บทที่ 100 ผู้หญิงประหลาด

รู้สึกถึงรูปร่างที่เหมือนกับดาบยาวของหลินหยาง หยางเฟินหัวใจเต้นรัว สะโพกรู้สึกแข็ง ทำให้ใจเธอสั่นไหว สามีของตัวเองวุ่นวายกับธุรกิจ ไม่กลับบ้านบ่อย ๆ และก็ไม่รู้ว่าข้างนอกจะยังมีผู้หญิงคนอื่นอีกไหม ร่องน้ำของเธอไม่ได้รู้สึกอิ่มมานานแล้ว

แต่ยังมีกระโปรงและชั้นในกั้นไว้ หยางเฟินจึงยังไม่ค่อยแน่ใจถึงความแข็งตรงนั้นของหลินหยาง

มือใหญ่ของหลินหยางกำลังกดลูกบอลหิมะของหยางเฟิน เนื้อหนังลื่นราวกับแกะ ตอนที่หลินหยางนวดยังวางไม่ลง

ภายใต้การกระตุ้นของหลินหยางเช่นนี้ ขาทั้งสองข้างของหยางเฟินบิดไปมาไม่หยุด ราวกับทนรับอะไรบางอย่าง

หยางเฟินรู้สึกเพียงสายน้ำที่ไหลไปตามพงหญ้า ชั้นในเปียกมาได้สักพักแล้ว ผ่านไปไม่นาน เธอก็ทนไม่ไหว ถลกกระโปรงขึ้นเบา ๆ หลังดึงชั้นในลงก็ไม่หยุดมือสั่นร่องน้ำด้านใน

หลินหยางที่กระฉับกระเฉงเห็นฉากที่ร้อนแรงเช่นนี้ เลือดกำเดาก็ไหลออกมา เข้าใกล้หูของหยางเฟินแล้วพูดเสียงเบา ”น้าเฟิน นี่อาจจะยั่วขีดจำกัดผม คุณไม่กลัวผมทนไม่ไหวลวนลามคุณเหรอ”

“หึ ๆ เธอก็กล้าไม่น้อย กินเสี่ยวเยว่ไปแล้ว ตอนนี้ยังมาคิดวิธีกับฉันอีก” หยางเฟินหัวเราะถาม ”ฉันหันหน้า เธอจะยังนวดได้ไหม?”

“ได้แน่นอน เพียงแต่ท่าทางแบบนั้นจะทำให้คุณเขินขึ้น” หลินหยางอธิบาย

“อายุขนาดนี้แล้ว ยังมีอะไรต้องเขินอีก?” หยางเฟินพูดจบก็ลุกขึ้นถอดกระโปรงทันที ป่าทึบด้านในปรากฏร่องน้ำไหล

กวาดมองหว่างขาของหลินหยางที่ฮึกเหิมพร้อมต่อสู้นั่น หยางเฟินตาเป็นประกาย ค่อย ๆ นั่งลงหน้าหลินหยาง ลูกบอลหิมะสองลูกที่สูงตระหง่านตอนนี้ก็ปรากฏให้เห็นตรงหน้าหลินหยาง

หลินหยางกลืนน้ำลาย สองมือกดข้างบน ใช้มือนวดต่อไป สังเกตอย่างละเอียดใกล้ ๆ ถึงรู้ว่าแท้ที่จริงแล้วหยางเฟินใหญ่แค่ไหน แค่มือเดียวยังจับไม่หมด ในใจหลินหยางยิ่งตื่นเต้น

แต่สถานการณ์ที่มือของหยางเฟินขยับที่ป่าทึบของเธอเอง หลินหยางมองเห็นชัดเจน สายน้ำที่ไม่หยุดไหลนั่นส่งผลกับการมองเป็นอย่างมาก

เห็นหลินหยางที่หายใจถี่ หยางเฟินหัวเราะเบา ๆ สองมือเอื้อมไปกุมหว่างขาของหลินหยาง ใช้มือทำด้วยความเร็ว

ความรู้สึกสุดยอดส่งมา หลินหยางยิ้ม ”น้าเฟิน มือของคุณสุดยอดมาก”

“หึ ๆ เสี่ยวเยว่ทำสบายไหม?” หยางเฟินเข้าใกล้หลินหยางถาม เนื้อนุ่มสองก้อนนั่นแนบกับหน้าอกของหลินหยาง หลินหยางใจเต้นแรง

หลินหยางได้ยินก็ทำหน้าเอือม พูดไม่ออกนิดหน่อย ”คุณทำไมเอาแต่พูดไร้สาระถึงเสี่ยวเยว่ เธอไม่เคยทำให้ผม”

ได้ยินคำพูดของหลินหยาง หยางเฟินหัวเราะหึ ๆ รู้สึกเหมือนกับร่องน้ำว่างเปล่า สิ่งนั้นของหลินหยางติดกับท้องน้อยของเธอ แววตาจึงปรากฏความสั่นไหว หลังยกตัวขึ้นช้า ๆ ป่าทึบค่อย ๆ กดลงไป

หลินหยางรู้สึกเลือดหยุดไหล ความรู้สึกหลุดลอยส่งมาช้า ๆ หลินหยางส่งเสียงออกมา

“ตามที่คิดไว้ใหญ่มาก เข้าไปไม่ได้สักนิด” หยางเฟินพึมพำ มองหลินหยางด้วยความอ่อนโยน ”เธอร้ายกาจจริง ๆ”

หลินหยางอดแก้ตัวไม่ได้ กัดไปที่องุ่นหนึ่งลูก สิ่งที่หลินหยางเลือกทำ ทำให้หยางเฟินเข้าไปได้ทันที เธอไม่หยุดบิดตัวอยู่บนขาของหลินหยาง

หลินหยางอีกด้านนวดหยางเฟิน อีกด้านก็รู้สึกหลุดลอย ประมาณเวลานวดเหลือไม่มาก หลินหยางก็วางมือ

เวลานี้หยางเฟินหลุดไปแล้ว เห็นหลินหยางหยุดกระทำ ก็คิดว่านวดเสร็จแล้วจึงอ้าปากเรียก ”เร็วอีก แรงหน่อย!”

ระหว่างที่หยางเฟินกำลังสั่น คลื่นลูกที่สองก็มาถึง รู้สึกถึงความเติมเต็มภายในร่างยังคงไม่ส่อแววยอมแพ้ แต่หยางเฟินในที่สุดก็ยอม ทิ้งลงบนตัวหลินหยางพูด ”ขอฉันนอนหน่อย เธอทำอะไรตามสบายเลย”

หลินหยางหัวเราะเบา ๆ หลังให้หยางเฟินนอนก็เริ่มสงครามแสนดุเดือด

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง หลินหยางก็ทนไม่ไหวปลดอาวุธยอมแพ้ หยางเฟินรู้สึกถึงกระแสน้ำเชี่ยวในร่องน้ำลึก เธอสั่นกอดหลินหยางแน่น

รอจนหลินหยางหยุดลงในที่สุด หยางเฟินเหล่ตามองหลินหยาง ในแววตาเต็มไปด้วยความพอใจ เวลาต่อสู้หนึ่งชั่วโมงกว่านี้ ไม่นึกเลยว่าเธอจะถึงไป 7 ครั้ง

“เสี่ยวหยาง เธอเก่งจริง ๆ ในชีวิตนี้ไม่เคยพบเจอช่วงเวลาที่สุดยอดระดับนี้มาก่อนเลย” หยางเฟินนอนอยู่บนเตียงแล้วพูดอย่างพอใจ

หลินหยางลุกขึ้นจากตัวของหยางเฟิน หยางเฟินรู้สึกถึงป่าทึบที่สั่นไหว มองรูปร่างของหลินหยางที่เหมือนกับงู้ ในตาตะลึงอย่างถึงขีดสุด ไม่น่าจางเยว่ถึงตายใจลงไปเล่น ความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ เธอยินดีพลีตัวให้ทุกวัน

ก้มมองที่ที่เต็มไปด้วยโคลน หยางเฟินมองเย้ยหลินหยาง ”เป็นความผิดของเธอทั้งนั้นถึงได้เป็นแบบนี้”

หลินหยางมองจุดที่มีเสน่ห์นั่น ยิ้มแหะ ๆ พูด ”ไปล้างในห้องน้ำเถอะ น้ำร้อนกำลังดี”

รอจนทั้งคู่จัดการตัวเองเสร็จ หลินหยางส่งหยางเฟินข้างนอก หยางเฟินขึ้นรถไปก็โบกมือลาหลินหยางกลับบ้าน

หลังหยางเฟินจากไป หลินหยางเดินไปทางโรงแพทย์อย่างรวดเร็ว เหอเฉินบอกว่าอย่างช้าหนึ่งชั่วโมง ตอนนี้ชั่วโมงครึ่งแล้ว ไม่รู้ว่าจ้าวจินเฟิ่งกลับมาหรือยัง

หลังหลินหยางกลับถึงโรงแพทย์ เห็นว่าจ้าวจินเฟิ่งกำลังแยกประเภทวัตถุดิบยาที่ซื้อมา

“เธอกลับมาตอนไหน?” หลินหยางเดินเข้ามาถาม

เห็นหลินหยางเข้ามา จ้าวจินเฟิ่งพูดยิ้ม ๆ ”เพิ่งจะกลับมาไม่กี่นาที นายไปไหนมา?”

“ไปรักษาให้คนไข้ของผม ยานี่...” หลินหยางพิจารณาวัตถุดิบยาที่จ้าวจินเฟิ่งซื้อมาแล้วพยักหน้าพูด ”นับว่าไม่เลว”

“อือ อายุได้หมด ฉันเป็นลูกค้าประจำของที่นั่นแล้ว ครั้งนี้ซื้อไป 5,200 เถ้าแก่ใจดีเก็บฉันไปแค่ 5,000” จ้าวจินเฟิ่งยิ้ม

หลินหยางได้ยินก็หัวเราะ รอจนจ้าวจินเฟิ่งแยกวัตถุยาเสร็จ มองไปที่วัตถุดิบเก่าบนชั้น หลินหยางหยิบออกมาไม่กี่ชุดแล้วเปิดปากถาม ”มีที่ต้มยาไหม?”

ความคิดเห็น