บทที่ 2 รับน้อง3

บทที่ 2 รับน้อง3

‘หากจะทำให้จูอันผู้นี้เจ็บ มีเพียงต้องทำเช่นนี้แหละ’

ซูเม่ยคว้าคอของเด็กชายคนหนึ่งที่กำลังซุกอยู่ในอกมารดาของตนขึ้นมา เด็กชายร้องไห้จ้าโดยไร้เสียง จนทั้งปู่ ย่า บิดา มารดาของเด็กต่างพากันขยับตัว เพราะเด็กชายผู้นี้เป็นลูกหลานหัวแก้วหัวแหวนแตะต้องไม่ได้ น้องๆของนางมักจะโดนลงโทษโดยไร้เหตุผลเพราะเด็กคนนี้อยู่ร่ำไป เด็กสันดานชั่วเช่นนี้เก็บไว้ก็รกแผ่นดิน ขัดเกลาไม่ได้เสียแล้ว

“คอนิ่มๆ แค่ขยับนิ้วนิดเดียวก็หักละ ลูกๆหลานๆของพวกท่านช่างอ่อนแอนัก นุ่มนิ่มไปหมด คงเพราะไม่ได้ทำงานหนักเช่นข้าและน้องๆใช่หรือไม่!!!” ซูเม่ยตะโกนขึ้นมาก่อนจะหิ้วคอเด็กชายจนลอยเหนือพื้น เด็กร่างอวบอ้วนดิ้นไปมาในอากาศเล็กน้อยเพราะไร้กำลัง นางปรายตามองไปยังป้าสะใภ้ที่ตอนนี้พยายามขยับตัวมาหานางเหมือนไส้เดือนใกล้ตายไม่มีผิด น้ำหูน้ำตาหลั่งไหล ปากพะงาบกรีดร้องไร้เสียง

‘ภาพประทับใจ จนอย่างเก็บภาพไว้จริงๆ’ ซูเม่ยคิดอย่างสะใจ

เหล่าคนที่ดูภาพเบื้องหน้าต่างน้ำตาไหลพรากด้วยความเคียดแค้น แต่ทำสิ่งใดไม่ได้ ร่างกายขยับไปมาเพียงนิดเดียวไม่อาจไปได้ไกล ได้แต่มองเด็กชายดิ้นไปมาจนค่อยๆอ่อนแรงลงแล้วนิ่งไป ซูเม่ยปล่อยร่างเด็กชายลงบนพื้น สตรีที่เป็นมารดาของเด็กชายร้องไห้เสียใจจนตาเหลือกค้างแข็ง สุดท้ายก็เลื่อนลอยอย่างคนไร้สติกอดลูกที่เหลือในอ้อมอกโยกไปมา เด็กอีกสองคนที่อยู่ในอ้อมแขนมารดาเห็นมารดาเป็นเช่นนั้นก็ยิ่งขวัญเสียในที่สุดก็ชักเกร็งกระตุกสิ้นสติไปทันที

“ ท่านป้าสะใภ้กับน้องๆ คงไม่อยากเล่นกับข้าแล้วท่านลุง ดูสิหลับไปหมดแล้ว ถึงตาท่านลุงมาเล่นกับข้าแล้วนะเจ้าคะ”

ซูเม่ยพูดคล้ายสตรีจิตวิปลาส จนชายที่เป็นเป้าหมายต่อไป กระถดตัวหนีอย่างขี้ขลาด ปัสสาวะไหลออกมาไม่ต่างจากบิดาของตน ซูเม่ยไม่รอช้าตวัดมีดในมืออีกครั้งปักลงหว่างขาชายผู้เป็นลุงอย่างรุนแรง ร่างบุรุษผอมเพรียวผิวพรรณคล้ายคุณชายเจ้าสำอางดีดดิ้นไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวดที่ของรักโดนตัดจนขาดวิ่น เลือดไหลนองปนกับน้ำสีเหลืองที่ปล่อยออกมาก่อนหน้า จนดูน่าสมเพช

“อ้าก!!!! อ้าก!!!!”

ซูเม่ยบิดปากอย่างรังเกียจก่อนจะเช็ดมีดกับเสื้อผ้าของยายเฒ่าจ้าวที่ตอนนี้ หมดเรี่ยวแรงคล้ายจะเป็นลม ทั้งเจ็บแผล ทั้งสะเทือนใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับลูกหลานในครอบครัว แต่ยังจ้องมองซูเม่ยด้วยความเกลียดชังไม่เปลี่ยน

‘ช่างเป็นไม้แก่ดัดยาก ต้องโค่นทิ้งอย่างเดียว’