บทที่ 4 ซื้อที่ดินเปลี่ยนตระกูล1

ซูเม่ยพาทั้งหมดเข้าพักโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่แห่งหนึ่งของตัวเมืองหยาง เมื่อส่งน้องน้อยเข้าห้องพักแล้วตัวนางและท่านลุงอันฉีก็ไปที่ว่าการเมืองเพื่อติดต่อขอซื้อที่ดินทันที

แม้ตัวนางจะไม่อยากเป็นจุดสนใจของผู้คน แต่ก็ไม่อยากที่จะทำอะไรต้องมองสีหน้าผู้อื่นอยู่ร่ำไป ที่สำคัญน้องของนางยังต้องเติบโตมีชีวิตที่ดี รวมทั้งหลินเฟยที่ไม่รู้จะมีอะไรตามมาในอนาคต ดังนั้นนางต้องเตรียมความพร้อมเอาไว้เสียตั้งแต่ตอนนี้ด้วยการสร้างรากฐานและก่อตั้งสกุลเสียใหม่

“ท่านลุงอันฉีไม่มีอันใดจะถามข้าหรือเจ้าคะ ท่านยินดีติดตามข้าโดยไม่มีข้อสงสัยอันใดเลยหรือ” ซูเม่ยเอ่ยถามหูอันฉีขณะกำลังนั่งรอเจ้าหน้าที่กรมที่ดินในห้องรับรองที่ว่าการเมืองหยาง

“บางทีคนเรามักมีเรื่องที่ไม่อาจเอ่ย ข้าน้อยย่อมเข้าใจดี” หูอันฉีได้ยินแบบนั้นก็ตอบตามตรงทันที ไม่ว่าใครย่อมมีความลับ แม้แต่ตัวเขาเองก็ตาม

ซูเม่ยได้ฟังดังนั้นก็พยักหน้าน้อยๆอย่างพอใจในคำตอบของชายที่นั่งเบื้องหน้าของนาง นางต้องการคนที่พร้อมจะทำตามโดยไม่ต้องขอเหตุผล เชื่อโดยไม่ต้องตริตรอง

“ตัวข้าไม่ได้แซ่ซูและข้าก็ไม่มีแซ่ไม่มีตระกูล เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาทั่วไปที่โชคร้ายบิดามารดาหายตัวไป จนโดนญาติชั่วๆจับตัวไปขายหอนางโลม ท่านลุงทราบเช่นนี้ยังจะติดตามข้าหรือไม่”

‘เจ้าพวกบัดซบนั่นครอบครัวเดียวกันแท้ๆ’ หูอันฉีกัดฟันกรอดเมื่อฟังสิ่งที่หญิงสาวคราวลูกตรงหน้าเล่าเรื่องของตนเองให้ฟัง

หูอันฉีฟังที่เด็กสาวเบื้องหน้าที่เล่าเรื่องสลดของตนเองด้วยใบหน้าเรียบเฉย มุมปากบางเยาะหยันชะตาชีวิตของตนและครอบครัว แต่ไม่มีความเศร้าสลดในแววตาคู่นั้น มีเพียงความมุ่งมั่นพร้อมจะฝ่าทุกอย่างที่เป็นอุปสรรคโดยไม่ย่อท้อ

ซูเม่ยมองสบตาของชายตรงหน้าที่ไม่แม้จะหลบสายตานางและไม่มีแววตาของการดูถูก เหยียดหยาม หรือรังเกียจ นางก็เอ่ยปากพูดต่อ

“แต่ก็ยังมีโชคดีอยู่บ้าง วันหนึ่งข้าสิ้นสติจนคนคิดว่า...ข้าได้ตายไปแล้ว ตัวข้าจึงถูกนำไปทิ้งในป่า พอฟื้นสติขึ้นมาก็กลับพบเจอขุมทรัพย์ ขุมทรัพย์ที่ทำให้ข้าได้น้องทั้งสองกลับคืนมาและจะไม่ได้พบพวกญาติชั่วช้าอีกตลอดกาล” นางเปลี่ยนอิริยาบถอย่างผ่อนคลายเหมือนกำลังเล่านิทานที่กำลังจะถึงตอนจบที่สวยงามก็มิปาน

“ข้าน้อยยินดีติดตามแม่นางโดยไม่มีข้อกังขาใดขอรับ” หูอันฉีเอ่ยตอบด้วยความแน่วแน่ สบตาซูเม่ยโดยไม่หลบแม้แต่น้อย

ซูเม่ยเลือกซื้อที่ดินติดชานเมืองที่มีแหล่งน้ำขนาดใหญ่ไหลผ่าน ด้านหลังเป็นเขตชายป่าเขาอินซานที่ขึ้นชื่อเรื่องสัตว์ดุร้าย จึงไม่เคยมีใครย่างกรายเข้าไปแม้แต่คนเดียว จึงทำให้ที่ดินแถบนั้นถูกแสนถูก ตกหมู่ละ 2 ตำลึงเงินเท่านั้น นางจึงกว้านซื้อมานับ 2,000 หมู่ ( 833 ไร่) เลยทีเดียว

ความคิดเห็น