ามา

ตะเกียบในมือของฉีซูเซี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง

ฉีเฟยเยียนหัวเราะเยาะทันที“เห็นหรือไม่เล่า ข้าว่าไม่ผิดจริง ๆ! ช่างต่ำต้อยเสียจริง! เจ้าไปง้อนาง นางกลับเชิดใส่ พอแม่ตัดสินใจเอง นางพูดอะไรไหม? ก็เงียบกริบไม่ใช่หรือ ตอนนี้กลับรีบร้อนส่งคนมาส่งยา ถ้าข้าพูดนะ สตรีเช่นนี้ ต้องดูถูกให้เข็ด!”

“ให้เข้ามา” ชุยซื่อเอ่ย

ห้วนจู๋เดินเข้ามาด้วยความยินดี แต่เมื่อเห็นชุยซื่อและฉีเฟยเยียน รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างไปทันที

“ยารักษาแผลอะไร?” ชุยซื่อถาม

“ห้วนจู๋รีบนำขวดกระเบื้องเคลือบประณีตออกมา “เรียนฮูหยิน นี่คือยาที่ท่านไทเฮาทรงประทานให้องค์หญิงเมื่อหลายปีก่อน เล่ากันว่ามีสรรพคุณวิเศษในการห้ามเลือดแผลภายนอก”

“ยาสมานผิวจินช่วง!” ฉีซูเซี่ยนจำมันได้ในทันที

เล่ากันว่าตัวยานี้ปรุงจากแมงป่องโลหิต ต่านหนานซิง กระดูกมังกร และสมุนไพรอื่นๆ อีกหลายสิบชนิด มีสรรพคุณช่วยห้ามเลือดและสมานผิวได้ทันใจ แม้แต่ผิวหนังที่เน่าเปื่อยก็ยังกลับมาเป็นปกติได้ เพียงแค่ขวดเล็กเท่านิ้วมือนี้ ก็มีมูลค่าไม่ต่ำกว่าพันตำลึงแล้ว

“อืม” ชุยซื่อเองก็เคยได้ยินชื่อเสียงของยานี้ แววตาของนางไหววูบก่อนจะเอ่ยว่า “วางไว้เถอะ กลับไปบอกจือหว่านด้วยว่าแผลของชูเซี่ยนค่อนข้างหนัก คืนนี้เขาคงไปหานางไม่ได้แล้ว”

“เพคะ” ห้วนจู๋ไม่มีข้ออ้างที่จะอยู่ต่อ นางแอบชำเลืองมองฉีซูเซี่ยนแวบหนึ่งก่อนจะถอยออกไป

“ท่านแม่ แผลของข้าไม่ได้เป็นอะไรมากขอรับ” ฉีซูเซี่ยนขมวดคิ้ว

“ต่อให้ไม่เป็นไรก็ต้องอยู่นิ่งๆ” ชุยซื่อถลึงตาใส่เขา “นิสัยใจแคบของภรรยาเอกเจ้าน่ะต้องหาทางดัดเสียบ้าง รอให้นางยอมอ่อนข้อ สำนึกผิดเสียก่อน เจ้าค่อยไป ทำให้นางรู้จักที่ต่ำที่สูงบ้าง”

“จริงด้วยสิ อย่างไรนางก็ทนได้ไม่นานหรอก ไม่แน่ว่าคืนนี้อาจจะวิ่งแจ้นมาหาเองเลยก็ได้” ฉีเฟยเยียนเบะปาก ก่อนจะนึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ “อ้อ แล้วเจ้าช่วยถามนางหน่อยว่าหมายความว่าอย่างไร? หวังจื้อหยวนที่ไม่มีพ่อนั่นกลับได้เป็นถึงเจ้าเมืองผู้ช่วย ขั้นหกชั้นเอก แต่สามีข้าที่เป็นถึงบุตรชายท่านสื่อหลาง กลับได้แค่ตำแหน่งขุนนางฝ่ายอักษรในสำนักฮั่นหลินเท่านั้นเองหรือ?!”

“เอาละ เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง” ชุยซื่อลุกขึ้นยืน พลางกำชับฉีซูเซี่ยน “วันนี้เจ้าพักผ่อนให้ดี พรุ่งนี้ต้องเข้าวังไปรับรางวัล ข้าได้ยินข่าวที่พ่อเจ้าไปสืบมาว่า ครั้งนี้ฝ่าบาททรงมีพระประสงค์จะเลื่อนขั้นให้เจ้าขึ้นเป็นขุนนางขั้นสี่”

“ขอรับ!” ฉีซูเซี่ยนรับคำโดยไม่แสดงสีหน้าดีใจออกมา แววตาฉายแววคมกล้า

ชุยซื่อเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งพึงพอใจ

เมื่อหลายปีก่อน ผู้คนล้วนกล่าวว่าจวนฉีกั๋วกงตกต่ำแล้ว แต่บุตรชายของนางกลับสอบได้ที่หนึ่งสามระดับ แถมยังสร้างผลงานใหญ่ที่ชางหนาน สองปีมานี้คนในเมืองหลวงที่เคยเลิกติดต่อกับจวนกั๋วกงไปแล้ว ก็เริ่มกลับมาไปมาหาสู่อีกครั้ง มิใช่เพราะมองเห็นว่าอนาคตในราชการของเขานั้นไร้ขีดจำกัดหรอกหรือ?

ไม่ใช่แค่ชูเซี่ยนเท่านั้น บุตรสาวคนที่สองของนางก็มีชื่อเสียงเรื่องความงามขจรขจาย บุตรชายคนที่สี่ก็ได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของมหาปราชญ์ตระกูลหลิน ในอนาคตย่อมต้องมีวาสนาใหญ่หลวงกันทุกคน

มีเพียงลูกสาวคนโต ที่แต่งงานออกไปเร็วเกินไป ได้สามีเป็นบุตรขุนนางขั้นห้า เหลียนเหวินฮุยปีนี้อายุยี่สิบสี่แล้วเพิ่งจะสอบผ่านรอบรวมมาได้อย่างหวุดหวิด เมื่อไม่นานมานี้เซิ่งจือหว่านช่วยวิ่งเต้นจนเขาได้ตำแหน่งขุนนางฝ่ายอักษรในสำนักฮั่นหลินมาครอง