บทที่ 2   รับน้อง2

บทที่ 2 รับน้อง2

“อ่า อย่ามองข้าด้วยแววตาโหดร้ายเช่นนั้นสิ...ท่านปู่ ท่านย่า” ซูเม่ยพูดพลางลุกขึ้นเยื้องย่างกายไปทรุดลงตรงหน้าชายและหญิงชรา ก่อนจะหยิบมีดอันเล็กออกมาจากแขนเสื้อ ค่อยๆบรรจงไล้ไปยังใบหน้าเหี่ยวย่นของยายเฒ่าจ้าวก่อนจะฟาดสันมีดบนใบหน้าเหี่ยวนั่นหลายครั้งจนขึ้นริ้วช้ำเขียวนับไม่ถ้วน

ฟางกุ้ยแววตาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว หลังจากเห็นมีดที่นางเด็กสารเลวดึงออกมา และตอนนี้นางก็รู้สึกเจ็บระบมที่ใบหน้านัก

‘นายหน้ามาเอาตัวมันไปขายหอนางโลมแล้วนี่ ทำไมกัน ทำไมมันกลับมาได้’ จ้าวไฉจ้องเขม็งไปที่บุตรสาวคนโตของไอ้เด็กที่เขาเก็บมาเลี้ยงให้เป็นทาสในตระกูล เรียกมันว่าลูกชาย แต่ใจจริงมันเป็นแค่แรงงานทาสให้คนในครอบครัวเขาเท่านั้น

“กลัวเหรอเจ้าคะ” นางถามพลางกวาดสายตามองไปที่ท่านลุง ท่านป้าสะใภ้ ก่อนจะกดมีดลงบนหน้าเหี่ยวย่นของยายเฒ่าจ้าว จนเป็นแผลลึกเลือดไหลออกมา นางตวัดมีดสองสามครั้งอย่างคล่องแคล่วจนได้รอยแผลเหวะหวะมากมาย

“ฮี๊ดดดดดดดดดดดด” เสียงกรีดร้องจากยายเฒ่าจ้าวดังออกจากลำคอเพียงเสียงยุงบิน ซูเม่ยยกยิ้มให้กับท่านลุงที่แสนจะขลาดเขลาแต่ยังดั้นด้นที่จะเรียน ทั้งๆที่มีสมองอันน้อยนิด แล้วยังเป็นคนยุยงให้ชายหญิงชราอ้างความกตัญญูผลักไสบิดามารดาของนางให้ไปทำงานเสี่ยงอันตรายจนไม่ได้กลับมาอีก เป็นตายร้ายดีไม่อาจรู้ ตราบใดที่ยังไม่พบศพ นางก็ไม่ปักใจเชื่อว่าบิดามารดาได้ตายไปแล้ว

‘เขาพลาดตรงไหนกัน เขากระซิบสั่งนายหน้าผู้นั้นไปแล้วนี่ ว่าให้กำชับแม่เล้า ให้มันไปเป็นนางโลมชั้นต่ำรับแขกทั้งวันทั้งคืนโทษฐานที่มันบังอาจเล่นตัวกับเขา’ จ้าวเจ๋อผู้มีความคิดโสมม เขาอุตส่าห์จะรับมันเป็นอนุให้มันคอยทำงานหาเลี้ยงเขาให้สุขสบายแทนพ่อหน้าโง่ของมัน มันกลับแหกปากร้องจนเมียเขารู้เข้า สุดท้ายท่านแม่ก็ตัดปัญหาขายมันออกไป แล้วดูตอนนี้มันงดงามเสียยิ่งกว่าเก่า แต่กลับดุร้ายจนเหมือนมีปีศาจร้ายมาสิงสู่ แค่สายตานั่นก็ทำให้เขาสั่นไปทั้งตัวไม่อาจควบคุมได้แล้ว

“ขออภัยเจ้าค่ะท่านย่า ข้าพลั้งมือไปเล็กน้อย” นางทำท่าสะดุ้งตกใจ ก่อนจะยกมีดขึ้นและแสร้งทำมีดหล่นปักไปที่ขาของตาเฒ่าจ้าวที่นอนอยู่ข้างๆกัน

“อ้ากกกกกกกกก” ตาเฒ่าจ้าวสะดุ้งด้วยความเจ็บปวดและส่งเสียงร้องออกมา แต่เสียงนั้นกลับดังเพียงคนที่นั่งใกล้ๆได้ยินเท่านั้น นัยน์ตาหวาดกลัวจับจิตส่งมาจากทุกคนที่เริ่มพยายามขยับเขยื้อนกายหนี ทั้งที่ขยับได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“โอ๊ะ มีดหลุดมือ ข้าต้องขออภัยท่านปู่ด้วย เดี๋ยวข้าเอาออกให้เจ้าค่ะ” นางว่าพลางขยับกายเบี่ยงจากหญิงชรามาที่ชายชรา ก่อนจะดึงมีดที่ปักอยู่อย่างแรงจนเลือดกระฉูดออกมาจากบาดแผลแลดูสยดสยอง ตาเฒ่าจ้าวทั้งเจ็บปวดทั้งหวาดกลัวจนปล่อยน้ำเหลืองอ๋อยรดกางเกงจนเปียกเหม็นคลุ้งไปหมด