บทที่ 4

ตระกูลซ่งประกอบอาชีพหมอมาหลายชั่วอายุคน ผ่านร้อนผ่านหนาวมาถึงสามราชวงศ์ จนมาถึงรุ่นของหมอหลวงซ่งคนลูก ไม่รู้ว่าสั่งสมชื่อเสียงมามากเพียงใด เหล่าหมอชาวบ้านที่สร้างตัวขึ้นมาได้ด้วยตำราคัมภีร์แพทย์ตระกูลซ่ง นั้นมีมากมายจนนับไม่ถ้วน

นามของบิดาหมอหลวงซ่งยังถูกจารึกไว้ในศาลเจ้าเหล่าอริยปราชญ์อีกด้วย

หมอหลวงซ่งคนลูกไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเหตุใดท่านพ่อถึงต้องให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับจวนฉีกั๋วกงที่สูญสิ้นแม้กระทั่งราชโองการเหล็กสิทธิ์ขาดไปแล้วเช่นนี้!

“องค์หญิงชิ่งหนิง” จู่ๆ หมอหลวงซ่งก็เอ่ยชื่อหนึ่งออกมา

หมอหลวงซ่งคนลูกชะงักไป

จากนั้นเขาก็ได้ยินบิดากล่าวต่อว่า “ตระกูลซ่งของพวกเราติดค้างน้ำใจอันยิ่งใหญ่ขององค์หญิงชิ่งหนิงไว้ ดังนั้นขอเพียงนางเอ่ยปาก ต่อให้วันนี้ข้าจะแก่ชราจนลุกจากเตียงไม่ไหว ก็ต้องมาตรวจชีพจรให้ฮูหยินด้วยตัวเองให้ได้”

“องค์หญิงชิ่งหนิงหรือขอรับ?” หมอหลวงซ่งคนลูกอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะนึกออกในที่สุด “ที่ท่านพ่อหมายถึง คือองค์หญิงชิ่งหนิงที่ตอนนั้นขอประทานสมรสด้วยตัวเอง แถมยังประท้วงด้วยการอดอาหารจนเกือบจะสิ้นสติไปคนนั้นน่ะหรือ?”

เขาจำได้ว่าตั้งแต่นางแต่งเข้าจวนกั๋วกงไป ก็ไม่เคยได้ยินชื่อของนางอีกเลย

ตระกูลซ่งจะไปติดค้างน้ำใจนางได้อย่างไร?

“เรื่องโรคระบาดในกองทัพชายแดนเหนือเมื่อสี่ปีที่แล้ว เจ้ายังจำได้หรือไม่?” ท่านหมอหลวงซ่งปรายตามองลูกชาย “ตำรับยาที่ทำให้ตระกูลซ่งของเรากลับมามีชื่อเสียงอีกครั้ง

แท้จริงแล้วเป็นฝีมือขององค์หญิงชิ่งหนิง”

หมอหลวงซ่งหวนนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น

หมอหลวงซ่งคนลูกพลันลุกพรวดขึ้นในรถม้า

ศีรษะกระแทกเข้ากับหลังคารถม้าดัง “ปัง” แต่เขาก็หาได้สนใจความเจ็บปวด กลับเบิกตาโพล่ง “เป็นไปได้อย่างไร? ตอนนั้นพระองค์อายุเท่าไรกันเอง? ยังไม่ผ่านพิธีปักปิ่น เลยไม่ใช่หรือ? ท่านพ่อจะบอกว่าเทียบยานั่นนางเป็นคนคิดขึ้นมาอย่างนั้นหรือ?!”

“สิบสี่!” หมอหลวงซ่งมองลูกชายด้วยสายตาเอือมระอา

หมอหลวงซ่งคนลูกอ้าปากค้าง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงถามออกมา “ท่านพ่อพูดจริงหรือขอรับ?”

หมอหลวงซ่งขี้เกียจจะคุยกับเขา จึงหลับตาลงอีกครั้ง

หมอหลวงซ่งคนลูกนั่งเหม่อลอยอยู่ในรถม้า สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา พยายามนึกทบทวนข่าวลือต่างๆ เกี่ยวกับองค์หญิงชิ่งหนิงที่เคยได้ยินมา

เล่ากันว่าองค์หญิงชิ่งหนิงผู้นี้เกิดจากนางกำนัลซึ่งได้รับความโปรดปรานของฮ่องเต้ หลังคลอดนางกำนัลก็สิ้นใจจากการตกเลือด แต่ทารกน้อยกลับยิ้มและจับมือของไทเฮา ด้วยเหตุนี้จึงได้รับความเมตตาจากไทเฮา ทรงนำไปเลี้ยงดูด้วยพระองค์เอง แม้แต่ฮ่องเต้เองก็ยังทรงเอ็นดูนางไม่น้อย

และเพราะสุขภาพไม่แข็งแรง ทุกปีในช่วงฤดูหนาวนางจึงถูกส่งไปพักผ่อนที่พระราชวังฤดูร้อนทางใต้ และจะรับกลับมาเมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิ รูปร่างหน้าตาและสติปัญญาก็นับว่าโดดเด่น...

แต่เมื่อเทียบกับเรื่องเหล่านั้น สิ่งที่โด่งดังยิ่งกว่ากลับเป็นเรื่องที่นางคุกเข่าอ้อนวอนสามวันและอดอาหารเพื่อขอประทานสมรสกับฉีซูเซี่ยน!

คนทั้งเมืองหลวงไม่มีใครไม่รู้ว่านางรักฉีซูเซี่ยนสุดหัวใจ!

ยามนี้ฉีซูเซี่ยนกลับมาจากชางหนานพร้อมกับพาสตรีคนหนึ่งกลับมาด้วย โรงเตี๊ยมและร้านน้ำชาหลายแห่งถึงกับมีการตั้งบ่อนพนัน ว่านางจะยอมให้สตรีผู้นั้นเข้าจวนภายในกี่วัน...

ทุกคนต่างมองว่านางเป็นเพียงสตรีในเรือนหลังที่รู้จักแต่เรื่องความรัก แต่ไม่รู้เลยว่าผู้ที่ช่วยชีวิตทหารชายแดนเหนือกว่าสิบหมื่นคนก็คือนางเช่นกัน…